Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Απορίες,Άννυ Τυχαίου


Ρε μπας και έχω κάποιο κουσούρι που, εγώ δεν βλέπω αλλά μόνο οι άλλοι...
Ούτε κουτσή, ούτε στραβή είμαι να πάρει.
Καλά βλέπω, ε σχετικό το καλά, στο διάβασμα χρειάζομαι γυαλιά, αλλά αυτό δε σημαινει ότι αλληθωρίζω η πως είμαι θεόστραβη.
Μήτε και κουτσαίνω, μια χαρά πάω, φοράω ενίοτε και τις γοβίτσες  μου και με σκέρτσο περπατάω, αν και με φλατ παπούτσια η πέδιλα, πιο σταθερά στα πόδια μου στέκω.
Ούτε και περιττά κιλακια έχω, όχι ότι αυτό είναι πρόβλημα, όχι, το αντίθετο μάλιστα.
Ψηλές, ψηλές κι αφράτες έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου που κοντούλα και λεπτουλα ήταν και ζήλευε μα και θαύμαζε συνάμα τις νταρντάνες γυναίκες, όπως με τη θρακιώτικη προφορά της τις έλεγε.
Ας επιστρέψω σε μένα όμως, τι στα κομμάτια έχω να πάρει και να σηκώσει
και αρσενικό δε με πλησιάζει; Εκτός από τα ζωάκια αλλά αυτά δεν εννοώ.
Να μιλήσω καλά μπορώ, δεν τραυλίζω, ε εντάξει δε μιλάω και σε όλους, ειδικά σε κάτι βλάκες, απαπαπα... μα όταν μιλάω δε λέω βλακείες ούτε και μαργαριτάρια πετάω...έτσι νομίζω δηλαδή.
Νοστιμουλα είμαι, όχι καρακουκλαρα σαν κάτι άλλες γυναίκες μα όχι και κάνα σκιάχτρο, και γούστο έχω, ναι έτσι λένε πολλοί, όμορφα και πολύ μοντέρνα ντύνομαι, με στυλ και κομψότητα, αμ πως!
Ίσως μερικές φορές να το παρακάνω να φοράω και κατιτίς που για μένα δεν κάνει, δε μου πάει, δεν αρμόζει στην ηλικία μου λέει η Δώρα κι ας είναι και αρκετά χρόνια μεγαλύτερη μου κι ας ντύνεται σαν κοριτσόπουλο αυτή.
Α, δεν την ξέρετε την Δώρα;
Φίλη μου είναι, κατά πως δηλώνει, μα μονόχνοτη με ανεβάζει στριμμένη με κατεβάζει.
Μου τα εσουρε πάλι ένα βράδυ για τα καλά που για ποτό είχαμε βγει σ ένα μπαράκι οι δυο μας μονάχα.
Κι εκεί που μες την καλή χαρά καθόμασταν και τριγύρω αυτή κοιτούσε, έρχεται το γκαρσόν και μας ρωτά τι θα πιούμε από τον κύριο απέναντι, που να μας κεράσει θέλει.
Γυρίζω κι εγώ, έναν Μπουλη χαμογελαστό και με πεινασμένο ύφος βλέπω (πάλι τα ίδια σκέφτομαι, άλλος ένας λιγούρης που έχει την εντύπωση πως μ ένα ποτό θα αποκτήσει και δικαιώματα, να μου λείπει) όχι, ευχαριστώ δε θα πάρω λέω!
Ε τι ήθελα και το είπα η έρμη, μ αρχίζει η Δώρα στα «μπινελίκια», τρόπος του λέγειν βασικά αλλά έξω φρενών είχε γίνει.
Έτσι κάνεις πάντα και όχι τίποτα άλλο μα κόβεις και τα δικά μου τα τυχερά, τι σου φταίω εγώ, άντρας δεν πλησιάζει με το ύφος αυτό που παίρνεις, άνθρωπος να μας μιλήσει δεν τολμά.....κλπ κλπ......έλεγε κι έλεγε......
Την άφησα κι εγώ να λέει, από την άλλη πλευρά γύρισα, έναν κοινό γνωστό που από μακριά είδα, με το χέρι χαιρέτησα.
Σηκώθηκε αυτός, στο δικό μας τραπέζι ήρθε και πριν καν προλάβει καλησπέρα να πει τον πήρε η μπόρα, ε η Δώρα εννοώ, από τα μούτρα τον φτωχό, σα να της έφταιγε αυτός.
Κοίτα ρε συ τι έκανε πάλι το στριμμένο άντερο (εγώ ήμουνα αυτό), πάλι τα τυχερά μου κόβει θαρρείς και αυτήν ήθελαν να κεράσουν ενώ εμένα κερνάνε, έχω πέραση, περνάει η μπογιά μου (ναι, να πω την αλήθεια κι εγώ, είχε μπόλικο σοβά στο πρόσωπο της) και αντί να χαίρεται που κοντά σε μένα προσέχουν και αυτήν μας το παίζει υπεράνω και δύσκολη, δεν έχω δίκιο, πες τη γνώμη σου σαν άντρας που είσαι και εσύ...
Τσιμουδιά εγώ, α στην με το κοντό της το μυαλό να λέει σκεφτόμουνα και αδιάφορα σφύριζα μα πάνω εκεί ακούω τον κοινό μας γνωστό να απαντά...
Έχεις δίκιο Δώρα, συμφωνώ απολύτως με το ότι εσένα εύκολη θεωρούν και
με την πρώτη ματιά αμέσως ψυχολογούν, πως με ένα ποτό θα σε ρίξουν!
Ωχ, ακόμα τρέχει ο άνθρωπος, πυρ και μανία η μπόρα με αυτό, η Δώρα μωρέ, καταλάβατε.
Αλλά άλλο έλεγα και αλλού πήγα, άλλο εμένα με απασχολεί...
Τι στο καλό έχω και άντρας δε με πλησιάζει ρε σεις;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου