Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

«Δός μοι τούτον τον Ξένον»

Αλεξάκης Μανόλης

Αυτό το «ιδιόμελον» του Γεωργίου Ακροπολίτου με συγκλόνισε το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής. Ψάλλεται αμέσως μετά τα εγκώμια σε ώρα που μάλλον η προσοχή μας δεν είναι η δέουσα γι` αυτό και είχε διαφύγει της προσοχής μου.

Σας παραθέτω ένα χωρίο για προβληματισμό. Ας ακούσουμε λοιπόν τον μελωδό κι ας αναρωτηθούμε ως χριστιανοί, με αυτή μας την ιδιότητα, αλλά και ως πολίτες, με ποιο τρόπο σκεφτόμαστε και αντιμετωπίζουμε σήμερα, σε δύσκολους καιρούς τους … ξένους!!!

«…Δός μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον, ξενωθέντα εν κόσμω.Δός μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον.
Δός μοι τούτον τον ξένον, ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον.
Δός μοι τούτον τον ξένον, όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους.
Δός μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω,
ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη. …»*

Σκεφτόμουν λοιπόν πως καθένας μας μπορεί να βρεθεί στη θέση αυτή, ως ξένος. Δεν είναι ανάγκη προφανώς να ξενιτευτεί. Μπορεί να νιώθει ξένος με ό,τι συμβαίνει γύρω του, με συνήθειες και νοοτροπίες που τον προσβάλουν.Μπορεί να νιώθει ξένος ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε ομόφυλους του, ανθρώπους που ξεχνούν εύκολα, που δε σέβονται τον εαυτό τους πρώτα και κύρια, τους άλλους κατ` επέκταση, το περιβάλλον φυσικό και ιστορικό.
Μπορεί να νιώθει ξένος και να τον ενοχλούν οι πτωχοί και οι ξένοι. Λες κι εκείνοι επέλεξαν αυτή τους τη θέση. Λες κι ο κόσμος μας, ανήκει στους λίγους και σε όσους από σύμπτωση ανήκουμε στον αναπτυγμένο κόσμο.

Μπορεί να νιώθει ξένος γιατί αγνοεί πως κάθε άνθρωπος που γεννιέται σε αυτόν τον κόσμο, έχει δικαιώματα! Ως τέτοιος, κι όχι επειδή απέκτησε ένα επίθετο (ευρωπαίος, πολιτισμένος, κτλ). Τα επίθετα ακολουθούν. Έρχονται πολύ αργότερα! Προηγούνται τα ονόματα, ουσιαστικά από τη στιγμή της γέννησης μας.

Μόνο που μερικά έχουν την τύχη να αναγνωρίζονται ως κύρια και άλλα να αγωνίζονται για την επιβίωση τους. Αλλά εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο, τον αναπτυγμένο, τον υπανάπτυκτο, τον υπ` ανάπτυξη, τον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο κόσμο, είναι ξένοι γι` αυτόν.

Συνήθως τα κριτήρια τα επιβάλλει η εξουσία, κάθε μορφής με την κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτό μεταφέρτε το σε κάθε επίπεδο και θα δείτε πόσο εύκολο είναι να βρεθεί κανείς ξένος και να διώκεται γι αυτό. Γιατί απλούστατα δεν ανήκει στην κυρίαρχη ομάδα δεν συμφωνεί με την κυρίαρχη αντίληψη.

Κι αναφέρεται ο μελωδός σε ζωντανούς και νεκρούς! Γιατί έτσι το θέλησε κάθε ανθρώπινος πολιτισμός. Κι αν στους ζωντανούς τα παραδείγματα βίας, μίσους, ακροτήτων τα θεωρούμε πια δεδομένα, απέναντι στους νεκρούς δε υπάρχει καμιά εξαίρεση. Καμιά, ποτέ, πουθενά! Από την αρχαία τραγωδία, μέχρι σήμερα, κατά την άποψη και του Γεωργίου Ακροπολίτου, κάθε ξένος, ακόμη κι εκείνος που δεν έχει που την κεφαλήν κλίνη, ως νεκρός είναι ιερός. Θεωρείται άξιος σεβασμού από τους … ανθρώπους.

Γράφω αυτές τις σκέψεις γιατί σε περίοδο προεκλογική, ως μη όφειλαν, πολλοί υποψήφιοι επενδύουν σε τάσεις και αντιλήψεις (οι περισσότεροι δηλώνουν χριστιανοί) που ακυρώνουν βασικά δικαιώματα. Επενδύουν στο φόβο, σε απλουστευτικές προσεγγίσεις του μίσους απέναντι σε ανθρώπους που δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται. Μήπως εμείς δε δοκιμαζόμαστε; Λογικές του μίσους και των διαχωρισμών, των κατατάξεων, της μυωπικής προσέγγισης και των τυφλών λύσεων, απέναντι στα τεράστια προβλήματα του τόπου μας και όχι μόνο.

Ας κάνουμε λοιπόν όλοι μας μια δεύτερη, ήρεμη και ανθρώπινη, χριστιανική γιατί όχι σκέψη, κι ας δούμε το διαφορετικό ως μια άλλη ενδιαφέρουσα πρόταση, ικανή να συνυπάρξει, να διαλεχθεί και να μπολιάσει τη ζωή μας. Ας αναρωτηθούμε πόσες φορές αισθανθήκαμε κι αισθανόμαστε ξένοι, ας μπούμε στη θέση αυτή. Τότε θα δούμε από μια άλλη οπτική τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Οι διαχωρισμοί γκρεμίζουν, αποπροσανατολίζουν, κολακεύουν πολλούς και για λίγο, μα δε μπορούν να απαντήσουν στα μεγάλα ζητήματα, τα αδιέξοδα που έχουμε δημιουργήσει. Ο διάλογος, η ανοχή, η αλληλεγγύη ανοίγουν δρόμους ελπίδας και προοπτικής. Ας καταλάβουμε πως οι πολυπολιτισμικότητα είναι αυτονόητη και δεδομένη από τη στιγμή που οι πρώτες κοινωνίες σχηματίστηκαν κι άρχισαν οι άνθρωποι να έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Τόσο απλό!

* Ζητώ συγγνώμη αλλά δεν διαθέτη πολυτονική σειρά για να μεταφέρω ορθώς το απόσπασμα



Το διαβάσαμε στο: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/dos-moi-toyton-ton-ksenon
πηγή:http://tvkosmos.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου