Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Άννυ Τυχαίου/εβδομάδα των παθών /πέντε ποιήματα


Έρχονται καιροί, φεύγουν καιροί 

Έρχονται καιροί, φεύγουν καιροί
άνεμοι πνέουν, άνεμοι εξασθενούν
όπως εσύ και εγώ, εγώ και εσύ.
Φως που αναβοσβήνει, φωτιά που μειώνεται
δυνάμωσε κι άλλο, δεν αρκεί αυτό
αυτή την καταραμένη μέρα.
Πες μου, πώς μπορώ να αναγνωρίσω τον πόθο
αν καίγομαι ακόμα και στο νερό που ρέει...
Κράτα με, όχι, έχω παραισθήσεις
φλέγομαι
μα έχω παγώσει μέχρι θανάτου.
Εσύ περνάς από μπροστά μου σαν άδικη κατάρα
και εγώ, εγώ πνίγομαι απ την ίδια μου την ανάσα.
Δώσε μου πρόσβαση στον κόσμο σου
δώσε μου την απάντηση που με κρατά ζωντανή.
Πώς μπορώ να καταλάβω τι με αγγίζει
όταν δεν γνωρίζω καν αν είμαι αντάξια του.
Κάλυψε με με τα χέρια σου
δώσε μου την απάντηση που αναζητώ.
Έρχονται καιροί, φεύγουν καιροί
οι άνεμοι έχουν τώρα πλέον εξασθενήσει εντελώς
η φλόγα αργοσβήνει, αλλά η φωτιά φουντώνει.
Απουσία, μια λέξη, ο θάνατος μου
κι εγώ κατασπαραγμένη από τη δίψα της επιθυμίας
σου γράφω αυτή την καταραμένη νύχτα.


Τι είναι ο χρόνος;

Τι είναι ο χρόνος;
Δεν τον αισθανόμαστε
δεν έχει μορφή
δεν έχει μυρωδιά
ούτε και γεύση.
Δεν είναι τίποτα.
Και ποιος ο ορισμός του χρόνου;
Μήπως υπάρχει πίστωση χρόνου,
μήπως μπορούμε να εξοικονομήσουμε χρόνο
ίσως σε ένα λογαριασμό ταμιευτηρίου;
Εφεύρεση του ανθρώπου,
μια ψευδαίσθηση ο χρόνος;
Η ζωή είναι ο χρόνος,
μήπως σημαίνει ζωή
όμως και κλοπή χρόνου;

Άνοιξη

Άνοιξη, όλη η φύση σε πλήρη βλάστηση,
ο ήλιος λάμπει
ψηλά στο γαλάζιο ουρανό,
οι βιολέτες μοσχομυρίζουν
κάτω από τα ανθισμένα δέντρα,
τα πουλιά τιτιβίζουν χαρούμενα.
Σωπάστε πουλιά!
Δε βλέπετε τον ήλιο που χάθηκε
τον ουρανό που σκοτείνιασε;
Δε βλέπετε τη σκιά του σταυρού
πάνω στα πράσινα λιβάδια;
Δε βλέπετε που κάνουν τις βιολέτες στεφάνια
για να τις αποθέσουν στο βωμό του Κυρίου;
Δεν ακούτε τις καμπάνες
που ηχούν πένθιμα;
Σωπάστε πουλιά, είστε αυτόπτες μάρτυρες.
Μάρτυρες της Εβδομάδας των Παθών!



Αν σε κατακλύζει η ερημιά

Αν σε κατακλύζει η ερημιά
αν κανείς δε λέει τ' όνομά σου
αν δεν αντέχεις πια τη σιωπή
τότε φώναξε εσύ, στον άνεμο
κραυγή βγάλε άγρια από τα στήθη σου
μ' όλη τη δύναμη της ψυχής σου.
Μετέτρεψε σε καταιγίδα τον άνεμο
και τυφώνας, κυκλώνας
ανεμοστρόβιλος θα γίνει.
Θα μεταφέρει αυτή την κραυγή
πάνω από στεριά και θάλασσα
σε όλη τη γη.
Πολλοί θα την ακούσουν
θα ψιθυρίζουν τ' όνομά σου
οι σκέψεις τους θα χαϊδεύουν την ψυχή σου
θα τη ζεστάνουν.
Το γκρίζο της ερημιάς θα χαθεί
τη θέση του θα πάρουν χρώματα,
χρώματα που ποτέ σου δεν έχεις δει
χιλιάδες, εκατομμύρια φορές.
Και περισσότερο.

Πήγαινε το δρόμο σου

Πήγαινε το δρόμο σου
το δικό σου δρόμο,
αυτόν της ζωής.
Άφησε τα χνάρια σου
σε μονοπάτια εύκολα, δύσβατα
βρες στο διάβα τους τον εαυτό σου.
Αποδέξου τον, αγάπησε τον
όπως κι αν είναι,
γιατί είσαι εσύ.
Κάνε ότι θέλεις,
μα να το κάνεις με την καρδιά
με την ψυχή,
με όλο σου το είναι.
Η ζωή όμως είναι μικρή
και παροδική,
μην το ξεχνάς ποτέ αυτό,
τώρα είσαι εδώ
αύριο ίσως όχι...
Γι αυτό ζήσε την κάθε στιγμή,
στιγμές είναι η ζωή
μην τις σπαταλάς ανώφελα.
Ρούφηξε τες,
γίνε ένα με αυτές,
γίνε η ίδια η ζωή!

3 σχόλια:

  1. καλημέρα και χρόνια πολλά !

    Άννυ, θέλω να σε συγχαρώ για τα κείμενα σου..
    Γεμίζουν τον κόσμο με ομορφιά !

    πελαγία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νασαι καλα Πελαγια μου, χρονια πολλα και σ ευχαριστω για τα καλα σου λογια. Σκεψεις και συναισθηματα ειναι μονο. Δυστυχως δεν διαθετω καλλιτεχνικη φλεβα, μα ουτως η αλλως για μενα γραφω, δεν παω για δοξα. :) Εσυ ομως γραφεις υπεροχα, μαγικα!

    Άννυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή