Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Πελαγία Κουκίδου , οδοιπορικό εντός Θεσσαλονίκης



Τ σ ι μ ι σ κ ή    
 
στην Τσιμισκή δικάσαν χτες τον ποιητή
στην Τσιμισκή έχουν κρεμάσει τον προφήτη
γιατί τους φώναζε πως του`κλεψαν το σπίτι
μια και αρνήθηκε μελλούμενα να πει

την Τσιμισκή την βάψαν όλη με μπογιές
και της κοτσάρανε και κόκκινα παγκάκια
πάνω στα δέντρα της περάσανε θηλιές
κι όλα τα φύλλα "δαντελένια σεμεδάκια"

αν θα περάσεις βιαστικέ από κει δα
ίσως σου έρθει έτσι αυθόρμητα να κλάψεις
και την ψυχή σου να αφήσεις στα κλαδιά
αυτά που σώθηκαν, αν δε τα προσπεράσεις

στην Τσιμισκή κάψαν εψές τον ποιητή
και λίγο πριν είχαν κρεμάσει τον προφήτη
σπάσαν βιτρίνες, για δεν πλήρωναν το νοίκι
κι η πόλη φάντασμα έχει γίνει, μα κρατεί..


 « Ε γ ν α τ ί α »

τι ήσυχη φαντάζει η Εγνατία
σαν κοιμάται
και πλέουν πάνω της χαμένα
τα πλοία των αστών
και των μεταναστών
υπνωτισμένα και βουβά
πολύχρωμα θλιμμένα
βουλιάζουν πάνω στα τσιμέντα

κι εγώ στο στόμα μου
μονίμως με μια μέντα
να καίει τα σωθικά

τι ήσυχη κυρά η Εγνατία
αρχόντισσα !
στις έννοιες της γερμένη
μετράει τις πορείες και τα γκάζια
τα πλοία της δεν έχουνε γρανάζια
ούτε πανιά ούτε πουλιά
ούτε σημαίες
τυφλά πορεύονται
δίχως κισμέτ και ρέντα

κι εγώ στο στόμα μου
μονίμως με μια μέντα
να καίει τα σωθικά

τι ήσυχη φαντάζει η Εγνατία
αφού υπάρχει
κόντρα στο νόμο τους
κάνει μετάγγιση απ`το δρόμο της
στο δρόμο τους
και κλείνει μάτι με φανάρια
στην ψευτιά

κόκκινο στο άδικο
στ`όνειρο πράσινο
πορτοκαλί για δεν αντέχει
τη σκλαβιά..




Β α ρ δ ά ρ η ς      

έλα Βαρδάρη μου, πουλάω τα φιλιά μου
εκεί ψηλά μέσ`τα στενά της 'Ανω Πόλης
σαν μια γυναίκα ως λέν`εξώλης και προώλης
που`κανε τάμα και τον έρωτα πουλά

έλα Βαρδάρη μου, εγώ θα σε ζεστάνω
και μη πλανιέσαι με αβέβαιο προορισμό
πόσα φιλιά μίσεψαν δίχως γυρισμό
μαζί κι αυτώνε τις καρδούλες θα γλυκάνω

ύστερα πάμε αν θες μια βόλτα και πιο κάτω
για να κουρνιάσεις στο μικρό Χατζή Μπαχτσέ
εκεί που τσίπουρα κερνάνε βερεσέ
και με ρεμπέτικα τα πίνουν άσπρο πάτο

έλα Βαρδάρη μου, πουλάω τα φιλιά μου
σ`εσένα που`σαι εραστής της Σαλονίκης
μια κι η ταυτότητα σου γράφει πως ανήκεις
στην αγκαλιά της που είναι του έρωτα φωλιά..


ξένος Βαρδάρης    
 
ποτέ δεν έμαθες εσύ ποια είμαι
ούτε θα μάθεις πόσο σ`αγάπησα
άνεμος ήσουν και με παράσυρες
ένας αγέρας που τόσο λάτρεψα

πέρασες, έφυγες σ`άλλο λιμάνι
σκόνη με γέμισες και αναμνήσεις
κι όπως τσαλάκωνες τ`άσπρο φουστάνι
έπαιζες τάχατες να με κερδίσεις

έτσι με ξέχασες, πως δεν υπήρξα
δεν είχες τίποτα πλέον να πάρεις
μόνο ενθύμιο κάποιο τραγούδι
που το σφυρίζει ξένος βαρδάρης..

το video επέλεξε ο Τάσος Ορφανίδης


1 σχόλιο:

  1. σας ευχαριστώ πάρα πολύ κ.Ορφανίδη..

    έτσι έχουμε ποιητικά «φακελώσει» την αγαπημένη μας Σαλονίκη..
    'Ο τι προκύψει σχετικό, θα το βάζουμε εδώ μέσα, έτσι να μείνει,
    χάρισμα στην πόλη μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή