Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου / Ερεθίσματα της ψυχής/Ακατάλληλο /πέντε ποιήματα


Ουμβέρτος Αργυρός

« θ έ λ ω »
 
θελω να με κολησεις σ`εναν τοιχο
και να γεμισεις το λαιμο με τα φιλια σου
θελω και το μυαλο να ξεστρατισει
και μονοπατια να ζητα στην αγκαλια σου

θελω να μου ρουφηξεις και τα χειλια
κι απο τη ζηλια την τρελη να τα ματωσεις
θελω να καταστρεψεις την εικονα
κι υστερα αμοιρος φονιας να μετανοιώσεις

θελω ν`ανακατεψεις τα μαλλια μου
ανταρτης ανεμος και εραστης μιας μερας
θελω να ισοπεδωσεις την καρδια μου
να`μαι η Πενταμορφη και συ να`σαι το Τερας

θελω να ψιθυριζεις λογια λαγνα
ηδονικα γεματα ερωτα κι αγαπη
θελω να με υποταξεις με λατρεια
το μαστορα μου για να βρω και τον σατραπη

θελω και τον ιδρωτα σου να τρεχει
και να χαραζει τα δικα του τα αυλακια
πανω στο σωμα σου πηγές να ζωγραφιζει
και με τη γλωσσα μου να ψαχνω για ρυάκια

θελω κουρσαρε να μπεις μεσα μου με φορα
κυριαρχος αρχοντας μαζι κι ενας επαίτης
κι αφου μου πιεις την τελευταια μου σταγονα
να βαφτιστεις και του κορμιου μου νομοθετης..



« o r i e n t a l »
 
ήταν γραφτό

να λατρέψω το κορμί σου
μέσα από ρυθμικά παλαμάκια

μέσα από τα κύματα
της αλαβάστρινης κοιλιάς σου

μέσα απ`το θεϊκό τρέμουλο
των απίστευτων γλουτών σου

μέσα από τα νοσηρά βλέμματα
του αντρίκιου πόθου

μέσα από την βουλιμία μου
να σε ρίξω στο πάτωμα
να σου κάνω έρωτα
άγριο, πρωτόγνωρο

και ύστερα, μόλις παρασύρω
με την γλώσσα
και την τελευταία σταγόνα
της πρόκλησης σου

να σε πετάξω σ`άλλες αγκαλιές
να ξεδιψάσεις την ανάγκη τους
στην πηγή σου

κι εγώ να γλείφω
την αλμύρα που άφησες
αποτύπωμα της εισβολής σου

και να διψώ ξανά..


« Δεν καταδέχομαι »
 
..να σε ανέχομαι
πίσω από κρύπτη φανερή
να είσαι ντυμένη τον φθαρμένο σου χιτώνα
να κλαψουρίζεις στου μυαλού μου την στρατώνα
και να σε δέχομαι

δεν καταδέχομαι
γυμνή για να σε βλέπω
να σε φιλώ, να σ`αγαπώ, να σε προσέχω
να κάνω έρωτα μισό, να σ`αγαπώ, να σε μισώ
να σ`αποδέχομαι

δεν επιδέχομαι
όταν μου σκίζεις την καρδιά
σαν με στριμώχνεις στη γωνιά μ`ένα παράπονο
να τρέχω πάλι πίσω να σε φέρω, να υποφέρω
μα να σ`ανέχομαι

δεν είσαι αγάπη
δεν είσαι έρωτας του πόθου το σινάφι
είσαι η αλήθεια μου, που απόμεινες στο ράφι
και σε φοβάμαι, γιατί σε ντρέπομαι
μα ρίχνω κάτω το κεφάλι, σε αγκαλιάζω

κι απλά σε δέχομαι..

« υδάτινος εραστής »

αφέθηκα στη δίνη του νερού
γιατ`ήθελα πολύ να με λυτρώσει
να ζήσω τη λαχτάρα ενός μωρού
κι αρμύρα το κορμί μου να αλώσει

με πήρε στην ορμή του απαλά
σαν φρέσκος εραστής που ανιχνεύει
το σώμα που με τόση πεθυμιά
ζητά για να χαρεί και να λατρεύει

μα ξάφνου φίδια γίνηκαν τα χάδια
έχασα μονομιάς ό τι φορούσα
τα τούλια, τα μετάξια, στα σκοτάδια
κι εκείνο το βραχιόλι π`αγαπούσα

με βίαζε ένα όνειρο ωστόσο
με τρέλαινε, με χόρταινε στ`αλήθεια
κι ενώ ήθελα πόθο για να νιώσω
μου φάνηκε πως έσκουζα βοήθεια

κανείς ! ο εραστής κι η ερωμένη
να ασελγούν την ώρα του μαντάτου
που διάπλατα στα μάτια τυπωμένη
πνιγμός, έγραφε η μάσκα του θανάτου..

« Κίτρινα Δάχτυλα »
 
μια διαταγή στης ηδονής σου το απόγειο
και δύο χείλη να σου λένε διψασμένα
όταν οι αισθήσεις ξεπερνάνε κάθε όριο
"θα κιτρινίσεις δύο δάχτυλα για μένα" ;

λεπίδα κάρφωσε τον πόθο μέσ`τα μάτια σου
στέγνωσε η γλώσσα να ζητά το μερτικό της
φτηνό κονιάκ θα πάρει πίσω τα κομμάτια σου
και μία κάφτρα θα εκπληρώσει το σκοπό της

"θα κιτρινίσεις δύο δάχτυλα για μένανε" ;
η ικεσία ξεγλιστρά και ανιχνεύει
της κλείνουν μάτι του καπνού τα δαχτυλίδια σου
και ένα βλέμμα να πνιγεί σ`άλλο γυρεύει

ο ιδρώτας ψάχνει να δροσίσει άγιο μέτωπο
πρόστυχες λέξεις βγάζουν βόλτα μία τσίπα
και τόσα βράδια που το κάρμα σου περίμενα
έψαχνα άλλοθι για λόγια που δεν είπα

έλα, επέστρεψε στο λάγνο μου το κάλεσμα
κάνουμε έρωτα και θέλω να με νιώσεις
και στης κορύφωσης το ύστατο επισφράγισμα
στόμα με στόμα θεϊκά, να με τελειώσεις..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου