Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Αληθινές ιστορίες,η γιαγιά Σταυρούλα,γράφει η Ευτυχία Βιγκοπούλου


Όταν ήμουνα μικρή, ζούσαμε στη Πύλο. Κάθε Σαββατοκύριακο ο πατέρας μου, μας πήγαινε στη γιαγιά, που έμενε στη Βάλυρα Μεσσηνίας
Ήταν τόσο χρυσοχέρα, που όταν φτάναμε εκεί, η πρώτη μου ερώτηση ήταν, γιαγιά τι καλούδια μας έχεις;

 Μας είχε ελιές καλαμών, αυτές τις μεγάλες που είναι σαν κορόμηλα.Τις έφτιαχνε μόνη της με μπόλικο ξύδι.
 Μας είχε ψωμί ζυμωτό απ τα χεράκια της, ψημένο στον ξυλόφουρνο της αυλής και αυτή η γουρουνόπουλα απαραίτητη στο τραπέζι. Πήγαινε πρωί πρωί το Σάββατο στην πλατεία, αγόραζε 3 κιλά στη λαδόκολλα .
Απ' το πρωί το φαγοπότι και αυτό το παστό ,θεέ μου!! Φυλαγμένο μέσα σε ένα μεγάλο πιθάρι πήλινο. Πόσες φορές με έπιασε να έχω τα χέρια μου λιγδωμένα απ το παστό που έκλεβα.

Το κυρίως όμως γκουρμέ πιάτο ήταν το ΤΟΥΡΛΟΥ.!
Ένα φαγητό με λαχανικά απ το μποστάνι του παππού Νικολή. Μελιτζάνες, αμπελοφάσουλα, βλίτα. κολοκυθάκια. πατάτες, δυόσμος, μαϊντανός, κρεμμύδι και σκόρδο, φρέσκια ντομάτα από πάνω να σιγοβράζει στη κατσαρόλα, μέχρι να κάτσει το φαγητό.
 Μέχρι τη μέση [έτσι μου έλεγε θυμάμαι η γιαγιά Σταυρούλα] πίνει τα ζουμιά του μένει η σάλτσα και είναι έτοιμο. Συνοδευόταν με άρμη. Η άρμη ήταν τυρί χωριάτικο που το έβαζε μέσα σε ένα κιούπι και κάθε τόσο του έριχνε γάλα και γιαούρτι .Αυτό γινότανε μια όμορφη αλμυρή κρέμα ,με καψαλισμένο ψωμί και λάδι της παραγωγής μας.

Θείο δώρο,ονειρεμένα χρόνια, ανεπανάληπτα!

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Τουρλού φτιάχνω τώρα και θυμήθηκα τη γιαγιά Σταυρούλα.!
Αλλά όχι απ το μποστάνι του παππού, απ το μανάβη της γειτονιάς .
Έχω όμως πάρει απ τη γιαγιά... έτσι λένε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου