Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Ποίηση/Οπτικοακουστική παρουσία 1/you tube

"ποίημα ή γυναίκα ;"

ποίημα ή γυναίκα ;..
αργά μου γνωστοποίησαν το θάνατό μου..
τότε έγινα ποίημα ουράνιο
ποίημα σύννεφο, ψηλά για ν' αγναντεύω
ή ένα ποίημα σαν φωτιά, να καίω Παραδείσους..
μα ποιος με ξέρει, ποιος θα με διαβάσει ;..

γι' αυτό, όταν βρέχει, γίνομαι σταγόνα θαρραλέα
ίδια τσιγγάνα που ζητά να βρει το ριζικό της
και λέω θα ζήσω..

μα ξεχνώ πως είμαι οπτασία..
ιδέα, που στέρφα έμεινε μέσα στη φαντασία..
έτσι γελώ τους ουρανούς και ντύνομαι γυναίκα..

αφήνω ξέπλεκα μαλλιά να χύνονται στον 'Αδη
αφήνω και τη γύμνια μου στον κάθε διψασμένο
να πίνει να δροσίζεται και να με συγχωρνάει..


όσο για`κείνο το φιλί
πάντα θα στο χρωστάω..


"..εν τόπω χλοερώ.."

(death metal poetry)

μόνο στα νεκροταφεία
θε να βρεις ομοφωνία
μ' αν τη δώσει καμιά μέρα
κανενός νεκρού στην κράνα
θα ανοίξει τα ματάκια
θα τινάξ` τα σκουληκάκια
και θα γίνει της πουτάνας
μπαρ αλά Αμερικάνα

γιατί κι οι νεκροί τα λένε
a propos κι αναμετάξυ
σχολιάζουν τον καιρό
την ποιότητα του εδάφους
αν το μνήμα είν` καθαρό
αν το λάδι έχει στάξει
αν του τάδε ή του δείνα
είν` καλύτερος ο τάφος

τι νομίζετε λοιπόν
πως τελειώνουν οι καυγάδες
σαν θα φύγει η ψυχή
απ` το κουρασμένο σώμα ;
τελευταίον ασπασμόν
πριν να ψάλλουν οι παπάδες
αρχινά το μακελειό
δύο μέτρα απ` το χώμα

δεν υπάρχει ομοφωνία
ούτε στα νεκροταφεία
πάντα φταίει του συζύγου
ή ο φίλος ή ο κουμπάρος
μα το πιο αστείο είναι
που στην τόση ησυχία
ξάφνου ακούγεται κατάρα
"α, που να σε πάρει ο Χάρος" !

κι η απάντηση αντηχεί
και φαντάζει ιαχή

"άναψέ μου ένα κερί..
δεν το βλέπεις, ρε μαλάκα ;
είμαστε κι οι δυο νεκροί"...


« οι Κυριακές των Κυριακών »

οι θλιβερές οι Κυριακές
με το σαρδόνιο χαμόγελο
μιας άπληστης λατρείας 
οι λυπημένες Κυριακές
μιας εβδομάδας απαρχή
μουρτζούφλικης και κρύας 

με ήλιο , ίσως και βροχή
με χαμηλά τις τέντες
οι Κυριακές των Κυριακών
όλων των άλλων ημερών
κάτι φτηνές πατέντες 

κι εγώ ζητώ Παρασκευές
μ` αρώματα και ζωηρές
αλήτισσες και πονηρές
να κάψω μια διάθεση
ν`ακούσω ζόρικες πενιές
από ένα ξεχασμένο χτες
και να χαζεύω Σάββατα
να κάνουν επανάσταση 

να επιμένουν σθεναρά
πως θέλουνε να ζήσουν
ακόμα κι αν σε Κυριακές
πρέπει ν`αυτομολήσουν 
........................................­.

μη μου φοβάσαι , σ`αγαπώ ,
μείνε , μην αποδράσεις
φτάνει μια ανάσα σου , πνοή
τη φύση μου ν`αλλάξεις 
μη μου κακιώνεις , σ`αγαπώ ,
καντήλι στο κελί μου
ίσως γιατί `σαι , τι να πω ,
μια Κυριακή δική μου..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου