Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Ρεμπέτικα /τρία ποιήματα



« ο Χρόνος και ο Θάνατος »


ο Χρονος και ο Θανατος
αντάμωσαν σε γλεντι
ο Χρονος δώστου κι επινε
ηθελε να ξεχασει
τον ζωνανε τα φιδια του
μη καμια μερα χασει

ο Αλλος εις το στομα του
δεν κιότεψε ποτηρι
κι οταν τον ερωτουσανε
κατι επι της ουσιας
"δεν πινω αποκρινονταν
εν ωρα υπηρεσιας"

υστερα ξεμοναχιασε
λεβεντη στα "ωραια"
στη σουρα πανω πατησε
και στην καλη παρεα

κι οπως ο μαγκας χορευε
πνιγμενος στα μερακια
ο Θανατος του βαραγε
στο ισο παλαμακια

την αλλη το απογεμα
εγινε κι η κηδεια..

« Ζ ή σ ε »
 
ένα φεγγάρι είν`η ζωή
κι εκείνα τα δυο μάτια σου
καθρέφτης μα και φυλακή
σ`ανάσα μακροβούτι
ένα φεγγάρι είν`η ζωή
το ντέρτι από ούτι
κι αν κρεμαστώ στα κάγκελα
ίσως σε δω να φεύγεις
κι αν αφεθώ στη μοίρα μου
σίγουρα θα σε χάσω

ένα τραγούδι είν`η ζωή
ο στόχος από βόλι
κι αν σε πετύχει χάνεσαι
και αν σε βρει, σε παίρνει

ένα μεθύσι είν`η ζωή..

« φίλε μου »

 τους τοίχους μπογιαντίζαμε με σπρέι χρωματιστά και χτίζαμε δυο όνειρα με δανεικό τσιγάρο φουρτούνιαζε

το βλέμμα μας με βλέφαρα κλειστά και λέγαμε απ`τα ζόρια μας και το Χριστό φαντάρο

φίλε μου γιατί πρόδωσες της νιότης τα γενναία στα δυο κλεφτά φουμέρναμε και κλαίγαμε παρέα

δειλά δειλά στριμώχναμε στην τσέπη το μαυράκι πάντα μια ζούλα βρίσκαμε την λέγαμε τεκέ ξελιγωμένη απαραδιά να

ζεσταθεί λιγάκι να ζαλιστεί απ`τη γλύκα του να νιώσει κυριλέ

φίλε μου γιατί πούλησες της νιότης τα ωραία μας τυραννούσε ο έρωτας και κλαίγαμε παρέα

γονάτισε η μνήμη μου φίλε σ`αυτό το τότε
κουράστηκε να σε ζητά σε διαδρομές κοινές
τώρα το σπρέι ασπρόμαυρο μπερδεύεται στο πότε
κι ένας καθρέφτης φουκαράς μου απαντά, ποτές..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου