Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Άννυ Τυχαίου ,έξι ποιήματα με Σκέψεις και Συναισθήματα

Οι άνθρωποι γελάνε,
χαίρονται- ναι ζουν.
Φαίνεται από τον τρόπο
που κινούνται, που βαδίζουν
προς την ανατολή
τον ήλιο να προϋπαντήσουν.
Τριγύρω μου ξυπνάει η ζωή,
με τραβάει αργά
μα σταθερά στην τροχιά της.
Ο κρύος χειμώνας είναι παρελθόν,
θα ξεκινήσω πάλι από το μηδέν.



Τόσα πολλά, μα τόσα πολλά
που είχα να σου πω.
Τόσα πολλά
που ήθελα να σε ρωτήσω.
Τόσα πολλά
που ήθελα να σου δώσω.
Τόσα πολλά
που ήθελα να ζήσω ακόμα μαζί σου.
Αλλά εσύ έφυγες,
χωρίς αντίο έφυγες,
σαν κλεφτης.
Και όλα αυτά, που ήθελα να πω
να ρωτήσω, να δώσω
και μαζί σου να ζήσω,
έμειναν εδώ.
Στα αζήτητα
και ανεκπλήρωτα
ξέμειναν και περίμεναν,
άδικα και μάταια
ανώφελα,
την επιστροφή σου.
Οι κλέφτες
δεν επιστρέφουν τα κλεμμένα,
στοχεύουν στα πολύτιμα
τα παίρνουν και φεύγουν.
Κι εσύ μου έκλεψες
ότι πιο ακριβό είχα,
το πιο πολύτιμο...
Την ψυχή μου!

Αφήνομαι,
παρασύρομαι
από συναισθήματα αρνητικά
ένστικτα και ψέματα
που δηλητηριάζουν
αισθήσεις και νου.
Εξασθενούν αισθήματα και σκέψεις
τελευταία υπολείμματα
που έχουν μείνει ανέγγιχτα
από αμφιβολίες
καχυποψία, δυσπιστία
και αμφισβητήσεις.
Σβήνουν και χάνονται
στερνές μικρές σπίθες αγάπης
δεν αντέχουν επειδή δεν τις ζητάς.-


Σ'έβγαλα από τη ζωή μου
εύκολο ήταν
έτσι μου φάνηκε
εμπόδιο ήσουνα
χειροπέδη
με καταπίεζες
μ' έπνιγες
νόμιζα.
Μη με πετάς μου έλεγες
άσε με εδώ
σε μια γωνιά
κράτα με στη ζωή σου
κι ας μη μ' αγαπάς
σ' αγαπάω εγώ
και για τους δυο μας.
Δεν είναι πολύ αυτό
αλλά είναι κάτι,
κράτα με.
Αλυσίδες αόρατες
δεσμά ύπουλα ήσουνα
τα έσπασα
τα πέταξα,
σε πέταξα από τη ζωή μου.
Επιτέλους ανάσανα
ελευθερία και οξυγόνο
αυτά που μου στερούσες!
Μα τότε
γιατί πνίγομαι
ακόμα
γιατί δεν απολαμβάνω
την ελευθερία
την τόσο επιθυμητή
τι θέλω
τι μου λείπει
κάτι λείπει...κάτι...



Τιμή...τι είναι τιμή;
Όλα έχουν μία αξία
ακόμα και ο άνθρωπος.
Αξία που δεν τιμάται νομισματικά.
Η υπέρτατη αξία ενός ανθρώπου
είναι η Τιμή του.
Οι αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής.
Αξίες ζωής μου έλεγαν
μου έμαθαν
με έκαναν να πιστεύω σε αυτές.
Το διαπίστωσα επιτέλους
και εγώ...

Όλα έχουν μια αξία τελικά,
μια τιμή...
Ακόμα και οι άτιμοι,
μόνο που η δική τους τιμή
είναι πολύ φθηνή.



Αλήθειες ήθελα
αλήθειες ζητούσα
αυτές ήθελα
αυτές μου έκαναν μόνο
σου έλεγα
αλήθειες αντέχω
ψέματα όχι.
Μα εσύ δεν έμαθες
ποτέ σου να τις λες
ουσιαστικό ανύπαρκτο
στο λεξιλόγιο το δικό σου
η αλήθεια.
Βουτηγμένος στο ψέμα
ένα ψέμα η ζωή σου όλη.
Τόξερες άραγε αυτό
η είχες ποτιστεί
μέχρι το μεδούλι
με ψέματα
τα πίστευες
τα ζούσες
και εσύ ο ίδιος
μετουσιώθηκες σε ψέμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου