Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Just Edi Show ,γράφει η Άννυ Τυχαίου


Καθώς βαδίζαμε στους δρόμους της παλιάς πόλης, να δεις πως την λένε...ούτε να την προφέρω δεν μπορώ, γεμάτη σύμφωνα ρε παιδάκι μου με ένα και μοναδικό φωνήεν στη μέση ( Γκτανσκ, τα κατάφερα ) πέσαμε πάνω σ' έναν πλανόδιο διασκεδαστή. Ο κόσμος, μικροί και μεγάλοι, είχε στήσει πηγαδάκι γύρω του και γελούσε. Κοντοσταθήκαμε κι εμείς, από περιέργεια και τον χαζεύαμε. Μια κόκκινη βαλίτσα τα υπάρχοντα του, μια σπασμένη ρακέτα του τέννις, μερικά μπαλάκια, ένα σχοινάκι, 3 μαχαίρια, κοφτερά φαινόντουσαν, ένα ψηλό μονόκυκλο και 2-3 πραγματάκια ακόμα απ' ό, τι μπόρεσα να δω.
Νεαρός στην ηλικία, έκανε διάφορα νούμερα και σχολίαζε με χιούμορ, στην γλώσσα του κυρίως και λίγο στα αγγλικά. Παρακινούσε τους θαμώνες του να χτυπούν παλαμάκια και να συμμετέχουν σε ορισμένα. Έλαμπε το πρόσωπο του μα και τα μάτια του, γελούσε ολόκληρος και έτσι κολλήσαμε και παρακολουθούσαμε το πρόγραμμα του. Κάποια στιγμή ένιωσα να μου τραβάει το φόρεμα ο 4άχρονος εγγονός μου και να μου λέει να σκύψω, να μου πει κάτι στο αυτί.
Ξέρεις, μου λέει χαμηλόφωνα, μη τον ακούσουν και άλλοι, ντρεπόταν...δεν καταλαβαίνω λέξη αλλά μου αρέσει! Ξέρεις κάτι, του λέω ...κι εγώ το ίδιο αλλά και εμένα μου αρέσει. Γελάσαμε συνωμοτικά και γυρίσαμε να δούμε τον Εντι, έτσι τον έλεγαν, που συνέχιζε ακάθεκτος. Τελικά το γέλιο δεν έχει εθνικότητα, γλώσσα, μήτε και ηλικία... Ψυχή έχει όμως, γιατί από κει πηγάζει και ζωή μας χαρίζει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου