Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Άννυ Τυχαίου ,Ποιο δικό μου κι από τα άλλα, τα δικά μου





Γιατί νιώθω αυτό το απέραντο κενό μέσα μου;
γιατί έχω έναν κόμπο στο λαιμό που με πνίγει;
γιατί τα δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια μου
και με εμποδίζουν να γράψω;
Πρέπει όμως,
πρέπει κάπου να τα πω,
να ελευθερωθώ
και ποιος είναι
ο καλύτερος ακροατής;
ποιος άλλος από το άψυχο χαρτί...
Γιατί Θεέ μου;
γιατί με άφησες να το κάνω,
να πιστέψω,
να δώσω μια ευκαιρία ακόμα,
σε κάτι που ήξερα
από την αρχή ότι, είναι καταδικασμένο;
Πνίγομαι, θέλω να ουρλιάξω,
να βγάλω από μέσα μου
το βρόγχο αυτό,
μα δε μπορώ, δε μπορώ.
Ξέχασα, πόσα χρόνια έχω να κλάψω,
όχι να δακρύσω,
αλλά να κλάψω με την ψυχή μου,
με λυγμούς, όπως τώρα.
Λένε, πως το κλάμα, μας απελευθερώνει,
πως μας κάνει καλό, μας ανακουφίζει.
Σε μένα, το μόνο που συμβαίνει
είναι, να μου πονάει το μυαλό, ναι αυτό,
τίποτα άλλο.
Καταραμένη ελπίδα,
εσύ φταις,
εσύ ,που χώνεσαι παντού,
ακόμα και εκεί όπου, δεν υπάρχει φως.
valadie

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου