Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : Καλοκαίρι με θαλασσινές αναμνήσεις ,φωτογραφίες Δη...

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : Καλοκαίρι με θαλασσινές αναμνήσεις ,φωτογραφίες Δη...:  Στο βαθύ μπλε της θάλασσας μόνο οι αναμνήσεις κάνουν την περιφορά τους,  ταξιδεύοντας μέσα από τις εικόνες του Δημήτρη Σπυράκου. Κάθε σ...




"ευχές και όνειρα".από Παυσανία Κουτρή


"ευχές και όνειρα"

2 περιστέρια να’ ρθουνε να φέρουνε ευχές
όλοι σας να γιορτάσετε με γέλια και χαρές.
1 όμορφο ξεκίνημα να έχει η χρονιά

5 χιλιάδες όνειρα να βγουν αληθινά.


"νυφάδες χιονιού",Τάσος Ορφανίδης

foto Ο-Δ Παναγόπουλος

"νυφάδες χιονιού"

η ομορφιά δεν κρύβεται στο φόρεμα σου
γίνεται σώμα αγκαλιάζει την γή
μεταμορφώνεται σε νυφάδες χιονιού
και χαϊδεύει τα πρόσωπα
έτσι απλά μοιράζει φιλιά  
 μετά γίνεται σκέπασμα 
για να καλύψει την γύμνια
εκτεθειμένη στα βλέμματα
που αδιάκριτα διοχετεύουν την προσοχή τους
και συ απλώνεις διακριτικά το χέρι
 αφήνεις το αποτύπωμα σου

για να ταυτιστώ μαζί του

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

"το αντίο",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

"το αντίο"

 Κι 'εκείνο το 'αντίο...
πόσο πόνο μπορεί να προκαλέσει...
μια αναχώρηση που φαντάζει αιώνια...
και μια 'αφιξη μελλοντική...
που φαντάζει τόσο μακρινή...
ο χρόνος παγώνει...
μένει ακίνητος σε ενα τελευταίο φιλί...
σε μια αγκαλιά...
σε δυο ματιές που γίνονται 'ενα...
σε δυο ζευγάρια χέρια...

μη φύγεις...


Empty Frame: Κάτι κινείται στην ελληνική μουσική σκηνή: Ιστορίες επιτυχίας από τη χώρα που έχει χορτάσει από... success stories!

Αν και ζούμε σε δύσκολες εποχές, η ελληνική αγγλόφωνη ροκ σκηνή , έχει να επιδείξει σπουδαία πράγματα τα τελευταία χρόνια. Τόσο σε επίπεδο σύνθεσης όσο και παραγωγής.


Μπορεί το κίνητρο για κάθε συγκρότημα ή καλλιτέχνη να διαφέρει, για παράδειγμα, άλλοι κάνουν μουσική για την δόξα, ορισμένοι για τα λεφτά και άλλοι για να ικανοποιήσουν την ναρκισσιστική πλευρά τους, ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη κινητικότητα σε αρκετές πόλεις.


Δίσκοι που ικανοποιούν όλα τα ρεύματα και τους δρόμους που έχει η ροκ μουσική, δίσκοι που όλοι μας θα πρέπει να αναζητήσουμε, να αγοράσουμε, να ακούσουμε και να στηρίξουμε.


Σιγά σιγά ή, για την ακρίβεια, δειλά δειλά γίνονται και πιο μεγάλες προσπάθειες για κοινές εμφανίσεις, φεστιβάλ που οι μουσικοί τα οργανώνουν μόνοι τους (χωρίς την "ομπρέλα" κάποιας εταιρείας παραγωγής κ.λ.π.) με στόχο απλώς να βρουν κοινό πάτημα να επικοινωνήσουν τις δουλειές τους σε περισσότερο κόσμο. Άλλωστε αυτό δεν είναι και το νόημα; Να πάρει σάρκα και οστά αυτό που ονομάζεται "σκηνή" στις περισσότερες χώρες;


Και όλα αυτά συμβαίνουν στην χώρα του “success story”, των φασιστών και των συνομιλητών τους, των τηλε-δικαστών και των δημοσιογράφων εκβιαστών, του πολιτικού τέρατος «μαζί τα φάγαμε».


Φανταστείτε να ζούσαμε στην «Δανία των Βαλκανίων» όπως κάποιοι μας είχαν υποσχεθεί, λίγα μόλις χρόνια πριν.


Info: Οι Empty Frame γεννήθηκαν το 2005. Φέτος κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλo "Τhe Βlackbird Flies". Πιστεύουν οτι το Mundobasket θα το κερδίσει  η Αργεντινή και ότι η Υoko Οno δεν έπαιξε κανέναν ρολο στην διάλυση των Beatles. (Yeah... right!)

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 29
culturenow.gr

Σαν Σήμερα, το 1986, πεθαίνει ο Αντρέι Ταρκόφσκι

Ο Αντρέι Αρσενιέβιτς Ταρκόφσκι ήταν Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ένας από τους κορυφαίους της περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης. Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1932 στο χωριό Ζαβράγιε της Ρωσίας και ήταν γιος του σπουδαίου ποιητή Αρσένι Ταρκόφσκι. Σπούδασε γλυπτική, ζωγραφική και μουσική, ενώ για κάποιο διάστημα εργάστηκε και ως γεωλόγος στη Σιβηρία.
Το 1956, εγγράφεται στη σχολή VGIK (Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Σοβιετικής Ένωσης), όπου παρακολουθεί μαθήματα κινηματογράφου δίπλα στον Μιχαήλ Ρομ. Η πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά ήταν ουσιαστικά η πτυχιακή του εργασία, μια ταινία διάρκειας 46 λεπτών με τίτλο “Ο Βιολιστής και ο Οδοστρωτήρας” (1960).
To 1962, γύρισε τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν, για την οποία τιμήθηκε με τρεις Χρυσούς Λέοντες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Επτά χρόνια αργότερα, η ταινία του με τίτλο Αντρέι Ρουμπλιόφ, θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στο σοβιετικό καθεστώς, λόγω της χριστιανικής θεματολογίας της και θα απαγορευτεί μέχρι το 1971. Το 1983, ταξιδεύει στην Τοσκάνη για τα γυρίσματα της ταινίας του Νοσταλγία, όπου εγκαθίσταται μετά το πέρας των γυρισμάτων.

Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από εικόνες υψηλής αισθητικής με ρεαλιστικά αλλά και μεταφυσικά στοιχεία. Σε αυτές εμπεριέχεται το προσωπικό στοιχείο μέσα από μνήμες και όνειρα, δημιουργώντας αυτό που ο ίδιος ονόμασε Γλυπτική του Χρόνου. Η κινηματογραφική αυτή θεωρία υποστηρίζει την “καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου”. Άλλα χαρακτηριστικά των ταινιών του είναι τα μεγάλης διάρκειας μακρινά πλάνα και ο αργός ρυθμός, στοιχεία που εξυπηρετούν ακριβώς τη θεωρία του γύρω από την έβδομη τέχνη, παρέχοντας στο θεατή την αίσθηση του πραγματικού χρόνου.
Μέσα στα 23 χρόνια που υπήρξε ενεργός κινηματογραφιστής, ολοκλήρωσε πολύ μικρό αριθμό ταινιών (μόλις επτά). Παρόλα αυτά οι ταινίες του, υπήρξαν καθοριστικής σημασίας στην ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου και τον κατέταξαν στους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές όλων των εποχών.
Πέθανε το 1986 στη Γαλλία από καρκίνο.
Οι ταινίες του:
  • Ο Οδοστρωτήρας και το βιολί (1960)
  • Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (1962)
  • Αντρέι Ρουμπλιόφ (1969)
  • Σολάρις (1972)
  • Ο Καθρέπτης (1975)
  • Στάλκερ (1979)
  • Νοσταλγία (1983)
  • Θυσία (1986)

Πηγές: tvxs.gr, wikipedia


Διαβάστε Περισσότερα στο: http://www.ekriti.gr/article/san-simera-1986-pethainei-o-antrei-tarkofski#ixzz3NPINXiBZ 
Follow us: @ekriti_gr on Twitter | ekriti.gr on Facebook

Πάντρεμα που μαγεύει: Καλλιτέχνης συνδυάζει την φωτογραφία με το σχέδιο [εικόνες]

Ο Sebastian Del Gosso από παιδί ήταν παθιασμένος με το σχέδιο. Αργότερα ενδιαφέρθηκε και για την φωτογραφία. Αποφάσισε να τα συνδυάσει.
Ο νεαρός καλλιτέχνης θέλησε με τα πορτραίτα να εκφράσει τα συναισθήματά του. Μόνο με την φωτογραφία δεν μπορούσε, αλλά και τα σχέδια από μόνα τους, δεν ήταν αρκετά ρεαλιστικά. Έτσι αποφάσισε να συνδυάσει την φωτογραφία για να αποτυπώσει την ρεαλιστική ματιά του εαυτού του, αλλά μέσα από τα σχέδια του, που λειτουργούν συμπληρωματικά στην φωτογραφία, να εκφράσει τα συναισθήματά του.
Το αποτέλεσμα προκύπτει είτε από την ψηφιακή επέμβαση του καλλιτέχνη, είτε σχεδιάζοντας πάνω στην τελική φωτογραφία. Η σειρά από τα συγκεκριμένα πορτραίτα ονομάζεται «The Sketch of a Life».  


Πηγή: Πάντρεμα που μαγεύει: Καλλιτέχνης συνδυάζει την φωτογραφία με το σχέδιο [εικόνες] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/184833/pantrema-poy-mageyei-kallitehnis-syndyazei-tin-fotografia-me-shedio-eikones#ixzz3NPDcjT1g

".μ' αντέχω ",Έλενα Κίσκη


"μ'  αντέχω"

Κοίτα με.....μ'  αντέχω
Ακόμη και όλα αυτά που δεν αντέχεις
Γιατί μπόρεσα το 'λίγο'
να ευνουχίσω
στα πρέπει
αυτού του κόσμου
Έλενα Κισκη 

Άλμπερτ Αϊνστάιν. Μανιφέστο, 1933. Από το βιβλίο Πώς βλέπω τον κόσμο, Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

 " Εφ' όσον θα έχω την ελευθερία της εκλογής,
θα μείνω σε μία χώρα μόνον όταν αυτή έχει
ως κανόνα την πολιτική ελευθερία, την ανεξιθρησκία
και την ισότητα όλων των πολιτών μπροστά στο νόμο.
Η πολιτική ελευθερία προϋποθέτει την ελευθερία να εκφράζει
κανένας τις πολιτικές του απόψεις προφορικά και γραπτά,
την ανεξιθρησκία και τον σεβασμό για οποιαδήποτε και
οποιουδήποτε πολιτική γνώμη.[....]"
Άλμπερτ Αϊνστάιν. Μανιφέστο, 1933.
Από το βιβλίο Πώς βλέπω τον κόσμο



Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

"Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν", Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στην απομόνωση, ο χαρακτήρας του όμως διαμορφώνεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής.
Βόλφγκανγκ Γκαίτε


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν...... απλά κρύβουν τον πραγματικό τους εαυτό.
Ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου παραμένει ο ίδιος. Πολλές φορές όμως....βλέπουμε και οι ίδιοι ανθρώπους γύρω μας που νομίζαμε πως τους ξέραμε και απορούμε και οι ίδιοι αν όντως αυτοί κάποτε ήταν γνωστοί μας...ακόμα και φίλοι μας.
Οι καταστάσεις οδήγουν τον καθέναν να δείχνει πως αλλάζει. Στην πραγματικότητα όμως..... το μόνο που κάνουμε είναι να δημιουργούμε ένα ψεύτικο εαυτό..... προσπαθώντας να ξεγελάσουμε τόσο τους γύρω μας....όσο και εμάς τους ίδιους.
Η σημερινή κοινωνία έχει απαιτήσεις..... όντως. Βλέπουμε ανθρώπους που έχουμε να τους δούμε έναν μήνα και απογοητευόμαστε..... έχουν δημιουργήσει κάτι ψεύτικο για να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους. Πιστεύουν ότι ετσι θα γίνουν πιο δυνατοί και όμως στην πραγματικότητα δείχνουν πόσο αδύναμοι είναι. Άλλοι λιγότερο.... άλλοι περισσότερο ''αλλάζουν'' μέρα με την μέρα. Αναγκάζουν τον εαυτό τους να ακολουθήσουν το σύνολο........... ξεχνόντας τον πραγματικό τους αυθόρμητο εαυτό. Χάνει ο καθένας την αυθεντικότητα του και οδηγείται σε λάθος καταστάσεις.
Την σημερινή εποχή δεν έχουμε ανάγκη από μερικά επίπλεον όντα τις κοινωνίας που ''το παίζουν κάποιοι'' , αλλά από κάτι διαφορετικό. Από ανθρώπους με δυναμικό χαρακτήρα που να ξέρουν να τον υποστηρίζουν και να μην τον ''παρατάνε'' κάθε φορά που αντιμετωπίζουν μερικά προβλήματα.
Μάγκες ( κατά την κοινωνία ) έχουμε πολλούς..... που είναι όμως αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι που θα ξεχωρίσουν ανάμεσα στο σύνολο....αυτοί που θα έχουν το θάρρος να αποφασίσουν μόνοι τους για την ζωή τους...... για τα πιστεύω και τα συναισθήματα τους..... που δεν θα τους επηρεάζει κανένας...
Αυτοί οι άνθρωποι είναι ανάμεσα μας. Τους έχει ρουφήξει οι κοινωνία και αδυνατούν να φανερώσουν τον πραγματικό τους εαυτό. Με τον καιρό όμως αποκαλύπτονται όλα. Ποιοι άξιζαν και ποιοι όχι..... γιατί ένας ψεύτικος εαυτός..... όσο πιστικός και αν είναι.... δεν κρατάει για πάντα. Ο πραγματικός βγαίνει αργά ή γρήγορα στην επιφάνεια και...εκεί κρίνονται όλα.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

"Ο έρωτας",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

“Ο έρωτας φοβάται την αμφιβολία, και όμως μεγαλώνει από την αμφιβολία και πεθαίνει συνήθως μέσα στη βεβαιότητα.”
Oscar Wilde
Ο Έρωτας θα έπρεπε να είναι κάτι μεγάλο που συμβαίνει μέσα μας. Θα έπρεπε να είναι ένα συναίσθημα που μας βγάζει τον καλύτερο μας εαυτό..... τον πραγματικά δικό μας εαυτό. Ένα συναίσθημα που μας προκαλεί να γνωρίσουμε όλες τις μαγικές....κρυφές πτυχές μας. Μια ευκαιρία για εξερεύνηση της οντότητας μας.. μια οντότητας που οφείλουμε να σεβαστούμε και να διαφυλάξουμε. .και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν και τίποτα να την πάρει στα χέρια του και να την πλάσει σύμφωνα με τη δική του άποψη για τον Έρωτα.. τον Έρωτα της Αθλιότητας.
Η λεπτή γραμμή που χωρίζει τις φυσιολογικές ή υπερβολικές.....οριακές αντιδράσεις ενός ερωτευμένου..... έχει να κάνει με το πόσο ισορροπημένοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ένας άνθρωπος που τα έχει βρει με τον εαυτό του και νιώθει σίγουρος για όλα αυτά που μπορεί να προσφέρει....δε θα πέσει ποτέ στην παγίδα να ζει με αμφιβολίες για το αν είσαι αρεστός και ικανός να αγαπηθεί. Δεν θα βλέπει παντού εχθρούς......παρανομίες και αντίζηλους. Δεν θα έχει ανάγκη ούτε να κατασκοπεύσει......ούτε να ψάχνει σαν τον κλέφτη τα προσωπικά αντικείμενα του αγαπημένου.
Οι μικρές και γλυκές αμφιβολίες μας κάνουν να προσπαθούμε λίγο περισσότερο για την σχέση μας. Γιατί πολύ πιθανόν..... την στιγμή που βρεθούμε εντελώς σίγουροι..... θα είναι η στιγμή που σχέση έχει βουλιάξει.


Η ιστορία της Αγια-Σοφιάς,σαν σήμερα ,από Κωνσταντίνα Λουκέρης ΛΙβιεράτου


Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Το ξεχωριστό αυτό σημείο είχαν επιλέξει για να χτίσουν τους ναούς τους, αιώνες πριν από τους Βυζαντινούς, οι ειδωλολάτρες

Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και τα εγκαίνια έγιναν στις 15 Φεβρουαρίου του 360.

Κατά την εποχή του Αρκαδίου, το 404, η πρώτη Αγιά Σοφιά πυρπολείται και θα κτισθεί εκ νέου από τον Θεοδόσιο Β'. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 10 Οκτωβρίου του 415, όμως ο ναός θα πυρποληθεί και πάλι το 532, κατά τη Στάση του Νίκα. Έτσι, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' αποφασίζει να κατασκευάσει την εκκλησία από την αρχή, στον ίδιο χώρο, αλλά πολύ πιο επιβλητική, για να δεσπόζει στη Βασιλεύουσα. Τα θεμέλια αυτού του μεγαλοπρεπή ναού θα μπουν στις 23 Φεβρουαρίου του 532, με σχέδια που εκπόνησαν οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος Τραλλιανός και Ισίδωρο ο Μιλήσιος.

Για την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου έργου δούλεψαν αδιάκοπα επί έξι χρόνια 10.000 τεχνίτες, ενώ ξοδεύτηκαν 320.000 λίρες (περίπου 120.000.000 ευρώ). Από κάθε σημείο όπου υπήρχε Ελληνισμός, έγινε προσφορά: Τα πράσινα μάρμαρα από τη Μάνη και την Κάρυστο, τα τριανταφυλλιά από τη Φρυγία και τα κόκκινα από την Αίγυπτο. Από τον υπόλοιπο κόσμο προσφέρθηκαν τα πολύτιμα πετράδια, ο χρυσός, το ασήμι και το ελεφαντόδοντο, για τη διακόσμηση του εσωτερικού.

Τα εγκαίνια έγιναν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 από τον Ιουστινιανό, ο οποίος βλέποντας την υπεροχή της Αγίας Σοφίας έναντι του ξακουστού ναού του Σολομώντα, αναφωνεί: «Δόξα των Θεώ το καταξιωσάντι με τελέσαι τοιούτον έργον. Νενίκηκά σε Σολομών».

Για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Εκεί, ο λαός θα γιορτάσει τους θριάμβους, θα θρηνήσει τις συμφορές και θα αποθεώσει τους νέους αυτοκράτορες.

Η τελευταία λειτουργία τελέστηκε στις 29 Μαΐου του 1453. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ' Δραγάτης, αφού προσευχήθηκε μαζί με το λαό και ζήτησε συγνώμη για λάθη που πιθανόν έκανε, έφυγε για τα τείχη, όπου έπεσε μαχόμενος. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία έγινε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ μετατράπηκε σε μουσείο.

 ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/48#ixzz3N7ss6NAF

"η Βασιλόπιτα",Άννυ Τυχαίου

"η Βασιλόπιτα"

Άκουγα τους μεγάλους να μιλάνε από τη γωνιά μου και ανυπομονούσα να περάσει η ώρα, μεσάνυχτα να πάει. Θα το καταλάβαινα από το θόρυβο που θα έκανε ο σοφράς, το στρογγυλό χαμηλό τραπεζάκι, καθώς από το πατάρι θα το κατέβαζαν. 
Κι άλλες φορές το έβγαζαν μα γι΄άλλους λόγους, σήμερα ήταν η κοπή της πίτας. Όχι ότι κάθε φορά που έκαναν πίτα την τρώγαμε άκοπη, αυτό δεν το καταλάβαινα, το έθιμο είναι μου έλεγαν κάθε φορά που ρωτούσα, η μέρα το απαιτεί. Τοποθετούσαν την πίτα πάνω στο σοφρά, αφού καθόμασταν όλοι γύρω του, ο παππούς τη στριφογύριζε τρεις φορές, έκανε και τρεις φορές το σημείο του σταυρού με το μαχαίρι και μετά άρχιζε να την κόβει. Για να κόβεται η κακογλωσσιά και να αποτρέπεται το κακό μάτι έλεγε. Μα πριν από κάθε κομμάτι που χάραζε, το ονομάτιζε κιόλας, σα να το βάφτιζε ένα πράμα. Ακόμα και στην πίτα όνομα έδινε, Βασιλόπιτα την έλεγαν. 
Βασιλιά δεν έτυχε να δω ποτέ, οπότε δεν ξέρω αν του έμοιαζε, θα σας γελάσω. Κι ας είχε γέμιση από τυρί, πράσο, σπανάκι ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα από τη χρονιά. Μια θεία μου την έκανε αλλιώς, κάπως σαν τσουρέκι ή κέικ μα αυτή είναι από την Πόλη έλεγε η γιαγιά μου, έτσι κάνουν εκεί τη Βασιλόπιτα, εμείς την κάνουμε αλμυρή. 
Κάθε πρωτοχρονιά, μόλις άλλαζε η ώρα η ίδια διαδικασία, νερό δεν είχε μα το μυστήριο αυτό της βάπτισης πιστά κρατούσε. Τα φώτα για λίγο έσβηναν, ευχές ανταλλάσσαμε και μετά ερχόταν το καλύτερο, το κόψιμο. Πρώτα του Αι-Βασίλη, έπειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά της οικογένειας, με πρώτο το δικό του όνομα. Ίσως επειδή τον έλεγαν κι αυτόν Βασίλη, εμένα που με έλεγαν Άννα με άφηνε προτελευταία, μετά ακολουθούσε το όνομα του φτωχού, αδικία. Τι δουλειά είχα εγώ με αυτόν τον φτωχό δίπλα μου ε; 
Γι΄ αυτό δε μου έπεφτε ποτέ το φλουρί, ήμουνα σίγουρη πλέον μετά από τόσες φορές που την έκοβαν και περίμενα να είμαι εγώ η τυχερή της χρονιάς. Αλλά πάλι μπέρδεμα και μ΄αυτό το φλουρί, συνηθισμένο νόμισμα ήταν, σαν αυτά που μου έδιναν να αγοράσω σοκολάτες ή κάτιτις σαν ζητούσα. Μου έδιναν συχνά, δε λέω μα άλλο πράμα ήταν αυτό, το δήθεν φλουρί, τύχη έφερνε σε αυτόν που του έλαχε, έτσι άκουγα όλους να λένε. Την τελευταία χρονιά, που στου μεγάλου μου αδερφού το κομμάτι ήταν, αυτός έσπασε το πόδι του και δεν πήγαινε για πολύ καιρό σχολείο, χαρές που έκανε! 
Σχολείο εγώ όμως δεν πήγαινα ακόμα, όχι υποχρεωτικά, τον μικρότερο μου αδερφό μοναχά μερικές φορές συνόδευα, νηπιαγωγείο πήγαινε αλλά παρέα κι εμένα μαζί του ήθελε. Τρεις χρονιές πήγα, δυο με αυτόν και στα κρυφά, αυτό θα ήταν μάλλον το κρυφό σχολειό που άκουγα να λένε. Και μία στη σειρά μου, τα έμαθα όλα τόσο καλά πια, που ο δάσκαλος, αυτός που τον επάνω όροφο του σπιτιού μας νοίκιαζε, εμένα στον πίνακα όλο σήκωνε. Θαρρείς και τ' άλλα παιδιά γλώσσα δεν είχαν, για τη δική μου όλο έλεγε, γλώσσα μέσα δε βάζεις καθόλου, γλιστρίδες έφαγες πάλι. Λάθος έκανε, δεν το ήξερα καν αυτό το φαγητό μα κάθε φορά που πήγαινα να του το πω με διέκοπτε, κάνε κι ένα διάλειμμα έλεγε, πήρε φωτιά πάλι η γλώσσα σου. Κι ας μην είχε χτυπήσει το κουδούνι, κι ας μη με άφηνε έξω να βγω κι ας ήταν μια χαρά η γλώσσα μου, δεν καιγόταν, ούτε και καπνό έβγαζε.
Αλλά για τη βασιλόπιτα έλεγα και για το φλουρί που στο εικονοστάσι θα έβαζαν μετά, δούλεμα κι αυτό, παραμύθι μου φαινόταν μα άξιζε η αναμονή και η όλη ιεροτελεστία. Τρώγαμε όλοι τα κομμάτια μας, στο μεγάλο τραπέζι πια, κουραστήκαμε τόση ώρα χάμω, και κοιτούσαμε να δούμε σε ποιον έλαχε τούτη τη φορά. Περιέργως έπεσε στο κομμάτι του φτωχού, όχι στα δικά μας κι ας μην ήταν μαζί μας, κάτι θα έκανε και μου πήρε τη σειρά, τυχερός αυτός αυτή τη χρονιά, θα έχει να τρώει όλοι είπαν. Σιγά μην του φτάσει ένα κομμάτι πίτα ένα χρόνο σκέφτηκα, το δικό μου το καταβρόχθισα μέσα σε μερικά λεπτά. Εξάλλου φαγητό είχα, άλλο ήθελα εγώ, άλλο ευχόμουνα... γρήγορα να μεγαλώσω, η μικρότερη της οικογενείας να πάψω να είμαι και ευτυχισμένη να γίνω. Δε θα μου τύχει κι εμένα αυτό το τυχερό φλουρί σκεφτόμουνα σαν για ύπνο με έστειλαν, τότε θα δείτε, θα σας δείξω εγώ!
Ακόμα το περιμένω, μα ποτέ δεν είναι αργά...
Με το καλό να μας έρθει ο καινούργιος χρόνος
Με ελπίδα και πίστη για ομορφότερα και καλύτερα
Με κατανόηση και πραγματική αγάπη
Με δύναμη και κουράγιο
Με ηρεμία και γαλήνη
Και με υγεία πάνω απ΄ όλα
Για όλους μας.

"θολά γυαλιά",Ευτυχία Βιγκοπούλου

Τράβα μπροστά...
ότι είναι γραμμένο ... θα γίνει...

"θολά γυαλιά"

έτσι έβλεπα... τη ζωή...
και για τ ανάποδα...εγώ...
έτσι πάντα το κουράγιο μπροστά...
Η ζωή κάποιες φορές άρχισε να με ανταμείβει...
στο ντέφι της ψυχής μου...
έριχναν το κέρμα τους ...
τα γέλια ...
αυτών που αγκάλιαζα
Έμεινε πίσω όμως η έννοια μου... γι αυτόν...
αυτόν που ότι και αν έκανα...
η ψυχή του συνέχιζε να κοιτάει τον κόσμο πίσω από θολά γυαλιά...
λες και φοβόταν ότι η πραγματικότητα...
θα του έσκιζε την αθωότητα του σαν ξυράφι...
και ακόμα ψάχνω το τρόπο ν απαλλαγώ...
από αυτό το αχνό σύννεφο...
που είναι ανάμεσα...
στο κουράγιο μου ...και το νου του.[εφη]

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "στοά Μοδιάνο" φωτογραφίες Alina Doors

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "στοά Μοδιάνο" φωτογραφίες Alina Doors: "στοά Μοδιάνο" όλοι μαζί στα τσίπουρα στου Μοδιάνο κι αν τη ρετσίνα προτιμάτε ρέει σαν το ποτάμι η κάνουλα ανοιχτή ...

"στα κάστρα της Σαλονίκης",Τάσος Ορφανίδης

                               
φωτογραφία Ματίνα Νίκογλου

                     "στα κάστρα της Σαλονίκης"                  

                         Ξένε,
στα κάστρα της Σαλονίκης αν βρεθείς,
μη ξεχάσεις το βήμα σου να ναι αργό.
αργά περνούν εκεί οι στιγμές,
χρωματισμένες από τις σπονδές στον Διόνυσο.

ξένε,
 αν τα βήματα σου σε φέρουν στο Γεντί κουλέ,
μπουζούκι με μπαγλαμαδάκι θα πιάσουν τις πενιές,
ρεμπέτικα  τραγούδια της φυλακής να λένε
και το βιολί με το δοξάρι ολημερίς να κλαίνε.

φωνές κραυγές και νότες ταξιδιάρες 
κι ας τρέφουν χρόνια πάθη και κατάρες.

φυλακισμένοι και απόκληροι,
καταραμένοι από εμφύλιο μιας πονεμένης εποχής.





"η άγκυρα¨",Τάσος Ορφανίδης

Μιχάλης Ματζαβίνος  
"η άγκυρα"

τα γόνατα δεν άντεξαν, την κούραση μετράω
                         ας ήμουν δυνατός για να σε πάρω μακριά 
 εκεί που παλεύουν τα αστέρια,
 να βρουν την άνοιξη πριν γύρει ο χειμώνας 
κι όταν στης καρδιάς σου τα χέρια θα βρεθώ,
 μόνο η δική σου άγκυρα θα σύρει να πιαστώ 


"άδειες σφαίρες",Τάσος Ορφανίδης

"άδειες σφαίρες"

Κι όταν παλεύω τοίχο βρίσκω
Τα χρώματα του πάντα με μπέρδευαν
Το επίμονο μου βλέμμα θα παραμερίσει
Κι όταν τα κρυμμένα συναντήσω, όχι είναι βέβαιο δεν θα λυγίσω.
Α ρε φίλε εκεί ταξίδεψα αλλά δεν έφθασα με πρόφθασες
Ήσουν πάντα βιαστικός ήθελες να προλάβεις
Πολλές φορές αναρωτιόμουν όταν έφτανες,  γινόσουν πάλι κυνηγός ;
 ήσουν άοπλος, τα τραύματα δεν σε αφορούσαν ανήκαν σε άλλους.
μόνιμα οι τσέπες σου γεμάτες με άδειες σφαίρες.
μόνο το βάρος τους είχε αξία, σου θύμιζαν
όλου του κόσμου την κακία 


Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

"η σιωπή",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

"η σιωπή"

Με εξαιρετική
ακρίβεια........ η σιωπή
αφαιρεί το δέρμα
της νύχτας....
για να φθάσει στη βρώσιμη σάρκα της....







''Στην άκρη της νύχτας'',Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

Mας κοίμιζε άλλοτε η μάνα μας...
μ' ένα τραγούδι σιγανό
τί κάνατε το τραγούδι αυτό; O κόσμος είναι για την ευτυχία.
...σαν μια παλάμη που πότε ζητιανεύει
και πότε σφίγγει σε γροθιά!
''Μάχη στην άκρη της Νύχτας'' -Τάσος Λειβαδίτης

A Mother with her Sleeping Child Leon Perrault
''Στην άκρη της νύχτας''

Αγαπημένε μου ποιητή .......
Το τραγούδι το σιγανό..... που μας κοίμιζε άλλοτε η μάνα μας
το κρατήσαμε .....
Σαν καρβουνάκι αναμμένο στο θυμιατήρι της καρδιάς
και κάποιες βραδιές όταν η πίκρα σταλάζει το δάκρυ της ψυχής
γίνεται θυμίαμα στα χείλη
.Έτσι..... δίνουμε τη μάχη μας ''Στην άκρη της νύχτας''
Ίσως τελικά ''κάποτε'..... να ''ξαναεπιστρέψουμε'' στον κόσμο
κι ας το μαρτυρήσει ...Όποιος σωθεί...

 








"γλυκιά μου αδελφή", Τάσος Ορφανίδης



Κι εγώ σε περιμένω δεν με κούρασε η προσμονή
Η απώλεια σου μ’έκοψε τα φτερά
Δεν μπορώ ν’ακολουθήσω το ταξίδι σου
Είναι απόρθητο για μένα
Πόσο θάθελα όμως γλυκιά μου αδελφή

Όταν χάνομαι στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες
Δεν αποφεύγω κι αυτή την διαδρομή
Κι ας χώρισαν απροσδόκητα οι δρόμοι μας
Εγώ θα σ’επισκέπτομαι στις σελίδες αυτές
Κι αν χαθώ καμιά φορά στην θύμηση τους
Ξέρω, αεράκι γλυκό θα τις φυλλομετρήσει
Και θα σαι εσύ που θα με ταξιδέψεις
Δεν μπορώ ν’ αρνηθώ ότι σ’αγαπώ και πόσο μου λείπεις 


Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Από το ημερολόγιο του κοινωνικού ιατρείου αλληλεγγύης 2015

Το φετινό ημερολόγιο είναι αφιερωμένο στη στιγμή
Μια στιγμή που λάμπει μέσα στο φόβο, στον πόνο στην απάθεια
Μια στιγμή που ανασαίνουμε μαζί με τους ανθρώπους 
Μια στιγμή σαν επανάσταση

Ήρθες σ’ έναν χώρο που σου ανήκει.
Είτε είσαι μετανάστης χωρίς χαρτιά ,είτε ανασφάλιστος,
Εδώ στο ΚΙΑ χωράς.

Καταφέρνουμε να υπάρχουμε χωρίς να δεχόμαστε χρήματα
Ούτε από κόμματα ,ούτε από δήμους ,ούτε από την ΕΕ,
Ούτε από τις εταιρίες, ούτε από την εκκλησία .
Γιατί ξέρουμε πως όλοι αυτοί δημιουργούν η συντηρούν
Τη φτώχεια ,την εκμετάλλευση και την ανισότητα.
Δεν θέλουμε την φιλανθρωπία τους και την υποκρισίας τους.

Στηριζόμαστε στη μικρή βοήθεια πολλών ανώνυμων
Ανθρώπων που θέλουν να μας στηρίξουν .Το ΚΙΑ όσο είναι
Δικό μας είναι και όλων αυτών που μας στηρίζουν.
Είναι και δικό σου.

Δεν είμαστε εδώ επειδή είμαστε καλόψυχοι η επειδή έχουμε
Η επειδή ξέρουμε.
Είμαστε εδώ για να επιζήσουμε ,να βοηθήσουμε ο ένας
τον άλλον, να αγωνιστούμε
Είμαστε εδώ γιατί είμαστε απέναντι στο ρατσισμό και στο
Φασισμό και στις ανισότητες.
Είμαστε εδώ για να ανασαίνουμε ελεύθερο αέρα.

Σ’ έχουμε ανάγκη όσο μας έχεις κι εσύ.
Για να υπερασπιστούμε τη ζωή απέναντι στο θάνατο.
Για να υπερασπιστούμε το μαζί απέναντι στη ζούγκλα που
Κυριαρχεί.

Paul Klee ,Angelus Novus





Για πέταγμα η φτερούγα μου ανοιχτή 
Θα ήθελα να γυρίσω πίσω 
Γιατί αν έμενα για ατέλειωτο χρόνο 
Θα είχα πολύ λίγη τύχη.

Gerhard Scholem,Χαιρετισμός του Αγγέλου








ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Αισώπου 24 στο Βαρδάρη εργατικό κέντρο Θεσ/κης - εργατική εστία
Θεσσαλονίκη
Τηλ: 
2310 520386