Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Άννυ Τυχαίου/Τα ανείπωτα /τέσσερα ποιήματα


J. La Barra


Ξέρεις τι είναι η αγάπη;

Ξέρεις τι είναι η αγάπη;
Η αγάπη είναι σαν ένα ποίημα.
Ένα ποίημα γραμμένο από την άνοιξη
υπαγορευμένο από το καλοκαίρι
όνειρο φθινοπωρινό
διαβασμένο το χειμώνα.
Ξέρεις τι είναι η αγάπη;
Η αγάπη είναι σαν δροσοσταλίδα.
Μια σταγόνα δροσιάς
που θερμαίνεται από τον ήλιο
και από τις κινήσεις του αέρα
κυλά από τα φύλλα
και πέφτει στη λαίμαργη γη.
Ξέρεις τι είναι η αγάπη;
Η αγάπη είναι σαν τον άνεμο,
αυτό τον άνεμο που απαλά
σου χαϊδεύει το μάγουλο
η βίαια σου ανακατεύει τα μαλλιά.
Ξέρεις τι είναι η αγάπη;
Η αγάπη είναι κάτι περισσότερο από μια λέξη
περισσότερο από απλά μια σκέψη,
κάτι περισσότερο από ένα συναίσθημα.
Η αγάπη είναι, αυτό που νιώθω για σένα.


Κοίτα με στο πρόσωπο

Κοίτα με στο πρόσωπο
και θα δεις που γελάω,
γιατί είμαι ευτυχισμένη
και χωρίς εσένα.
Κοίτα με στο πρόσωπο
και θα δεις
πόσο αδιάφορος μου είσαι ,
γιατί ποτέ δεν σ 'έχω αγαπήσει πραγματικά.
Μόνο στα μάτια μη με κοιτάς,
γιατί τότε θα δεις τα δάκρυα
κι αυτά θα σου μαρτυρήσουν
ότι όλα είναι ψέμα.
Η αλήθεια είναι ότι κλαίω,
ότι είμαι δυστυχισμένη μακρυά σου
και ότι θα 'θελα να μπορούσα να σου πω,
ότι σ 'αγαπώ - ακόμα -
για πάντα

Τα ανείπωτα

Τα ανείπωτα και απραγματοποίητα
μου καίνε την ψυχή.
Πολύτιμος ο χρόνος μου
ώστε να τον αναλώνω
με τους δήθεν και τους τάχα,
αυτούς που κυκλοφορούν με μάσκες
και που είναι τόσο μα τόσο βαρετοί,
που με κουράζουν αφάνταστα.
Άνθρωποι ειλικρινείς
με συναρπάζουν,
άνθρωποι που έχουν το θάρρος
να δείξουν
τον πραγματικό τους εαυτό,
δίχως ψέματα, δίχως προσωπεία.
Άνθρωποι, που βρίσκουν τη δύναμή τους στην αλήθεια

Σιγά-σιγά

Σιγά-σιγά , έρχεται η θλίψη
με κατακλύζει.
Νιώθω τον κόσμο να αργοπεθαίνει
και μαζί με αυτό πεθαίνει και η λίγη δύναμη
που τόσο χρειάζομαι
για να βλέπω, αισθάνομαι, σκέφτομαι.
Και αυτό το φως, το αιώνιο φως
που δε σβήνει λένε ποτέ
κι αυτό αναβοσβήνει, αργοπεθαίνει...
Οι χτύποι της καρδιάς άτακτοι,
το αίμα στις φλέβες σταματά να κυκλοφορεί
παγωνιά και μίσος με κυριεύουν.
Δεν μπορώ να ακούω πια τις κραυγές
που άδικα και χωρίς λόγο βγάζω
σ' έναν κόσμο που κανείς πλέον δεν ακούει.
Με κάθε κραυγή νιώθω πιο έντονα το φόβο του αύριο
και το μάταιο αυτών που σήμερα θεωρώ σημαντικά.
Το τελευταίο μονοπάτι μπροστά μου σκοτεινό,
θα είναι δύσβατο η χωρίς εμπόδια?
Δεν υπάρχει καμία απάντηση στις απορίες
στους φόβους μου,
βάζω τα χέρια μπροστά στα μάτια μου
κλείνω τα αυτιά μου
για να μη βλέπω και ακούω όλα αυτά.
Στο μυαλό μου μια εικόνα που σχηματίζεται
με ζεσταίνει σιγά-σιγά...
Βλέπω έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν σκιές ,
και λάμπει στο φως του ήλιου ,
που παίρνει μακριά το φόβο μου ,
το φόβο για το άγνωστο και το θάνατο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου