Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Όταν καθόμαστε αντικριστά ,Ευτυχία Βιγκοπούλου

Όταν καθόμαστε αντικριστά...
είμαι σαν αρχαίο κεραμικό...
ραγίζω εύκολα...
με διαλύει η απόσταση σου...
με αναστατώνει να σε βλέπω...
να είσαι με τη θέληση σου...
μακριά απ όλους και όλα...
Ψάχνω τις λέξεις να σε μυήσω σε μια επανάσταση...
που μόνο εσύ γνωρίζεις...
Δικιά σου πρέπει να είναι η εσωτερική έκρηξη...
δικές σου οι λέξεις...
δικές σου οι σιωπές...
δικό σου το σενάριο και οι εικόνες...
Και αναζητώ τις στιγμές...
που θα πλησιάσεις όχι εμένα...
αλλά τα πράγματα που αναζητάς..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου