Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Μια γουλιά / δροσερό κόκκινο,Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος

Μια γουλιά / δροσερό κόκκινο…
Τράβηξα τα μαλλιά μου πίσω…
[Έχω αφεθεί και μάκρυναν κι αυτά...]
Με υποπτεύτηκα αμέσως…
Το κάνω πάντα όταν θέλω να ψάξω λέξεις
- να διαλέξω αυτές που θα μου καλύψουν τη σκέψη…
Να έχω το αποτέλεσμα που θέλω…

Δεν είναι εύκολο…
Δεν μπορείς να έχεις χαλαρή σύνταξη
- όταν καίει η ανάσα του μυαλού…
Δεν περνάει στο χαρτί το αίμα…

Δεν παλεύω με τη μελάνι για μανιφέστα γραφής…
Να με διαβάσω και να με καταλάβω θέλω…
Χωρίς κανόνες και ρίμες…
[Αν βγουν, καλοδεχούμενες]
Ανάγκη είναι / ψυχοθεραπεία…
Το νιώσιμο
- αν καταφέρεις να το βάλεις κάτω, σε χαρτί,
το μελετάς καλύτερα…
Σαν παρτιτούρα από νότες και κλειδιά,
που συντάσσουν την μελωδία της ψυχής…

Εμπιστεύεσαι στα μάτια σου, τα μέσα σου…
Τα διαβάζεις και τα νιώθεις πιο δικά σου…
Παύουν να είναι πικρά μυστικά
και ακατάληπτες εστίες πόνου…
Σταματά και η άβουλη υπνοβασία…

Με τη γραφή, αποκτά συνείδηση
- το υποσυνείδητο
κι εγώ μαζί του…
Ανακαλύπτεις στην ουσία τον εαυτό σου…
Ίσως και άλλοι το δικό τους
- μέσα από σένα…
Βοηθάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου