Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

μια παράσταση


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 
Κοίτα γύρω σου,
πέταξα τις παλιές μου συνήθειες 
κράτησα τις μικρές ομορφιές
.
Έφτιαξα μια καλύβα από αναμνήσεις ,
τη γέμισα με εικόνες
και η φωτιά στο τζάκι αναμμένη.

Στο λιμάνι είναι δεμένο το σκαρί μου,
η ώρα που θα σαλπάρει είναι σημαδεμένη 
στους λεπτοδείκτες του μεγάλου ρολογιού. 

Τι με κοιτάς,
την ομορφιά δεν θα τη βρεις πάνω μου
γι’ αυτό κυκλοφορώ γυμνός

το καπέλο κρεμασμένο στη κρεμάστρα 
τα παπούτσια έξω από τη πόρτα
και το ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου μπλουζ

το γάβγισμα του σκύλου μου, έδειξε επιμονή 
άνοιξα το ημερολόγιο να σημειώσω την ημερομηνία 
οι λεπτοδείκτες ήταν στην ώρα τους 

άπλωσα τα χέρια να ελευθερώσω τα όνειρα 
η αγκαλιά μου γέμισε μικρές νεράιδες
που μ' έντυσαν καπετάνιο.

 Τάσος Ορφανίδης 

Δίψασα πανάθεμα με

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Δίψασα παναθεμά με, ακούστηκε αδύναμα να λέει.Είπε την κουβέντα κι αγκομαχώντας πλησίασε την παλιά βρύση στην αυλή. Άπλωσε το χέρι του τρεμάμενο να την ανοίξει. Κάποια στιγμή γύρισε το βλέμμα του φευγαλέα πάνω μου.Κάνοντας αυτή την κίνηση, σαν να 'θελε κάτι να μου πει, έπεσε μπρούμυτα στη γούρνα, χωρίς να πιει νερό.

Πάει τέλειωσε,σκέφτηκα αίφνης και  πετάχτηκα αλαφιασμένος. Όρμηξα πάνω του και τον ταρακούνησα. Εκείνος γύρισε το πρόσωπο του αργά, τα μάτια του χωμένα μέσα στις κόγχες με κοίταζαν απορρημένα. Άπλωσε το χέρι του στο δικό μου και ανασηκώθηκε, πιάνοντας αδύναμα  τη βρύση. Κατά λάθος η κίνηση εκείνη την άνοιξε κι άρχισε το νερό να τρέχει με ορμή. 

Εκείνος, σαν νά 'ρθε η ζωή μέσα του, έπεσε πάνω της ρουφώντας κάθε στάλα της, μη αφήνοντας τίποτε να πέσει κάτω. Ένας  θόρυβος πάνω στη σχάρα, αποκάλυψε μία που του ξέφυγε . Εκείνος ξαφνιασμένος έκλαψε γοερά, μαζί με τον ήχο από τη δυνατή ροή του νερού της βρύσης που έτρεχε ασταμάτητα, παρασέρνοντας όλα τα φύλα που μαζεύτηκαν εκεί. 

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια .Έπιασε πάλι το χέρι μου για να σηκωθεί, αφήνοντας μια κουβέντα μόνο να πέσει κάτω, στην ίδια διαδρομή του νερού.

Δίψασα πανάθεμα με!

Τάσος Ορφανίδης



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

πλανεύτρα


Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 
Στο διάβα μου σ'αντάμωσα με μάτια ερωτευμένα

Θυμήσου το τραγούδι μου, 
το χόρεψες ζεμπέκικο, 
το ‘κανες κρητική μαντινάδα, 
το ‘συρες σε απόκρημνα νησιά, 
πάνω σε κορφοβούνια ,
σ’ απόμερα χωριά, 
σε λίμνες και ποτάμια.

Το αγκάλιασε το κύμα της  θάλασσας, να το σιγομουρμουρίσει ,
σε όσους χάρισαν δάκρυα,
στα λάθη της καρδιά σου.

Ένα αεράκι σκούντηξε  την απροσεξία μου
αδέσποτοι με περιφρόνησαν με το ζευγάρωμα τους
εσύ έμεινες εκεί με το χαμόγελο σου, μια απόμερη ακρογιαλιά.



Τάσος Ορφανίδης 

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

άσε τα βήματα να σε οδηγήσουν στην πόλη σου



 Φωτογραφίες Θάνος Χαρίσης


Όταν ήρθε η άνοιξη, θέλησα να γνωριστώ ξανά με την πόλη μου. Τα βήματα δεν ήταν θαρρετά, τα χαρακτήριζε μια διστακτικότητα. Μόλις  αραίωσαν οι βροχές έβγαλα το πανωφόρι,είχα ανάγκη  μια βόλτα στα σοκάκια που βάδιζα παλιά.

 Το βήμα αρχικά προσπέρασε τα ανθισμένα δένδρα και τα λουλούδια στα παρτέρια, αδιάφορο για την ομορφιά γύρω του,ενώ παρέμεινε εγκλωβισμένο. Η σκέψη δεν φωτίστηκε από τις εικόνες που έντυναν το τοπίο, τους δρόμους που γνώριζα καλά σπιθαμή προς σπιθαμή.

Το καλοκαίρι βρίσκεται μπροστά, ακόμη δεν μπορώ να το ονειρευτώ. Η ψυχή κουβαλά ακόμη την ψευδαίσθηση του χειμώνα, δεν έχει βρει την ζεστασιά της στην άνοιξη.Κι όμως αυτή προκλητικά αφήνεται με τα χρώματα και τ’ αρώματα της στην ματιά  και στις αισθήσεις.

Τα πολιτικά δρώμενα κρατούν το ενδιαφέρον ψηλά, δεν παρακολουθούν όμως τις ανθρώπινες απλές καθημερινές ανάγκες.Κι όμως αυτό το κλίμα επηρεάζει την καθημερινότητα. Η διάθεση παραμένει αρνητική. Χρειάζεται ένα ταξίδι στο παρόν, ένα αντάμωμα με τις ομορφιές της άνοιξης,μια αισιόδοξη ματιά, μια νέα γνωριμία με την πόλη και τις δράσεις της, με αισθήματα δύναμης και ανανέωσης. 


Πόσα σημεία αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να γνωρίσει την πόλη του; Πόσα είναι αυτά που θα μπορούσε να επαναφέρει στη μνήμη του, αφήνοντας να ταξιδέψει η πρόσφατη ματιά του; 

Σαφώς πολλά, κάθε γωνιά και ένα μνημείο, κάθε σημείο και μια γνωριμία, κάθε επαφή και μια θύμηση, κάθε παγκάκι και μια ανάμνηση. Μια βόλτα στην πόλη είναι σίγουρο ότι θα γεμίσει με εκπλήξεις για το νέο ,το διαφορετικό την άλλη ματιά της επίσκεψης.

Χρειάζεται να δραπετεύσεις από τα καθημερινά, να επισκεφτείς μέρη παλιά αγαπημένα, που είχαν αρχίσει καιρό να κοντοστέκονται στην θύμηση σου, σαν ένα όνειρο. Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις την πόλης σου, αυτό που έγινε σήμερα ότι διαμορφώνει την σημερινή πραγματικότητα.

Πόσοι θα έλεγαν με την πρώτη σκέψη ότι αγαπούν την πόλη τους και θα μπορούσαν να σου περιγράψουν τους λόγους που την ξεχωρίζουν σήμερα;

Έχουμε χάσει  το κουράγιο για να αντέχουμε το ωραίο, να το ξεχωρίζουμε  από την ασχήμια της καθημερινότητας  μας,παραγνωρίζοντας ότι μια βόλτα στην πόλη που αγαπήσαμε, θα μας έδινε πίσω όσα λησμονήσαμε.


Πόσο δύσκολο είναι να την γνωρίσουμε ξανά, να της δώσουμε την θέση που δικαιούται στην καρδιά μας;

Μήπως οι εκπλήξεις κρύβονται στα καθημερινά μας βήματα, στα γνωστά μέρη , αυτά που προσπερνάμε χωρίς ουσιαστικά να αφήνουμε τη ματιά μας να χαθεί σ' αυτά; Χρειάζεται να σκύψουμε στο μεγαλείο της ν'ανταμώσουμε τη γοητεία της,να την ερωτευθούμε. 

Οι προφάσεις είναι τα παιδιά του καναπέ και  αρνητικές σκέψεις οι φοβίες. Αν πετούσαμε από πάνω μας τα πανωφόρια του χειμώνα,ίσως να βλέπαμε την πόλη μας  ερωτικά! 

Η πόλη σου δεν περιγράφεται μόνο, την γνωρίζεις η την αναγνωρίζεις, αφήνοντας τα βήματα σου να σε οδηγήσουν και τα αισθήματα σου να πλημμυρίσουν από την προσωπική σου ξενάγηση . 

Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"παλιές συνήθειες"



Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

"παλιές συνήθειες" 

Ήμουν ακουμπισμένος στην μπάρα του αγαπημένου μου  καφέ στα Εξάρχεια κι άκουγα τις μουσικές που συνήθως βάζει, απολαμβάνοντας περισπούδαστα τον εσπρέσο μου.
 Όταν πρωτοκατέβηκα στην Αθήνα από Θεσσαλονίκη, προτιμούσα τον ελληνικό, σε μονό φλιτζάνι του καφενείου. Από τότε που εγκαταστάθηκα για τα καλά άλλαξα συνήθεια, συνοδεύω το τσιγάρο με εσπρέσο. Έχει μια φιλοσοφία αυτός ο καφές, εξάλλου δεν είναι τυχαίο, δημιούργημα  των Ιταλών που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους. 
Η Αθήνα   έχει αυτό το κάτι που την συνδέει με τον πολιτισμό , η και με την μόδα θα ‘λεγα. Κολλητός μου φίλος πάντως έχει πολλά επιχειρήματα για τα καλά  του εσπρέσο.
Έχω επαναλάβει πολλές φορές την ίδια κίνηση, την ίδια σκέψη, την ίδια συνήθεια. Κάθε φορά  έχω την ίδια ανταπόκριση. Είναι  αρκετό ένα νεύμα για να με παρασύρει σε σοκάκια,που όσες φορές κι αν πέρασα δεν τα προσπέρασα. 
Στο φως της μέρας  παίζουν τα χρώματα ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα από τα σύννεφα, έχουν σχεδιάσει την ανατροπή τους στον καταγάλανο ουρανό. Το ίδιο ακριβώς νεύμα ήταν αρκετό για να ξεκουμπώσω το σακίδιο στον ώμο, να βγάλω την μηχανή μου και να πάρω μέρος στο παιχνίδι τους.
 Άλλες φορές έβρισκα προκλητικό το ηλιοβασίλεμα, εκεί στον βράχο που τόσες ιστορίες ειπώθηκαν και τόσα ειδύλλια ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο. Αυτό όμως που με παρασύρει περισσότερο είναι τα μηνύματα που διαβάζω από τα γκράφιτι, είναι αυτά που δεν ξεπερνιούνται με τίποτε. Όχι μόνο θα σταθώ για να διαβάσω, αλλά  κι αν κάτι θα μου λέει θα του κάνω την χάρη να το πάρω μαζί μου με την φωτογραφία φυλαγμένη.
Η μια γειτονιά είναι συνέχεια της άλλης,τα στέκια διαφορετικά αλλά και ίδια. Όλα κουβαλάνε την ιστορία τους κι ας έχει χαθεί στον χρόνο της αδιαφορίας μας. Αυτοί που πάντα στέκονται με σεβασμό μπροστά τους θα είναι παλιοί κάτοικοι που κυνηγάνε τις αναμνήσεις τους, τουρίστες που ξεχνιούνται στην ομορφιά τους, αναζητητές της περιπέτειας και της άλλης ματιάς .
Κι εγώ δεν έκανα κάτι διαφορετικό, ταξίδεψα με την δική μου ματιά ν’ εναποθέσω τις μνήμες μου στα πόδια τους, για να μη τα προσπεράσω με αγένεια .


Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η αγωνία μου

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Η αγωνία μου

Ζωγράφισα την άχρωμη διαδρομή μου με χρώματα, 
φωτίζοντας  τα μυστικά περάσματα της θάλασσας μέσα μου.  
Άναψα φωτιά για να ζεστάνω τα πουλιά που τραγουδούσαν την ανάγκη μου, μάζεψα ξερά κλαδιά ν’ ακουμπήσω το κορμί μου, 
ήπια τρεχούμενο νερό απ’ την πηγή για να λυθούν τα μάγια.

Σήκωσα τα μάτια ψηλά μα με υποδέχθηκε σκυθρωπός ουρανός ,
άγγιξα τα φυλλώματα των δένδρων, μα δεν αντάμωσα  την θαλπωρή μου.

Πέταξα τα ρούχα από πάνω μου για να φανεί η γύμνια μου, 
ένα σημάδι στον αριστερό ώμο, δύο στο μέτωπο 
και τα γόνατα θρυμματισμένα. 
Ο ανδρισμός μου σημαδεμένος, σκόρπιος, γελούσε τρανταχτά, 
αναγνωρίζοντας με αξιολύπητο.

Σκυφτός τα ομολόγησα όλα, δεν ξανασήκωσα το κεφάλι μου,
έμεινε κρεμάμενο, μέσα στην απόλυτη σιωπή μου

Φυλλοροούσα προσμένοντας μια λάμψη, ένα φως, 
έριξα το βλέμμα μου μακριά,
μέχρι εκεί που αντίκριζα τον φόβο μου.
Σύρθηκα στο βάθος του κάμπου, έρποντας σαν το φίδι, 
για να ρουφήξω την υγρασία του, 
μέχρι που το νερό στο ρυάκι να ‘βρει την ορμή του.

Ένα δάκρυ από τα σύννεφα  κρέμεται πάνω μου  , 
ας μου χαμογελάσει επιτέλους ο ουρανός δείχνοντας το πόσο με λυπήθηκε.


Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

η οικογένεια καταγράφει απώλειες


Η γυναίκα με το πηγαίο χιούμορ, έφυγε σήμερα. Η Βάσω, γυναίκα του αδελφού του πατέρα μου, ήταν η πηγή χαράς και γέλιου . Αντιμετώπιζε τα πάντα με χιούμορ, ακόμη και την περίπτωση της εισαγωγής της στο νοσοκομείο για επέμβαση. Έκρυβε με αυτό τον τρόπο τις δικές της φοβίες και ανασφάλειες. Το νέο μας συγκλόνισε, η οικογένεια χάνει ακόμη έναν από τους πρωταγωνιστές της δικής μας μοίρας.

Το νέο ήρθε πάλι από το τηλέφωνο όπως και για τον χαμό πριν από μία μέρα της αγαπημένης συναδέλφου μου. Η εβδομάδα αυτή καταγράφει απώλειες. Ο πίνακας δεν κλείνει εύκολα όταν αναρτηθεί . Η χορωδία των αγγέλων έρχεται απρόσκλητη και μας βρίσκει απροετοίμαστους για το μακρινό ταξίδι. Είθε το μοναχικό ταξίδι αυτό να την φέρει κοντά στον άντρα της και στον πατέρα μου, να συνεχίσουν να διακωμωδούν τα πάντα με τον δικό τους τρόπο. 

Θυμάμαι εκείνο το σκερτσόζικο ύφος της, όταν ετοιμάζονταν να εκσφενδονίσει μία ατάκα. Ο λόγος της έβγαζε γέλιο. Αυτό το γέλιο ας το ανταμώσει με τους αγαπημένους της, εκεί πάνω στα απόμακρα και μοναχικά μονοπάτια. 

Η είδηση για την απρόσμενη αναχώρηση της είναι πικρή για την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα εγγόνια της, που δεν έφευγαν απ’ την αγκαλιά της. Κάθε μέρα τα περίμενε  να σχολάσουν απ’ το σχολείο να τα περιμαζέψει. Αυτή τη ζεστασιά της αγκαλιάς της, ας την κουβαλάνε φύλακα άγγελο στη ζωή τους.

Καλό ταξίδι.


Τάσος Ορφανίδης