Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Η νύχτα ντυμένη με κρύο, μοσχοβολάει βροχή( σε συνέχειες),Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος

Περπατούσα αρκετή ώρα χαζεύοντας βιτρίνες, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μάλλον περισσότερο περιεργάζομαι τους ανθρώπους που κυκλοφορούν κι αυτοί στην μοναξιά τους, με αδιάφορο προορισμό. Κάθε που κατεβαίνω στην Αθήνα, απολαμβάνω την τρέλα στην κίνηση της. Ο χρόνος ξοδεύεται στις αποστάσεις και στον αγχωτικό τρόπο μετακίνησης. Ρυθμοί κυνηγητού. Άνθρωποι κι ανθρωπάκια, αντιμέτωποι με τη βιασύνη του τέρματος. 

Σηκώνω γιακάδες. Κρυώνω. Ανατριχιάζω. Η πρωτεύουσα εκδικείται τις σκέψεις μου για αυτή και με τιμωρεί. Χαμηλώνω κεφάλι και έχω το νου μου για κάποιο αξιοπρεπές rock bar. Έχω στόχο να ζεσταθώ και να εκτιμήσω την φιλοξενία της νυχτερινής πόλης.

Η Λατινογενής ταμπέλα «In Vivo» και που στα ελληνικά αποδίδεται "εν ζωή", κάτι μου έκανε, σε ‘καλή ιδέα’. Έσπρωξα την πόρτα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η θαλπωρή που αναζητούσα, μου άγγιξε το πρόσωπο. Χαμόγελο ευχαρίστησης. Νότες jazz rock ξεκουράζουν αμέσως τα αυτιά μου και χαλαρώνουν τους νευρώνες μου. 

Προχώρησα με βήμα «ξέρω τι κάνω και που πάω» προς ένα απόμερο τραπέζι στο πατάρι. 
Βγάζω το βαρύ δερμάτινο και περιεργάζομαι γρήγορα το χώρο. Ύφος κλασσικού rock bar, με λειτουργικό δίπατο stage. Διαμορφωμένο σε τρία επίπεδα, με την επένδυση από ξύλο και μέταλλο να κυριαρχεί. Χώρος με προσωπικότητα. Μου κάνει. Το τραπέζι προσφέρει οπτική επαφή και αμεσότητα με όλο το μαγαζί. 

Τα μαύρα Prince και ο Zippo βγαίνουν στο τραπέζι. Επέβαλα έτσι την κυριαρχία στη γωνιά μου. Στα διπλανά τραπέζια, μικρές παρέες νεαρών δείχνουν να απολαμβάνουν χαριτωμένα τις στιγμές. Μια νεαρή γύρω στο 1,70, με μαύρο σύνολο, ξανθιά, κοντοκουρεμένη, ανεβαίνει με χαμόγελο τη μικρή σκάλα κοιτάζοντας προς το μέρος μου. Του μαγαζιού, σκέφτηκα. Και κέρδισα το στοίχημα.

«Καλησπέρα σας. Να σας φέρω κάτι?»

Με μια ανάλαφρη μυρωδιά από θηλυκό άρωμα, πλούσιο μπούστο, δαχτυλίδι μέση και πρόσχαρο χαμόγελο, ήθελα πολύ να της πω, ‘‘φέρε μου μια μπουκάλα Jack και μείνε’’. Μα το ένστικτο και η πείρα με συγκράτησε και ζήτησα μόνο τη φιάλη, με χαμόγελο αρσενικού.

Οι ρυθμοί στο μαγαζί ανεβαίνουν. Τα τραπέζια και οι μπάρες αποκτούν πιο έντονη δραστηριότητα και κίνηση. Πρέπει να είναι καλό στέκι, σκέφτηκα. Η φωνή του Neil Diamond, αποδίδεται πολύ όμορφα από τα ηχεία και ντύνει ανάλογα το σκηνικό. Περιεργάζομαι τις παρέες, ρουφώντας τον βαρύ καπνό, με διάθεση ψυχανάλυσης. Το στόμα μου απολαμβάνει τον συνδυασμό της σφένδαμου από το Jack Daniel’s και την μίξη των αιωρούμενων καπνών από εκατοντάδες τσιγάρα.

Μια παρέα, από δύο άντρες και ένα εντυπωσιακό θηλυκό, δείχνει να απολαμβάνει την βραδιά στην μπάρα. Γελούν, αγγίζονται, λικνίζονται στον ρυθμό της jazz rock. Όμορφο σύνολο.

Οι τύποι γύρω στα 30, με γένια λίγων ημερών και sport περιβολή.

Εκείνη, 40+ που δείχνει να ξέρει να απολαμβάνει την καλή παρέα και την καλή ζωή. Γυμνασμένο κορμί, ντυμένο υπέροχα με μια ασύμμετρη κατακόκκινη μουσελίνα, με βαθιά πλάτη. Θαρρείς πως το φόρεμα αυτό δεν κρύβει τίποτα και απλά στέκεται αέρινο πάνω της για να κολάζει και ορκισμένο πάστορα. Μακριά σπαστά μαλλιά, έντονο μπούστο και υπέροχα μακριά πόδια, ξεπρόβαλαν επιμελώς σε κάθε κίνηση τους από τα σκισίματα του ρούχου. Οι κατακόκκινες δεκάποντες συμπλήρωναν την εμφάνιση ‘του διαβόλου’ και την αποτελείωναν. Μαζί και τους περισσότερους αρσενικούς και μη, που ασχολούνταν με την επιβλητική παρουσία της. Το βλέμμα της έδειχνε να το γνωρίζει αυτό.

 Είχε πετύχει το σκοπό της η σκρόφα. Ένα ολόκληρο μαγαζί να ασχολείται με τον ερωτισμό της και οι καβάλοι στα παντελόνια να θυμίζουν στενές φυλακές. Ασυναίσθητα τρίφτηκα κι εγώ εκεί, πετυχαίνοντας μια πρόσκαιρη ‘τακτοποίηση,’ αλλά όχι ανακούφιση. Κι όμως το βλέμμα της, σαν ραντάρ ηδονής, εντόπισε την κίνηση μου αυτή και με κάρφωσε για δευτερόλεπτα με το χαμόγελο του τρομοκράτη που περιμένει να δει την έκρηξη από τον μηχανισμό που επιμελώς τοποθέτησε, με την παρουσία της.

 ‘Μεγάλη καργιόλα’, σκέφτηκα. Και είμαι σίγουρος ότι με ‘άκουσε’, με ευχαρίστηση καλλιτέχνη που απολαμβάνει να εκθειάζουν το έργο του. Ένα πρόστυχο κλείσιμο του ματιού της, επιβεβαίωσε τη σκέψη μου. Σκέψεις όμως. Πως χωρούσα σε ένα έτοιμο τρίο? 

Μια γουλιά από το ποτό βοήθησε να καταπιώ τις ασέλγειες στο μυαλό μου. Έστρεψα το βλέμμα μου αλλού, ήθελα δεν ήθελα. Η προσγείωση απότομη. Ας είναι. Το μπολ με τους ξηρούς καρπούς, έδωσε μια άμεση λύση στην αμηχανία μου. 

Η βραδιά ζωηρεύει σιγά σιγά και τουλάχιστον αυτό είναι μια καλή υπόσχεση για την υπόλοιπη ώρα. Προικισμένα κορμιά λικνιζόταν στο ρυθμό της μουσικής. Όπου και να έριχνα την ματιά μου, έβρισκα κάτι ενδιαφέρον, για να παρατηρήσω. Αυτή είναι άλλωστε και η πραγματικότητα ενός άντρα Σκορπιού. Να λαμβάνει, σχεδόν πάντα, ερωτικά μηνύματα από το περιβάλλον του. Το όποιο περιβάλλον. Η μουσική όπως μου αρέσει, το πότο μου, τα τσιγάρα μου και από εκεί και πέρα, ότι προκύψει. 

Η φύση με καλεί και ψάχνω για την τουαλέτα του μαγαζιού. Άδικος κόπος. Κάτι σε κοντινή απόσταση δεν παίζει. Σταματώ με μια δραματική κίνηση την μαυροντυμένη σερβιτόρα και μου δίνει οδηγίες ανακούφισης. Το rest room είναι στο ισόγειο. 

Την ευχαριστώ και την ακολουθώ στην ιδιότυπη πασαρέλα της σκάλας. Κατεβαίνοντας νιώθω μάτια να με παρακολουθούν. Κοιτώ χαμηλά και αμήχανα τους λικνιστούς γλουτούς της προπορευόμενης κοπέλας. ‘Εξοπλισμένο’ κορίτσι. Την ακολουθώ για λίγο ακόμη και μου δείχνει με τρόπο την είσοδο της τουαλέτας. Ένιωσα ανακούφιση. Επιτάχυνα το βήμα μου καθώς περνούσα δίπλα από την παρέα της ιδιόρρυθμης τριάδας.

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου, σα να ήθελα για προσωπική μου χρήση όλο το χώρο. Καθαρό και πολιτισμένο περιβάλλον. Έσπρωξα των ανδρών και μπήκα. Διάλεξα W.C. και άνοιξα. Κλείνοντας πίσω μου, άκουσα την εξώπορτα να ανοίγει ξανά. Κι άλλος «πελάτης», σκέφτηκα. Ξαλάφρωσα από την πίεση, με αρχοντική απόλαυση. 

Γύρισα προς την πόρτα και μια ελαφριά μυρωδιά από ακριβό γυναικείο άρωμα εντοπίστηκε από τα ευαίσθητα ρουθούνια μου. Την είδα. Ακουμπούσε τον υπέροχο πισινό της στο γρανίτη του νιπτήρα, ενώ στο χέρι της κρατούσε τσιγάρο. 

‘Κάποιος λάθος κάνετε’, της είπα. Των ‘γυναικών’, είναι δίπλα. 

«Ποτέ δεν ήμουν καλή στη γεωγραφία», μου απάντησε με χιούμορ και ένα χαμόγελο που έσταζε πονηρή υπόσχεση.

Την πλησίασα και την κοίταξα ίσια στα μάτια. Ένιωσα την καυτή της ανάσα να βγαίνει από τα κατακόκκινα χείλια της. Μίξη από αλκοόλ και κανέλα.

 ‘Τι θέλεις ?’, τη ρώτησα.

 «Ότι γουστάρεις», μου απάντησε, με όση τρυφεράδα, γοητεία και τόλμη διέθετε, περνώντας την υγρή γλώσσα της πάνω από τα χείλη της ...…
 (συνεχίζεται . . . ) ⓀⒽ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου