Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Αντιθέσεις2 / πέντε ποιήματα



« πονώ που δεν σε ξέρω »
 
ανοίγω πόρτες στη ζωή της λέω να περάσει
διάπλατα τα παράθυρα να μπει ο ουρανός
στέλνω γαλάζιες θάλασσες η αγάπη να κοπιάσει
να έρθει με τα κύματα που τάζει ο Θεός

μα`συ μακριά μου βρε ψυχή, δε θα τα καταφέρω
δεν υποφέρω όμως γι αυτό, πονώ που δεν σε ξέρω..

μετρώ τις ώρες της χαράς τα χρόνια μου να φεύγουν
κοιτώ και του καθρέφτη μου σαρδόνια χαμογέλια
πετώ φιλιά στο πέλαγο που την λαχτάρα θέλγουν
και στάζουνε στα χείλια μου της πεθυμιάς τα μέλια

δεν το αντέχω βρε ψυχή να είσαι πάντα νέα
ας γέρναγες με το κορμί κιμπάρικα κι ωραία

δεν το αντέχω να γερνώ και να πεθαίνεις νέα..


« βουβή κραυγή »
 
ξεσπά η κραυγή με παντομίμα
λες κι είναι πρίμα μπαλαρίνα
ξεσπά η κραυγή και κυριεύει
μ`άναρθρο λόγο, που θεριεύει

πηδά η κραυγή από τα σπλάχνα
και δεν ακούγεται ούτε άχνα
μιλά για τ`άδικο, που λέμε
ψέγει τον πόνο μας και κλαίμε

ξεσπά η κραυγή και ξεσπαθώνει
ποιο τίμημα άραγε πληρώνει ;
από ψυχή που δεν αντέχει
για ένα αύριο, που δεν έχει

βουβή κραυγή σαν πεπρωμένο
ίδια μ`αγρίμι λαβωμένο
πονά, μα βγαίνει κι ας κομπιάζει
δεν το αντέχει να λουφάζει

κι εσύ τα βάζεις με τους νόμους
παίζεις με κλέφτες κι αστυνόμους
μάταια κραυγάζεις, είσαι αλήτης
"κραυγόδικος" και τρωγλοδύτης

« κ α τ α ξ ί ω σ η »
 
μέσα από έρωτες πολυσυζητημένους
καταξιώθηκε στην πιάτσα ως δανδής

μα εγώ, έφερνα πάντοτε στα μάτια μου
την κυρά Αριστέα
με τα πρησμένα δάχτυλα
τα φαγωμένα απ`το λουλάκι
και την αλισίβα

την κυρά Αριστέα
που αρίστευσε στις ξένες μπουγάδες
για να του αγοράζει
κοστούμια και μοσχοβολιές

αυτός καταξιώθηκε γόης
εκείνη απέκτησε καμπούρα
ώρες σκυμμένη πάνω στη σκάφη


ακόμη παραμένει αδιευκρίνιστο
γιος της ήταν ή αγαπητικός ;




« χωρίς εσένα »
 
καρφίτσωσα μια Παναγιά στο πέτο
στερνό μου διαβατήριο στον παράδεισο
μα ένοιωσα βαθιά πως είναι άνισο
να ταξιδέψω εκεί, χωρίς να σ`έχω

ασήμωσα στη βάρκα και τον Χάροντα
να κάνει το ταξίδι ονείρου βόλτα
και μέσα μου ψιθύριζα μια νότα
που`βγαινε απ`της ψυχής τα άδυτα

άγγιξα ένα αγιόκλημα στην πόρτα
έτσι όπως θα χάιδευα κι εσένα
του είπα λόγια αγάπης, λατρεμένα
ίδια που σου`λεγα στα χάδια μας τα πρώτα

μα πίστεψε με, όλα είναι γραμμένα
στον άλλο κόσμο πάμε μοναχοί μας
μετρά κι εκεί ακόμα η αντοχή μας
κι εγώ, με Παναγιά, χωρίς εσένα..

« στο σήμερα, στο αύριο »
 
τρομάζω τα χιλιόμετρα
μη λάχει και σε χάσω
μη δεν προλάβω για να δω
τ` άσπρο μαντήλι σου
τρέμει κι η έγνοια σα θεριό
μη τύχει και ξεχάσω
εκείνο το χαμόγελο
στα χείλη σου

στο σήμερα θα σ`αγαπώ
σαν της αυγής αγέρι
στο αύριο θα σε ζητώ
άχραντο περιστέρι

παλεύω μέσα μου σκληρά
μη δεις έρημους δρόμους
που τους ορίζει η μοναξιά
ο στίχος που `χω γράψει
παλεύει και η μνήμη μου
ίσως μ` άγραφους νόμους
μη λησμονήσει τη θωριά
κι εκεί σε χάσει

στο σήμερα θα σ`αγαπώ
σαν της νυχτιάς αστέρι
στο αύριο θα σε ζητώ
φευγάτο καλοκαίρι ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου