Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Μια αληθινή ιστορία γιαγιάς 92 ετών,γράφει η Ευτυχία Βιγκοπούλου



Μέσα Μάρτη με κάλεσαν να αναλάβω μια γιαγιά...αποκατάσταση... ενδυνάμωση αποδιοργανωμένου νου...και συναισθηματική στήριξη...
Όταν την είδα απογοητεύτηκα... παραδομένη εντελώς σε ένα κρεβάτι ορθοπεδικό με πάνες με κατακλίσεις ακόμα και στις φτέρνες... δεν έτρωγε δεν έπινε νερό και κυρίως δεν μιλούσε καθόλου... με ένα βλέμμα απλανές με έντονη θλίψη.
Την κοίταξα ίσια στα μάτια [είναι αυτό που λένε χημεία] και έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου...

κ. Σίνα [έτσι τη λένε] εμείς οι δυο θα κάνουμε παρέα... θέλεις???? είδα ένα αχνό χαμόγελο... ίσως το είδα...σήμερα είμαι σίγουρη.

Η γιαγιά Σίνα 92 ετών σήμερα τρώει μόνη της... περπατάει με το Π...φτιάχνει το πρωινό της μόνη της...της έκοψα τα μαλλιά και τα φορμάρουμε καθημερινά... βάζει ρουζ... και κραγιόν... τα νύχια της πάντα βαμμένα ροζ χρώμα...αλλά κυρίως όταν μιλάμε [γιατί μιλάει πλέον] έχει άποψη ακόμα και για τα πολιτικά δρώμενα.


Θα μου πείτε και τι μας τα λες???
άπλα έπιασα τον εαυτό μου να μιλάει δυνατά σήμερα μετά την επίσκεψη μου ...
Ρε κυρία Σίνα σε θαυμάζω... γιατί το λέει η ψυχή σου θέλεις να ζήσεις...
Η χρηματική μου αμοιβή μικρή...η μεγαλύτερη όμως ...αυτό της το γέλιο κάθε φορά που με βλέπει... και αυτή της η ερώτηση ... πότε θα έρθεις κάθε φορά που φεύγω.


Κέρδισα το στοίχημα



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου