Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Για τον Βύρωνα Λεοντάρη, με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Γράφτηκε από τον/την Θωμάς Τσαλαπάτης

IΩΣΗΦ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ
IV

Τόσα φιλιά – μα δίχως χείλη
τόσες αφές – μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί – μα δίχως πύλη
τόσες ειδήσεις – δίχως περιστέρια
Τόσοι αγώνες – δίχως μάχη
τόσες μαγείες – δίχως θάμα
Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει
αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας
— Άλισον, Τζέφρυ, Ουίλλιαμ, Σάντυ…
Τους ήξερες ποτέ; Άγνωστά μας
ονόματα στην αλισάχνη
τώρα που βούλιαξαν πια τα δικά μας
Έρωτας – δίχως ν’ αγαπάμε
Ζωή – χωρίς ποτέ να ζούμε
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε
Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…
—Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… —Τι σκαλίζεις
τα σπλάχνα του ραδιοφώνου;
Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει
σάπια βροχή και τιποτένια.
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,
το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου
— Είμαστε μεσοπόλεμος, σου λέω,
ανίατα μεσοπόλεμος… Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου
να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…

(Βύρων Λεοντάρης, από την ποιητική συλλογή «Ψυχοστασία»)

Του
Θωμά Τσαλαπάτη


Το θέμα είναι τώρα τι γράφεις; Τώρα που η μέρα σαν υδράργυρος σκέπασε το παράθυρο. Και ποιες λέξεις θα βάλεις στη σειρά παρακαλώντας νόημα, ένα νόημα που το νοιώθεις αλλά δεν μπορείς καλά καλά να συλλαβίσεις; Πού κρύφτηκαν οι άλλοτε τόσο φλύαρες λέξεις σου αρθρογράφε; (εσύ βέβαια ποιητή μας είχε προειδοποιήσει: Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν/ γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας. /Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη. /Ανάσα και χειρονομιά καμμιά μέσ’ στα αδειανά φωνήεντα /κι ούτε ένα τρίξιμο απ’ τα σύμφωνα /και μήτε τρέμισμα κορμιού ή κεριού /και μήτε σάλεμα σκιών στους τοίχους.) και αλήθεια τι μπορεί να ακολουθήσει; Ημερομηνίες, βιογραφικά, καταχώρηση σε γενιές, τίτλοι βιβλίων και διακρίσεις; Λέξεις πιο παγωμένες από τις χθεσινές αγγελίες; Ή μήπως λόγια συμβατικά για τον νεκρό, τριμμένα κι άλλα που σωπαίνονται/ και εγκώμια σε παληά ελληνικά όπως συνηθίζεται/ «αναλωθείς…», «διαπρέψας…», «υπερακοντίσας…». Τι να γράψουμε λοιπόν; Και πώς να κρατήσουμε τώρα αυτή τη θάλασσα που πάνω μας στεγνώνει;
Και η φωνή του ποιητή πέφτει και πάλι με ακαριαίο βάρος: Να τελειώνουμε πια με τα τερτίπια της γραφής και της ανάγνωσης./ Τα ποιήματα συμβαίνουν. Ας είναι λοιπόν…
Ο Βύρων Λεοντάρης έφυγε στις 6 Αυγούστου σε ηλικία 83 ετών. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές των τελευταίων δεκαετιών (κατά την άποψή μου ο σημαντικότερος. Ας μου συγχωρεθεί αυτή η κρίση. Δεν διεκδικεί φιλολογική εγκυρότητα, είναι μια εκτίμηση προσωπική). Ξεκινώντας από το 1949 και τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά και φτάνοντας τους στίχους του έως και τις μέρες μας, ο Λεοντάρης κατέγραψε στα ποιήματά του την ένταση της ύπαρξης, την πολιτική αγωνία, τον εγκλεισμό και τη ματαίωση, τον αγώνα πέρα από τον καθησυχασμό δογμάτων και βεβαιοτήτων, την τυραννία της ποίησης και την ηθική χρεοκοπία του μεταπολεμικού κόσμου. Ενταγμένος στην αριστερά με κριτικό τρόπο, ο Βύρωνας Λεοντάρης ξεκινά το έργο του από την αντιστασιακή ποίηση. Όχι με το να εντάξει το έργο του σε αυτή, αλλά με τρόπο διαλεκτικό, σχεδόν μετωπικό. Ενώ στην αντιστασιακή ποίηση ο λόγος είναι μάχη, στην ποίηση του Λεοντάρη ο λόγος είναι αποτέλεσμα της μάχης. Από ποίημα σε ποίημα, από συλλογή σε συλλογή το αύριο ενός αδικαίωτου αγώνα, οι βαθιές αμυχές, τα τραύματα στην ύπαρξη μιας ολόκληρης γενιάς θα πάρουν ιστορικότητα. Καταγράφοντας μια παράλληλη και αντίθετη της κυρίαρχης, αφήγηση για όλη τη μεταπολεμική εμπειρία.
Εξίσου σημαντικό υπήρξε και το δοκιμιακό έργο του Λεοντάρη, τα υποδειγματικά του κείμενα στο περιοδικό «Σημειώσεις», για την ποίηση, τον Καβάφη, τον Καρυωτάκη. Το γνωστότερο δοκίμιό του με τίτλο «Η ποίηση της ήττας», έμελλε να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, αψιμαχίες και παρανοήσεις οι οποίες σε μεγάλο βαθμό μένουν όρθιες ως τα σήμερα. Σε σημείωμά του σε σχέση με το γεγονός αυτό ο φίλος Νίκος Σκοπλάκης γράφει:
«Ο Βύρων Λεοντάρης συγκαταλεγόταν σε εκείνους που εισέπραξαν το παρατσούκλι “ποιητής της ήττας”, ακριβώς επειδή η ποίησή τους δεν ενέδωσε στην ήττα. Αντιθέτως, στην άκριτη σύγχυση ενέδωσαν τόσο εκείνοι που είχαν εγκιβωτιστεί στην ιερότητα του δόγματος όσο και κάποιοι που βάδιζαν ιερατικά προς την ενσωμάτωση. Οι κάθετες εκτινάξεις της ποιητικής συνείδησης δεν αυτοανασχέθηκαν από την ψεύτικη εξισορρόπηση “αισιόδοξων” αντιβάρων. Ανίχνευσαν ανάμεσα στις παγίδες της ιδεολογικής κρίσης την μη επική πλευρά των τραυμάτων, το μη αναπληρώσιμο της ιστορίας από ιεροποιημένα σύμβολα, το ποιητικό ήθος που μορφοποιεί την κοσμοαντίληψη χωρίς αυταπάτες, ώστε γνήσια να διασυνδεθεί με το κοινωνικοπολιτικό πεδίο αναφοράς του.»
Ίσως να μην είναι εδώ το κατάλληλο σημείο για εμβάθυνση στο έργο του ποιητή, για μια πραγματική εκτίμηση του μεγέθους του, για προβλέψεις σε σχέση με την κληρονομιά των στίχων. Είναι, όμως, κατάλληλο σημείο για μία παραδοχή. Η ποίηση του Βύρωνα Λεοντάρη δεν έχει πάρει ακόμη την πραγματική θέση που της αναλογεί στο σώμα της ελληνικής γραμματείας. Ίσως να μην έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Άλλωστε ως προς αυτό έχει συμμάχους τόσο τον χρόνο όσο και την ίδια την ποίηση.
Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο/ βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά/ πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων/ όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά/ μιλάει μόνο με σχήματα/μέσ’ στην οχλαγωγία της ερημιάς/ στις φαντασμαγορίες του τίποτε.
Το θέμα είναι τώρα τι γράφεις, όταν επιστρέφεις σε οικείους στίχους και τους βλέπεις να έχουνε θεριέψει, σαν κήπο που άφησες σε κάποια μνήμη και τώρα τον συναντάς μεγαλωμένο τόσο που δεν ξέρεις αν τα φυτά γύρω σου μεγάλωσαν ή αν μίκρυνες εσύ. Δεν καταφέρνουμε πια να μιλήσουμε/ προτού προλάβουμε να πούμε κάτι/ αυτό σκάει σα χειροβομβίδα μες στα χέρια μας. Τι γράφεις την ώρα που περισσότερο από ποτέ γνωρίζεις το πόσα λίγα γνωρίζεις;
Δεν γνωρίζω πολλά. Μα αυτό που ξέρω είναι πως το παρόν το ζεις και το μέλλον σου το κερδίζεις. Το παρελθόν σου όμως το επιλέγεις. Και είμαστε πολλοί, σιγά – σιγά όλο και περισσότεροι, για τους οποίους ο Βύρωνας Λεοντάρης αποτελεί το πιο βέβαιο, το πιο αυτονόητο, το πιο ακαριαίο παρελθόν μας. Και από την κάθε μας πρόταση τον αποχαιρετούμε, με αγάπη και με ευγνωμοσύνη.

tsalapatis.blogspot.gr
epohi.gr


ένα χώρο πλασμένο απ τα χέρια μου,Ευτυχία Βιγκοπούλου

Σκέπτομαι τα ελάχιστα πράγματα που χρειάζομαι για να είμαι καλά...
αυτά που μπορώ να κάνω με τα δυο μου χέρια...
και έρχομαι τόσο κοντά...
ανασαίνω...
έναν όμορφο αέρα ικανοποίησης...
φτιάχνω έναν χώρο ...
έναν ελεύθερο χώρο ...
ίσως σιωπής...
αδιαπέραστο απ τα βλέμματα των άλλων...
αλλά τόσο όμορφα διάφανο στο δικό μου βλέμμα...
γιατί μου δείχνει το χώρο της επιθυμίας μου...
το χώρο της ιστορίας μου...
ένα χώρο πλασμένο απ τα χέρια μου...

αυτό έχει αξία

Δελτίο τύπου σχετικά με την «ολοκλήρωση» της «εξουδετέρωσης» των χημικών όπλων της Συρίας στην κλειστή θάλασσα της Μεσογείου


Στις 19.8.2014 γνωστοποιήθηκε η «ολοκλήρωση» της «εξουδετέρωσης» των χημικών όπλων της Συρίας στη κλειστή θάλασσα της Μεσογείου με πανηγυρικές δηλώσεις από το αμερικανικό πεντάγωνο, τον πρόεδρο και τον υπουργό άμυνας των ΗΠΑ αλλά και την πλήρη φραγή ουσιαστικής και περιεκτικής ενημέρωσης φορέων και πολιτών που επιλέχθηκε από την υποτακτική ελληνική κυβέρνηση. Βέβαια, παρά το ότι τις τελευταίες μέρες οι ανακοινώσεις των υπεύθυνων της επιχείρησης προϊδέαζαν ότι ήθελαν να τελειώσουν γρήγορα με αυτό το καυτό ζήτημα εμφανίζοντας πολύ υψηλά ποσοστά υλοποίησης της διαδικασίας, εν τούτοις ήταν αδύνατον να εκτιμηθεί ότι θα ανακοίνωναν το τέλος της σε μόλις 43 ημέρες. Άλλωστε οι ίδιοι είχαν θέσει ως χρονικό πλαίσιο τις 90 ημέρες δηλώνοντας αρχικά ότι οι 60 από αυτές αφορούσαν εργασία επί 24ώρου βάσεως και οι υπόλοιπες 30 ημέρες αποτελούσαν πρόβλεψη για καθυστερήσεις λόγω θαλασσοταραχής ή έκτακτων τεχνικών προβλημάτων και απρόβλεπτων συμβάντων κατά την εξέλιξη της πειραματικής αυτής διαδικασίας. Είναι αδύνατον να μην χάθηκε ούτε μια μέρα κατά την εκτέλεση αυτού του πειράματος, όταν τα μετεωρολογικά δεδομένα Ιουλίου-Αυγούστου βεβαίωναν ότι για πολλές ημέρες επικρατούσαν καιρικές συνθήκες που δεν επέτρεπαν την εκτέλεση του σύμφωνα με τις προδιαγραφές που οι ίδιοι οι εμπνευστές του είχαν ανακοινώσει (μετεωρολογικοί παράμετροι, κυματισμός κλπ). Κατά συνέπεια ο εξαιρετικά σύντομος χρόνος που διήρκεσε αυτή η επιχείρηση (25-30 ημέρες από τις συνολικά 43) δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς. Τι είδους «θαύμα» είναι αυτό που συντελέστηκε ώστε να επιτευχθεί τόσο εντυπωσιακή «συμπίεση χρόνου» στην εκτέλεση αυτού του πειράματος; Πήραν μεγάλα ρίσκα ή δεν τήρησαν τις αρχικές προδιαγραφές; Εκτέλεσαν ολόκληρη την επιχείρηση ή εγκατέλειψαν μέρος του πειράματος; Άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι αυξάνονται και απλώνονται οι πιέσεις από τις τοπικές κοινωνίες και αργά ή γρήγορα θα εκτεθούν στην διεθνή κοινή γνώμη; Καμία από αυτές ή άλλες πιθανές απαντήσεις δεν μπορεί να αποκλειστεί για μια επιχείρηση αυτής της μορφής που, αντί να σεβαστεί τη διεθνή νομιμότητα και τους κανόνες διαφάνειας που επιβάλλονται σε επιχειρήσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο το περιβάλλον (πχ σύμβαση του Aarhus), τις παραβιάζει.

To γεγονός ότι πάνω στο Cape Ray υπήρχαν επιθεωρητές του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων (ΟΑΧΟ) με εντολή να ελέγξουν τη καταστροφή των χημικών όπλων και να βεβαιώσουν ότι τηρούνται οι όροι της συμφωνίας για την ασφάλεια των πολιτών και του περιβάλλοντος, από μόνο του δεν ήταν καθόλου καθησυχαστικό. Και τούτο διότι αποκλείστηκε η παρουσία κορυφαίων επιστημόνων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων και ερευνητικών κέντρων από χώρες που απειλούνταν άμεσα σε περίπτωση τεχνικής αστοχίας ή ατυχήματος. Αποκλείστηκε η παρουσία και συστηματική λήψη δειγμάτων στο άμεσο περιβάλλον εκτέλεσης της πειραματικής αυτής επιχείρησης, από σκάφη εθνικών κέντρων θαλάσσιων ερευνών όταν ήταν γνωστό ότι το Cape Ray προσέγγισε τις ελληνικές ακτογραμμές σε απόσταση μόλις μερικών δεκάδων μιλίων. Η αληθινή εμπιστοσύνη προϋποθέτει πάντοτε συμφωνία μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων πλευρών. Πως οι επιθεωρητές του ΟΑΧΟ δέχθηκαν να αναλάβουν αυτήν την ευθύνη αγνοώντας την επιθυμία παρουσίας συναδέλφων τους από τις απειλούμενες παράκτιες χώρες;

Με την «ολοκλήρωση» της πειραματικής αυτής επιχείρησης -στην οποία αξιοσημείωτο είναι το ότι τα έξοδά της καλύφτηκαν κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση δηλαδή από τους ευρωπαίους φορολογούμενους μη εξαιρουμένων και των ελλήνων- πολλά είναι πιθανόν να αλλάξουν. Το γεγονός ότι οι πανηγυρικές δηλώσεις περί επιτυχούς «ολοκλήρωσης» της επιχείρησης έγιναν από τις ΗΠΑ, και όχι από τον ΟΗΕ και τον ΟΑΧΟ όπως δεοντολογικά θα έπρεπε να είχε γίνει, εγείρει εύλογα ερωτηματικά όσον αφορά την πειραματική διαδικασία της εν πλω υδρόλυσης που τελικά ίσως να εξυπηρετούσε και άλλους ανομολόγητους σκοπούς πχ πολεμικών ή ακόμα και εμποροβιομηχανικών δραστηριοτήτων. Πέραν λοιπόν από το ότι χώρες της περιοχής όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ δεν έχουν καταστρέψει ακόμα τα χημικά τους όπλα, ενδεχομένως αυτό το πείραμα να αποτελούσε τον προπομπό ενός ευρύτερου επιχειρησιακού σχεδίου στο οποίο θα συμμετάσχουν και μεγάλες εταιρίες που ενδιαφέρονται για τη διαχείριση των εκατοντάδων χιλιάδων τόνων χημικών αποβλήτων  που παράγονται κάθε χρόνο παγκοσμίως. Δηλαδή, σε λίγο καιρό δεν αποκλείεται να βλέπουμε δεκάδες πολυεθνικές εταιρείες με πλοία κατάλληλα κατασκευασμένα και προσαρμοσμένα, με εγκατεστημένες  σε αυτά τις μονάδες υδρόλυσης εν πλω τοξικών χημικών ουσιών, τύπου FDHS, να περιπλέουν τις θάλασσες και να τις επεξεργάζονται.

Η πιο πρόσφατη δράση μας ήταν η εν πλω διαμαρτυρία και η προσπάθεια προσέγγισης του Cape Ray στα διεθνή ύδατα, δυτικά της Κρήτης με τρία σκάφη στα οποία επέβαιναν 34 άτομα συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων του ελληνικού κοινοβουλίου, της τοπικής αυτοδιοίκησης, θεσμικών φορέων κλπ. Αν και οι κακές καιρικές συνθήκες αποτέλεσαν ένα πραγματικό εμπόδιο, εν τούτοις καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο όπου, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, βρισκόταν το Cape Ray περίπου 24 ώρες πριν, και συνεχίσαμε μερικές δεκάδες μίλια ακόμη. Οι βασικές επιλογές των υπευθύνων που διηύθυναν την επιχείρηση της εν πλω υδρόλυσης, σε σχέση με την δική μας δράση ήταν, είτε όταν προσεγγίζαμε να επιδιώξουν την αναχαίτισή μας, είτε να μας αποφύγουν απομακρυνόμενοι. Επέλεξαν το δεύτερο, δηλαδή η στρατιωτική λογική υποχώρησε στην πολιτική λογική καθώς, όπως φαίνεται, έλαβαν υπόψη τους τις επιπτώσεις από μια ενέργεια αναχαίτισης της δράσης μας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε συλλήψεις και άλλες απαράδεκτες, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, ενέργειες. Βέβαια, από αυτήν την προσπάθεια διδαχθήκαμε πολλά τα οποία δεν θα πάνε χαμένα εάν χρειαστεί σύντομα να ξανακινητοποιηθούμε και να δράσουμε.

Μετά την «ολοκλήρωση» της πειραματικής αυτής επιχείρησης, της εν πλω «εξουδετέρωσης» των χημικών όπλων της Συρίας στην κλειστή θάλασσα της Μεσογείου, το κίνημά μας δεν σταματά. Έχοντας τη βεβαιότητα ότι εκείνοι που δημιούργησαν την υπόθεση Cape Ray δεν ήρθαν στις θάλασσές μας για να φύγουν οριστικά μετά την πρώτη επίσκεψή τους, αλλά έχουν σκοπό να επανέλθουν, το κίνημά μας θα συνεχίσει με νομικές παρεμβάσεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και με παραστάσεις προς διεθνείς πολιτικούς οργανισμούς. Θα ενημερώσει επίσης φορείς υγείας και περιβάλλοντος αναδεικνύοντας τους κινδύνους και τις συνέπειες ενός ατυχήματος στη θάλασσα, σε βάρος της υγείας των πολιτών και της συνεπαγόμενης χημικής περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, με στόχο να συμμετέχουν εξ αρχής αυτοί οι φορείς, με νομοθετική κατοχύρωση, σε κάθε διαδικασία καταστροφής χημικών όπλων, αλλά ποτέ ξανά στη θάλασσα. Παράλληλα θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε την ελληνική αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη δηλώνοντας, για άλλη μια φορά, ότι  οι αγώνες μας δεν πρόκειται να σταματήσουν, θα συνεχιστούν μέχρι να αναδειχθεί η κλειστή θάλασσα της Μεσογείου ως τόπος πολιτισμού και ειρήνης απαλλαγμένη από κάθε καταστροφική ανθρωπογενή ρύπανση. Οι επτά μήνες κινητοποιήσεων που προηγήθηκαν δημιούργησαν, εκτός από πείρα, μια πολύτιμη κοινωνική και πολιτική βάση.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ» ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Επικοινωνία: email: eirinimesogeios@gmail.comτηλ: 6944773555 (Σωκράτης Βαρδάκης), 6980474650 (Ευγενία Τσατσάκη) και 6978512779 (Πολυάνθης Συγγελάκης)

Πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι η μουσική στο αρχαίο δράμα από avgi.gr

Σε όλη την ιστορική πορεία του ελληνισμού, η μουσική είναι απόλυτα συνυφασμένη με την καθημερινότητα, με τα ιστορικά γεγονότα, με τα δημιουργήματα του νου και της καρδιάς. Η μουσική, ως γενεσιουργό συστατικό του αρχαίου δράματος, το συντρόφευσε διαχρονικά και το ζωντανεύει με τον τρόπο της και στα δικά μας, τα νεότερα χρόνια, που ξαναπιάσαμε το νήμα της αναβίωσής του. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, εικαστικοί και χορογράφοι συναντώνται για να ζωντανέψουν τον λόγο των αρχαίων ποιητών και να συνδιαλλαγούν με την εποχή τους αναζητώντας φιλοσοφικές και αισθητικές απαντήσεις. Μαζί τους και οι μουσικοί. Ξεχωριστό και σημαντικό μέρος τής θεατρικής συντεχνίας, παίζουν ρόλο αποφασιστικό στο τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή την παράσταση και την επιτυχία της. Μέγιστοι μουσικοί δημιουργοί προίκισαν την περιοχή του αρχαίου δράματος με μνημειώδη έργα. Τους έχει ανάγκη το είδος.
Η μουσική εδώ έχει τους δικούς της κανόνες και τη δική της ξεχωριστή μαστοριά. Δεν φτάνει μια εύληπτη μελωδία ή ένα ηρωικό μαρς για να σηματοδοτηθεί μια σκηνή. Το μουσικό έργο είναι ένα ξεχωριστό και παράλληλο με το κείμενο έργο, που απαιτεί, εκτός από έμπνευση, και ειδική γνώση των θεατρικών κανόνων, και την αποκωδικοποίηση των μυστικών των τριών τραγικών ποιητών, και βέβαια του μέγιστου κωμωδιογράφου της αρχαιότητας.
Στην αρχαία Ελλάδα, η χρυσή εποχή για τη μουσική συμπίπτει με την άνθιση του θεάτρου. Πλουτίζοντας τις παραστάσεις με τους χυμούς της, τις κάνει αγαπητές στο κοινό. Ενίοτε η μουσική κυριαρχεί πάνω στο κείμενο. Ο Πρατίνας διαμαρτύρεται γιατί ο τραγικός ποιητής Φρύνιχος είχε καταστήσει αυτοσκοπό την τραγουδισμένη μουσική, εθίζοντας σε αυτήν το ακροατήριο, «αεί φέρων γλυκείαν ωδάν». Και ο Αριστοτέλης σημειώνει πως πιο πολλά ήταν τότε τα «μέλη», τα τραγούδια με μουσική δηλαδή, από τα «μέτρα», την απαγγελία χωρίς μουσική. Ο Αισχύλος, όμως, παίρνοντας από τον Φρύνιχο τη σκυτάλη, κατάφερε να ζυγίσει ακριβοδίκαια το μέλος και το μέτρον, μπαίνοντας στην κεφαλή των τραγικών συγγραφέων που ζουν αιώνια, πλουτίζοντας τα θεατρικά πατάρια έως τις μέρες μας. Η μουσική στις παραστάσεις των αρχαίων δεν εξαντλείτο βέβαια μόνο στα τραγουδισμένα χορικά. Συνόδευε τα επεισόδια προσδίδοντάς τους δύναμη και υποβλητικότητα, και συνόδευε τις «μονωδίες» των υποκριτών.
Και οι τρεις τραγικοί σφράγισαν με τις παρεμβάσεις τους τη θέση της μουσικής στο αρχαίο δράμα. Ο Αισχύλος, όπως είπαμε, εξισορρόπησε το μέλος και το μέτρον. Ο Σοφοκλής περιόρισε τη συμμετοχή του χορού, δίνοντας μεγαλύτερη παρουσία στους ρόλους, δηλαδή τους πρωταγωνιστές. Ο Ευριπίδης πάλι, εισήγαγε πιο «πρωτοποριακές» μουσικές επιλογές, έχοντας πάντα τον ίδιο συνεργάτη στη μουσική, τον καινοτόμο Τιμόθεο, που προκαλούσε το συντηρητικό κοινό με τους νεωτερισμούς του. Ο Ευριπίδης όμως επέμενε, υποστηρίζοντας πως κάποια στιγμή όλοι θα αναγνωρίσουν το ταλέντο του μόνιμου μουσικού του.
Ακούγοντας κάποιος τις δημιουργίες πολλών σύγχρονων συνθετών για το αρχαίο δράμα, ανακαλύπτει τις ίδιες εκείνες φόρμες, τους «τρόπους» των αρχαίων! Αυστηρός και επιβλητικός ο «δώριος» τρόπος. Οργιαστικός, ενθουσιώδης και δυναμικός ο «φρυγικός» τόνιζε εξαίρετα τη θεατρική δράση. Παθητικότερος και λυρικότερος ο «λυδικός» ως κληρονομιά της Σαπφούς. Δρόμοι πάνω στους οποίους κινούνται και σήμερα οι συνθέτες σε παραστάσεις που καλύπτουν όλες τις γκάμες. Από την πιο ακαδημαϊκή έως την πιο νεωτεριστική αναβίωση του αρχαίου δράματος.
Σπουδαία και η σύγχρονη συγκομιδή σε μουσικά έργα που γράφτηκαν για παραστάσεις αρχαίου δράματος από κορυφαίους συνθέτες των ημερών μας. Πολλά από αυτά μπορεί να τα απολαύσει κανείς και αυτοτελώς, παρ' ότι γράφτηκαν υπηρετώντας με συνέπεια όλους τους κανόνες μιας μουσικής για το θέατρο.
Οι «Φοίνισσες» είναι η πρώτη τραγωδία για την οποία γράφει μουσική ο Μίκης Θεοδωράκης, το 1959. Σκηνοθέτης ο Αλέξης Μινωτής, στο Εθνικό Θέατρο. Μνημειώδης και η μουσική κατάθεση του Γιάννη Χρήστου στους «Πέρσες» του Αισχύλου στην ιστορική παράσταση του Κάρολου Κουν με το «Θέατρο Τέχνης». Ο Μάνος Χατζιδάκις ξεκινά το 1956 με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, με Μινωτή σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού. Πασίγνωστες και οι συνθέσεις του για τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, όπως η «Λυσιστράτη» και οι «Όρνιθες».
Μερικά ακόμα ονόματα να μνημονεύσουμε, μια και δεν είναι δυνατόν να γίνει εδώ καταγραφή όλων όσων έχουν συνεισφέρει στο είδος: Θόδωρος Αντωνίου, Θάνος Μικρούτσικος, Χρήστος Λεοντής, Μιχάλης Χριστοδουλίδης, Διονύσης Σαββόπουλος, Βασίλης Τενίδης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιώργος Τσαγκάρης, Δημήτρης Μαραγκόπουλος και πολλοί, μα πολλοί άλλοι.
Πώς θα ήταν μια παράσταση τραγωδίας ή κωμωδίας χωρίς μουσική; Μα όπως θα ήταν και η ζωή μας χωρίς νότες, χωρίς τραγούδι, χωρίς μελωδία και ρυθμό.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

κρυφά και φανερά.Τάσος Ορφανίδης

"κρυφά και φανερά" 

Αποκάλυψη στην ενδόμυχη σκέψη και επιθυμία,
  στα ψιλά να μολογάμε.

Σφραγίσαμε τον έρωτα  ραγίσαμε το πάθος ,
στα πεταχτά  στα φανερά ,μελάνι στα κρυφά, 
αλατοπίπερο για γεύση,  πικάντικη εκδοχή  ,
ρομαντικός περίπατος και ρέμπελη ζωή.

 Άδειο το βλέμμα ,χάρτινη παραδοχή ,κενό το προσκλητήριο για γεύμα ,  χωρίς συγνώμη δίχως  ανατροπή. 

ξεχαρβαλωμένα παπούτσια ,'Αννυ Τυχαίου


"ξεχαρβαλωμένα παπούτσια" 

Επιφανειακά, ρηχά, ψεύτικα και προσποιητά όλα και όλοι μου φαντάζουν.
Σαν λουστραρισμένα, πολυκαιρισμένα και ξεχαρβαλωμένα παπούτσια, που σαν βρέχει, την λάμψη τους χάνουν και από παντού νερά και λάσπες μπάζουν.
Ή είναι ιδέα μου;
Δεν έχω τίποτα να πω, μήτε και αισθάνομαι κάτι διαφορετικό,

μοναχά ένα απέραντο κενό, σα να τα είπα και να τα είδα όλα...

Αυτή είναι η κορυφαία μελωδία όλων των εποχών από athensparty.com

Οι ακροατές του BBC Radio 2 ψήφισαν και αποφάσισαν ότι το καλύτερο κιθαριστικό ριφ όλων των εποχών είναι αυτό στο κομμάτι «Whole Lotta Love» των Led Zeppelin. Το τραγούδι ψηφίστηκε ως το καλύτερο ανάμεσα σε μια λίστα 100 ριφ που αρχικά δημιούργησαν ραδιοφωνικοί παραγωγοί του Radio 2 και Radio 6, DJs, μουσικοί παραγωγοί και κριτικοί.
Για να σας δώσουμε τον ορισμό του ριφ (riff), να σας πούμε ότι πρόκειται για μια σειρά από νότες, μια συγχορδία ή μια μουσική φράση που επαναλαμβάνεται σε ένα τραγούδι.
Δεύτερο στη σειρά είναι το «Sweet Child O' Mine» των Guns 'N' Roses, με τα «Back In Black» (AC/DC) και «Smoke On The Water» (Deep Purple) να ακολουθούν.
Ο κιθαρίστας των Led Zeppelin, Jimmy Page, ενθουσιάστηκε με το αποτέλεσμα και δήλωσε: «Ήθελα ένα ριφ που να συγκινεί, που να το πιάσει ο κόσμος και να τον κάνει να χαμογελάσει. Όταν το έπαιξα με τη μπάντα, όμως, ήταν που απογειώθηκε».
Ο παραγωγός Steve Levine (που έχει συνεργασίες με The Clash, The Vibrators, XTC, Culture Club) σημείωσε ότι «το «Whole Lotta Love» είναι ένα από τα πιο σημαντικά κιθαριστικά ριφ του 20ού αιώνα. Με το που ακούς 2 νότες, καταλαβαίνεις ακριβώς ποιο είναι».
Αυτά είναι τα 10 καλύτερα ριφ:
1. Whole Lotta Love - Led Zeppelin
2. Sweet Child O'Mine - Guns 'N' Roses
3. Back in Black - AC/DC
4. Smoke On The Water - Deep Purple
5. Layla - Derek and The Dominoes
6. How Soon Is Now? - The Smiths
7. Down Down - Status Quo
8. Money For Nothing - Dire Straits
9. You Really Got Me - The Kinks
10. Money - Pink Floyd


AthensParty.com: Αυτή είναι η κορυφαία μελωδία όλων των εποχών | ATHENS PARTY | Μουσική 

λεύγα: Άρης Γκότζιος: Δέκα ημέρες προτέστο στο Ταξίμ

λεύγα: Άρης Γκότζιος: Δέκα ημέρες προτέστο στο Ταξίμ: Προτέστο (protesto) στα τουρκικά σημαίνει διαδήλωση, έρχεται από το πλήθος των γαλλικών λέξεων που ενσωματώθηκαν στην τουρκική γλώσσα κατά...






Σκόρπια, ασυνάρτητα λόγια,Ευτυχία Βιγκοπούλου

Σκόρπια, ασυνάρτητα λόγια...
χανόταν στη μνήμη...
και όποτε γυρνούσε στο τώρα...
χαράμιζε καμιά κουβέντα...
απ αυτές που δεν χρειάζονταν εξηγήσεις...
για να νιώσει τι του γεννούσε τόση θλίψη...
εκείνο το βράδυ...
ήθελε πάλι να θρηνήσει ...
χωρίς να κρύβεται σε άλλες κουβέντες...
Σε νιώθω...
αλλά τι ωφελεί να σκάβεις...
ξανά και ξανά τον ίδιο πόνο???
πέρασε πια ...
κοίτα να ησυχάσεις γιατί...
έτσι που σε βλέπω ...

σκάβεις μονάχος το χαντάκι σου.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Γερνάω γαμώτο ,Τάσος Ορφανίδης


Portrait by Stavros Damos
Γερνάω γαμώτο ,
πολλές ρυτίδες παντού,
στο σώμα στο μυαλό στο βλέμμα,
όλα γερασμένα κι η ψυχή μου μαζί,
δεν μένει μόνη, αμόλυντη παρασύρεται κι αυτή.

Δεν έχει βότανο να δώσει ζωή ,
δεν υπάρχει γιατρειά στην ηλικία,
όλα βαδίζουν στην ίδια κατεύθυνση ,
χωρίς επιστροφή,
πόσα ρεκτιφιέ χρειάζονται για να δεις το ψέμα.

Πόσα παραμύθια θέλουμε για να βρούμε στασίδι, 
 να ακουμπήσουμε,
πόσες  προσευχές χρειάζονται για να λαφρύνουμε ,
πόσα πανηγύρια να επισκεφθούμε και 
σε πόσα ξωκλήσια να γονατίσουμε ,
το γήρας είναι εκεί πήρε την κατηφόρα,
γαμώτο μου ,
την γαμήσαμε την ζωή μας,
 γαμώτο .


(επηρεασμένο από το μυθιστόρημα της Ζώγιας Μεταλλικιώτη, "Θα βρεθούμε ξανά")

Κάποιες ζωές ,Έλενα Κίσκη


Le signorine -Felice Casorati 1912




Κάποιες ζωές
δεν αξίζει να τις ζούμε....
Έχεις όμως την δυνατότητα να επιλέξεις
τη ζωή που σου αξίζει...
ΑΜΕΣΑ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ
Πρωτίστως όμως
ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ _______

Διαφορετικά  καλά  κάνεις και  αυτοκτονείς.

Άδειος... ο τάφος στην Αμφίπολη... Πηγή:www.capital.gr

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Έχω γυρίσει πολλούς αρχαιολογικούς χώρους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από γκρίνια και διαστροφή (η γυναίκα μου δεν με αντέχει...), ψάχνω πάντα να καταλάβω την οικονομική διαστρωμάτωση των κατοίκων  της ευρύτερης  τοποθεσίας.

Τελευταία  αποκαρδιωτική έκπληξη  ήταν μια πρόσφατη επίσκεψη στη Βεργίνα. Είχα να πάω από μικρό παιδί και δεν θυμόμουν πολλά πράγματα. Είναι απίστευτο το πόσο παρηκμασμένο είναι το χωριό, γύρω από τα μνημεία και πόσο κιτς τα εστιατόρια που πουλάνε φαγητό (τέτοιο συνδυασμό χρωμάτων σε πινακίδα ούτε στο Ζεφύρι δεν έχει...)!. Σε ένα μέρος που επισκέπτονται άνθρωποι από όλο τον κόσμο, οι κάτοικοι του χωριού μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται που βρίσκονται. Πεταμένες πλαστικές καρέκλες σε οικόπεδα, σκουριασμένα αγροτικά  εργαλεία, σκουπίδια και εγκατάλειψη παντού!  Πολύ χειρότερα και από την Ολυμπία που είχα βρεθεί πέρυσι. Γιατί εκεί, τουλάχιστον, το τοπίο είναι απίστευτα όμορφο και ξεχνιέσαι.

Ρώτησα πόσο συνδέονται επιχειρηματικά οι κάτοικοι με τον αρχαιολογικό χώρο. Πόσοι από αυτούς, έβγαλαν χρήματα, μιας και καθημερινά και για όλο το χρόνο, συρρέουν πλήθη επισκεπτών και κατ΄επέκταση καταναλωτών. «Μπα» μου είπε ένας υπάλληλος του Μουσείου, «ελάχιστοι με τα εστιατόρια  κι εμείς που δουλεύουμε εδώ». Οι υπόλοιποι ασχολούνται με τα χωράφια και επειδή δεν έχουν και πολλά στρέμματα, είναι κυρίως φτωχοί άνθρωποι.»

Τα ίδια στην Ολυμπία, στο Δίον, στη Μεσσήνη και παντού. Μήπως η Αθήνα αξιοποίησε ποτέ τη δυνατότητα των μνημείων της; Πόσο άραγε είναι το ποσοστό των ξένων που έρχονται αποκλειστικά για την πόλη;

Περιμένουν λοιπόν όλοι να βγει ο «θησαυρός» από τον τεράστιο τάφο. Άλλοι για να βγάλουν χρήμα και κάποιοι άλλοι για να πάρουν την πολιτική δόξα. Και οι δύο, αποτελούν κλασικά δείγματα «γραικύλου» και τυχοδιώκτη. Γιατί προσβλέπουν σε κέρδη άλλων και όχι της δικής τους προσπάθειας. Και εξηγούμαι. Πρώτον, κανείς τουρίστας δεν πρόκειται να πάει να χτυπήσει τις πόρτες των Σερραίων για να τους δώσει λεφτά (Οι κάτοικοι της Ολυμπίας ακόμα απορούν γιατί δεν μένουν οι τουρίστες  πάνω από μία ώρα στο χωριό τους. Έλα ντε, γιατί δεν κάθονται στην σπασμένη πλαστική καρεκλίτσα τους...;).  Αν δεν υπάρξουν υποδομές, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί παρά μόνο με το μνημείο. Δεύτερον, ο Σαμαράς και ο κάθε πολιτικάντης που περιμένει  δόξες και μεγαλεία, συνήθως δεν έχει ιδέα για την πολιτιστική κληρονομιά που παρέλαβε και για την αξία της Παράδοσης που θα έπρεπε να συμπεριλάβει στην ελληνική παιδεία (όταν λέω  Παράδοση δεν εννοώ  τσαρούχια, φουστανέλες και παπαδαριό...). Την όποια σχέση με τον πολιτισμό την αντιλαμβάνεται όπως  ο γύφτος την ντιβανοκασέλα του.

Τα πράγματα είναι απλά. Χωρίς επιχειρηματική συνείδηση και παιδεία, ό,τι και να πουλήσεις, στράφι θα πάει. Πρέπει πρώτα εσύ ο ίδιος να καταλάβεις την αξία του «προϊόντος» και μετά να μπεις στην παραγωγή και στην προώθηση. Επίσης πρέπει, να δημιουργήσεις γύρω από το σπουδαίο πολιτιστικό περιβάλλον και ένα ανάλογο σύγχρονο, με  δράσεις, ωραία ξενοδοχεία, πολιτιστικό, ανασκαφικό και αγροτικό ίσως τουρισμό. Αν όμως, σου πει κάποιος ότι όλα αυτά θέλουν δουλειά και σχέδια, τότε, δυσκολεύεσαι να το συνηθίσεις...

Από την άλλη, όταν  επιμένεις, ως εξουσία,  να χρησιμοποιείς το παρελθόν για προπαγάνδα και καλλιέργεια μεσσιανιστικής κουλτούρας, τα πολιτικά σου οφέλη θα είναι ελάχιστα. Γιατί θα απολάμβανες το σεβασμό και τη λαϊκή αποδοχή, αν είχες δημιουργήσει με τηn εκπαίδευση, πολιτιστική συνείδηση στους νέους. Τώρα όμως, περιμένεις να «λάμψεις» με την ανακάλυψη, ως τις επόμενες εκλογές. Τόσο κοντόφθαλμος και αεριτζής είσαι.

Έχω λοιπόν την εντύπωση, πως ό,τι κι αν βγει μέσα από τον τάφο της Αμφίπολης  άνθρακας θα είναι και όχι θησαυρός. Ακόμα κι ο Αλέξανδρος να είναι (το πιθανότερο είναι ο στρατηγός Νέαρχος)  χαμένος θα πάει. Γιατί, ο θησαυρός είναι παντού δίπλα μας και δεν μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε. Στις θάλασσες, στα δάση, στα χωράφια μας, στον ήλιο και στα φωτεινά μυαλά που διώχνουμε καθημερινά στις ξενιτιές.

Τζάμπα η χαρά και ο ενθουσιασμός φιλαράκια Σερραίοι. Άδειος είναι ο τάφος και σας δουλεύουν. Αλλού είναι ο πλούτος και δεν τον βλέπετε...

azampoukas@gmail.com


Πηγή:www.capital.gr

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

δεν θέλω να φοβάμαι ,Τάσος Ορφανίδης

Φοβάμαι ,κάθε φορά που θα σε βρω μπροστά μου ,
Φοβάμαι ,όταν θα πρέπει να περάσω οντισιόν
Φοβάμαι , να δω άλλον να σε πλησιάζει
Φοβάμαι , τον δάσκαλο τον καθηγητή τον βοηθό του και κάθε άλλον, τον γιατρό τον φύλακα ναι αυτόν τον σεκιουριτά, τον δντή όλους τους δντές ,τους προέδρους γεμίσαμε από προέδρους.  
Φοβάμαι ,την ώρα που θα πρέπει να επιλέξω, την στιγμή που θα σκεφθώ για να αποφασίσω ,την κίνηση να κάνω το βήμα , ναι 
αυτό το μετέωρο βήμα να ανέβω στο λεωφορείο ,να πάρω το τραίνο ,να πετάξω με το αεροπλάνο ,να σαλπάρει το πλοίο.
Αλλά να μαι μαζί του ,μαζί με σένα ,με μένα όχι μόνος
Δεν την αντέχω την μοναξιά ,ακόμη και το χάδι του σκύλου μου το άπλωμα του ποδιού του πάνω μου ,η ανάσα του η βαριά αναπνοή του μου δίνουν θάρρος ,γιατί ,
γιατί δεν θέλω να φοβάμαι

Γιατί δεν φοβάμαι
δεν φοβάμαι

Ραμόνα travel: τον Οκτώβριο στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής

Η bijoux de kant εγκαινιάζει το ιστορικό θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή. H πρώτη sold out παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών «ΡΑΜΟΝΑ travel / η γη της καλοσύνης» ξεκινάει τη νέα θεατρική σεζόν στο «Θέατρο Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής» και παρουσιάζεται μόνο για 20 παραστάσεις από 1 Οκτωβρίου έως 2 Νοεμβρίου.


Άλλο ένα ταξίδι. Τα ίδια πρόσωπα με άλλα ονόματα. Ένα λεωφορείο που διασχίζει τα Βαλκάνια. Άλλη γη, άλλα μέρη, οι ίδιες πάντα γδαρμένες επιθυμίες.

Η «ΡΑΜΟΝΑ travel / η γη της καλοσύνης» είναι οι μνήμες, τα λόγια, οι εικόνες, τα ξόρκια, τα μαγικά δεσίματα που όλοι μας ψελλίσαμε ή ονειρευτήκαμε. Οι γκάιντες και ο Αττίκ. Τα σκυλάδικα και η Βέμπο. O Βελουχιώτης και η Παναγία της Τήνου.

Η νεότερη Ελληνική ιστορία του καθενός, δηλαδή η παγκόσμια. Άλλο ένα ταξίδι της «bijoux de kant» στη χώρα του διηνεκούς ρομαντισμού. Στη χώρα που επιτελούνται θαύματα, στη χώρα που όλοι πρέπει να πιστέψουν με τη διαδικασία του επείγοντος. Η ΡΑΜΟΝΑ travel είναι ένα δημοτικό τραγούδι που υποδύεται άλλη μια παράσταση .


Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης, Δήμητρα Λιάκουρα, Περικλής Πραβήτας
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λένα Δροσάκη, Δημήτρης Μοθωναίος, Κρις Ραντάνοφ &  Βασίλης Ζιάκας (Ακορντεόν)


Σημείωμα Σκηνοθέτη

Mια κοπέλα από το Διδυμότειχο είναι η Ραμόνα. Φορέας της ιστορίας της που δεν είναι άλλη από την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι και Μήδεια και Αντιγόνη και αφίσα σε σκυλάδικο και συνθηκολογημένη του εμφυλίου. Η Ραμόνα ταξιδεύει αιώνες αυτή τη διαδρομή από τη γέννα μέχρι το θάνατο και πάλι απ’ την αρχή.

Η γλώσσα της έχει το γρατσούνισμα του έρωτα, της ξενιτειάς, της ορφάνιας. Είναι μια βαθιά ελληνική γλώσσα που ταξιδεύει κι αυτή αιώνες,αλλάζοντας συνεπιβάτες. Η bijoux de kant παραδίδει τη δραματουργική της προσέγγιση σ’ένα έργο σκληρού ρομαντισμού. Σκηνοθετεί ένα ταξίδι στη χώρα της καλοσύνης ,του θαύματος,του ορατού και του πανταχού απόντος. Η Ραμόνα ,για μένα, είναι ένα συγκινητικό ταξίδι πίστης, ένα ταξίδι όπου το θαύμα είναι το τελικό ζητούμενο και η πίστη σ’ αυτό η μόνη αποσκευή.
Γιάννης Σκουρλέτης

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής, Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη


Ημερομηνία: 1 Οκτωβρίου - 2 Νοεμβρίου 2014
Τετάρτη έως Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 19.00 / Διάρκεια 100 λεπτά


Τιμές εισιτηρίων: 18 € / φοιτητικό 12 €  / 10 € άνεργοι, πολύτεκνοι & ΑΜΕΑ / 5 € ατέλεια


Προπώληση: www.ticketservices.gr


Πληροφορίες: Τηλ.: 2108217877
πηγή:culturenow.gr

Πρεμιέρα για το 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας από kathimerini.gr

Η ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία του Αργεντινού Νταμιάν Σιφρόν, «Ιστορίες για Αγρίους» που διεκδίκησε τον φετινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, «ανοίγει» το επετειακό 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Τί θα γινόταν αν όλοι πράτταμε με βάση τις πραγματικές μας σκέψεις και ένστικτα;
Η ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία του Αργεντινού Νταμιάν Σιφρόν, «Ιστορίες για Αγρίους» (Relatos Selvajes) που διεκδίκησε τον φετινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, «ανοίγει» το επετειακό 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας.
Η ταινία είναι μία συλλογή από έξι φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες, οι οποίες, όμως, βρίσκουν κοινό παρανομαστή στο πώς η σημερινή πραγματικότητα συχνά μας καλεί να απευθυνθούμε σε άγρια ένστικτα για να τα βγάλουμε πέρα, αποκαλύπτοντας συγχρόνως μία κοινωνία σε κρίση.
Αγγίζοντας τις έννοιες της απιστίας, της αδικίας, της ανισότητας και τις ακραίες απαιτήσεις της καθημερινότητας, οι ιστορίες του «Relatos Selvajes» μιλούν για αυτούς τους ανθρώπους, που αποφασίζουν να ξεπεράσουν τα πολιτισμένα όρια συμπεριφοράς, να εκραγούν και να αφεθούν στην αδιαμφισβήτητη ευχαρίστηση της απώλειας ελέγχου.
«Κάθε ιστορία αυτής της υπέροχης ταινίας αρχίζει με την απλή, αλλά και παράδοξη, υπόθεση ότι όλα μπορούν να πάνε καλά, κι, όμως, όλα πάνε στραβά! Εγκλωβισμένοι, λοιπόν, οι ήρωες μέσα σε αυτό το στραβό περιβάλλον, που οι ίδιοι δημιούργησαν, μετατρέπονται ξαφνικά σε σουρεαλιστικά νευρόσπαστα, ντύνονται με τα κοστούμια μιας απόκοσμης φανταστικής γιορτής και επιτρέπουν στους εαυτούς τους να αλλάξουν προσωπικότητα. Αυτό, όμως, δεν κάνουμε και εμείς σε ανάλογες περιπτώσεις; Πιστεύω ότι όσο εξωφρενικές κι αν είναι οι ιστορίες αυτής της ταινίας, όλοι μας κάποια στιγμή θα αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας», σημειώνει για τις «Ιστορίες για Αγρίους» ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης.
Την παραγωγή σε αυτή την πρωτότυπη κοινωνική σάτιρα συνυπογράφει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, δίνοντας το δικό του στίγμα και τοποθετώντας τη βάση για μία ταινία γεμάτη παιχνιδιάρικα και μακάβρια ξεσπάσματα.
Το καστ της ταινίας αποτελείται από σημαντικούς Αργεντίνους ηθοποιούς, ανάμεσά τους και ο Ρικάρντο Νταρίν («Εννέα Βασίλισσες» και «Το Μυστικό στα Μάτια της») και η Μαρία Ονέτο («Η Ακέφαλη Γυναίκα») τη δε μουσική υπογράφει ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ («Βαβέλ» και «Το Μυστικό του Brokeback Mountain») Γκουστάβο Σανταολάγια.
Η πρεμιέρα της ταινίας «Ιστορίες για Αγρίους» θα γίνει την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (μόνο με προσκλήσεις) ενώ θα υπάρξει επαναληπτική προβολή της, ανοιχτή για το κοινό, στο πλαίσιο του προγράμματος του φεστιβάλ. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες από τις εταιρείες Seven και Spentzos Film την Πέμπτη 2 Οκτωβρίου.
To 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας διοργανώνεται από την Κινηματογραφική Εταιρία Αθηνών με τη συγχρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και εντάσσεται στο ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗ του ΕΣΠΑ 2007-2013. Όλες δε οι δράσεις πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Προπώληση
Το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα ανακοινωθεί την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου. Η προπώληση των καρτών διαρκείας ξεκινά τη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου στις 15:00 στους κινηματογράφους Οντεόν Όπερα 1 & 2, Ιντεάλ και στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στις 16:00 στους κινηματογράφους Δαναός 1 & 2. Η είσοδος στις προβολές θα γίνεται αυστηρά με την επίδειξη της κάρτας και του μηδενικού εισιτηρίου (απόδειξη αγοράς).
Η προπώληση των μεμονωμένων εισιτηρίων ξεκινά την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ώρες και τα σημεία προπώλησης εισιτηρίων στο: www.aiff.gr
Τιμές εισιτηρίων

Και φέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας διατηρεί την τιμή του εισιτηρίου και των καρτών διαρκείας σταθερή.
Εισιτήρια:

Πρωινές προβολές: 4 ευρώ.
Απογευματινές προβολές, πριν τις 19:55: 5 ευρώ.
Βραδινές προβολές, από τις 20.00: 6 ευρώ.
Κάρτες Διαρκείας:
Κάρτα 10 προβολών: 35 ευρώ.
Κάρτα 20 προβολών: 60 ευρώ.
Κάρτα 25 προβολών: 75 ευρώ (στην τιμή περιλαμβάνονται και δύο ατομικές προσκλήσεις για την Τελετή Έναρξης και Λήξης του Φεστιβάλ).
Ανεργοι

Για ακόμα μία χρονιά το Φεστιβάλ, επιθυμώντας να στηρίξει τους άμεσα πληγέντες από την οικονομική κρίση, θα προσφέρει συνολικά 2.000 προσκλήσεις σε κατόχους κάρτας ανεργίας ΟΑΕΔ για ταινίες που θα προβληθούν στο πλαίσιο της φετινής διοργάνωσης. Κάθε κάτοχος κάρτας ανεργίας ΟΑΕΔ θα έχει το δικαίωμα να παραλάβει μέχρι τέσσερις (4) δωρεάν προσκλήσεις για το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, με την επίδειξη ισχύουσας κάρτας.
Προσοχή: Η κάθε πρόσκληση θα αντιστοιχεί σε ένα μηδενικό εισιτήριο και η επιλογή της ταινίας θα γίνεται από τον ίδιο τον κάτοχό της και με βάση τη διαθεσιμότητα.
Η παραλαβή των προσκλήσεων θα γίνει την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στο Aegean College Omiros Educational Group (Πανεπιστημίου 17, Αθήνα, τηλ: 2103211228), από τις 11:00 έως τις 18:00. Προσκλήσεις θα δοθούν μόνο τη συγκεκριμένη αυτή ημέρα και απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η επίδειξη ισχύουσας κάρτας ανεργίας και αστυνομικής ταυτότητας.

Η μουσική βελτιώνει την ακοή και το IQ! από news.gr

Η μουσική βελτιώνει την ακοή και το IQ!

Μάθετε γιατί πρέπει να μάθει το παιδί σας κάποιο μουσικό όργανο

Σύμφωνα με έρευνες, όταν ένα παιδί μαθαίνει από νωρίς ένα μουσικό όργανο, εκπαιδεύει τον εγκέφαλο του να ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στους ήχους, σε μεταγενέστερη ηλικία. Το πιάνο, το βιολί, το ακορντεόν, η κιθάρα συμβάλλουν εξίσου στη βελτίωση της ακοής.

Ακόμα και ενήλικες που είχαν αφήσει για 40 χρόνια το μουσικό όργανο στο οποίο είχαν εκπαιδευτεί, αποδείχθηκε ότι σε μεγάλη ηλικία η ακοή τους ήταν φανερά πιο ισχυρή από εκείνους που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με τη μουσική.
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν τη σημασία της μουσικής παιδείας και τα θετικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει ακόμα και μετά από αρκετές δεκαετίες. Συγκεκριμένα, η μελέτη εστίασε στην ταχύτητα με την οποία το μυαλό ερμηνεύει τους ήχους. Αν και συνήθως τα προβλήματα ακοής αποδίδονται στη μη σωστή λειτουργία του αυτιού, το μυαλό παίζει επίσης έναν αρκετά σημαντικό ρόλο τον οποίο δεν πρέπει να αγνοούμε. Όσο πιο αργά ανταποκρίνεται στους ήχους, τόσο πιο δύσκολη μπορεί να γίνει μια συζήτηση σε ένα μπαρ π,χ όπου η μουσική παίζει δυνατά ή στο τηλέφωνο.
Σύμφωνα πάντα με τα αποτελέσματα της έρευνας στην οποία συμμετείχαν 44 υγιείς ενήλικες, όσο περισσότερα ήταν τα χρόνια της μουσικής τους εκπαίδευσης, τόσο πιο γρήγορα αντιδρούσαν τα κύτταρα και οι νευρώνες του εγκεφάλου στους ήχους.
Επιπλέον, άλλες μελέτες, αποδεικνύουν ότι η εκπαίδευση πάνω σε ένα μουσικό όργανο βελτιώνει το IQ, βοηθάει στη εκμάθηση ξένων γλωσσών αλλά και στην αποκωδικοποίηση των συναισθημάτων των άλλων.

Τα 10 απίστευτα οφέλη της μουσικής από pathfinder.gr



Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη η μουσική βοηθάει τα παιδιά στην εκμάθηση ξένων γλωσσών. Με αφορμή αυτή τη μελέτη σκεφτήκαμε να ανακαλύψουμε και τα υπόλοιπα οφέλη που μπορεί να έχει η μουσική στην πνευματική και σωματική μας κατάσταση.

Η Alice Herz-Sommer, μια πιανίστρια που κατάφερε να γλιτώσει από στρατόπεδο συγκέντρωσης και πέθανε σε ηλικία 110 ετών, υποστήριζε στις συνεντεύξεις που είχε δώσει ότι κατάφερε να επιζήσει του ολοκαυτώματος χάρη στη μουσική. Ήταν η αγάπη της για τη μουσική που τη βοήθησε να ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής της, αφού μπορούσε σε κάθε δυσκολία να ανακαλεί στη μνήμη της τα αγαπημένα της μουσικά κομμάτια και να παίρνει δύναμη. Οι επιστήμονες φαίνεται να συμφωνούν μαζί της και υποστηρίζουν ότι πράγματι η μουσική μπορεί να έχει τεράστια οφέλη στην ψυχική και πνευματική και σωματική μας υγεία.

Τι μπορεί να κάνει η μουσική για σας;

Η μουσική βοηθάει στην εκμάθηση ξένων γλωσσών

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη τα παιδιά που μαθαίνουν έναν νέο μουσικό όργανο μπορεί να αποκομίσουν ένα επιπρόσθετο όφελος: να μάθουν ευκολότερα μια ξένη γλώσσα.

Η μελέτη παρουσιάστηκε πρόσφατα στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης. Στο πλαίσιο της μελέτης διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά ηλικίας 9 με 10 ετών που είχαν διδαχτεί μουσική, είχαν καλύτερες επιδόσεις στο διάβασμα σε σχέση με όσα δεν είχαν παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής.

Η επικεφαλής της μελέτης Δρ. Nina Kraus από το πανεπιστήμιο Northwestern στο Σικάγο, προτού καταλήξει στα παραπάνω συμπεράσματα, παρακολούθησε τις επιδόσεις παιδιών σε φτωχικές γειτονιές στο Σικάγο και στο Λος Άντζελες. Συγκεκριμένα, όπως διαπιστώθηκε, όσα παιδιά παρακολουθούσαν μαθήματα μουσικής για πέντε ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα δεν παρουσίασαν καμία μείωση, όσον αφορά στις επιδόσεις τους στο διάβασμα, μια αναμενόμενη εξέλιξη για τα περισσότερα παιδιά που προέρχονται από φτωχές γειτονιές.

Οι επιστήμονες παρακολούθησαν επίσης τους εγκεφάλους των παιδιών μέσω τομογραφίας και διαπίστωσαν ότι μετά από 2 χρόνια εκπαίδευσης στη μουσική, τα παιδιά μπορούσαν να ξεχωρίζουν καλύτερα τον έναν ήχο από τον άλλον, ακόμη και όταν βρίσκονταν σε χώρο με πολύ φασαρία.

"Παρόλο που οι μαθητές που προέρχονται από πιο εύπορες οικογένειες έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο σε σχέση με τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα, διαπιστώνουμε ότι η μουσική εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει το νευρικό σύστημα των παιδιών και να συμβάλλει στη δημιουργία ενός καλύτερου μαθητή βοηθώντας τον να αντισταθμίσει αυτό το μαθησιακό κενό", δήλωσε η Kraus.

Μουσική για πνευματική εγρήγορση

Η «ανεβαστική» μουσική μπορεί να ενισχύσει την πνευματική μας εγρήγορση και τη συγκέντρωση, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι οποίοι μελέτησαν την επίδραση των τεσσάρων εποχών του Βιβάλντι στον εγκέφαλο. Στη μελέτη συμμετείχαν 14 νέοι εθελοντές που άκουσαν τα κοντσέρτα, ενώ εκτελούσαν παράλληλα μια δύσκολη πνευματικά εργασία. Παράλληλα, οι επιστήμονες μετρούσαν την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου των συμμετεχόντων. Από τα αποτελέσματα προέκυψε  ότι οι συμμετέχοντες εκτέλεσαν την εργασία που τους υπέδειξαν οι ειδικοί πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη ακρίβεια ακούγοντας Βιβάλντι.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για να υπάρξουν αυτές οι ευεργετικές επιδράσεις του συγκεκριμένου κλασικού κομματιού πρέπει να προέρχεται από ζωντανή ηχογράφηση.

Τώρα στην περίπτωση που δεν σας αρέσει η κλασσική μουσική μην ανησυχείτε: ευεργετικές επιδράσεις στην πνευματική και σωματική υγεία μας, έχουν και τα υπόλοιπα είδη μουσικής.

Η μουσική κάνει καλό και στη μνήμη

Σύμφωνα με άλλη, παλιότερη έρευνα, η μουσική μπορεί να βοηθήσει όσους έχουν υποστεί κάποιο τραυματισμό στο κεφάλι. Οι άνθρωποι με προβλήματα μνήμης από τραυματισμό στο κεφάλι που άκουγαν δημοφιλή τραγούδια πέτυχαν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τον ίδιο αριθμό αναμνήσεων με συνομηλίκους τους που δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα με τη μνήμη τους. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Newcastle στην Αυστραλία, και το Πανεπιστήμιο Lille, στη βόρεια Γαλλία.

Απρόσμενα οφέλη

Σύμφωνα με έρευνες η μουσική μπορεί να βοηθήσει όσους αντιμετωπίζουν έντονο άγχος, ενώ παράλληλα συμβάλει στην ανακούφιση του σωματικού πόνου. Ακόμη θεωρείται ότι συντελεί στη μείωση της υψηλής πίεσης και μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση συμπτωμάτων τα οποία αποδίδονται στο άγχος (ταχυκαρδίες, αρρυθμίες κτλ).   Ακόμη η μουσική μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα και στη θεραπεία της δυσλεξίας.

Τα 10 σημαντικότερα οφέλη με μια ματιά

Μας κάνει πνευματικά δραστήριους
Βοηθάει στη συγκέντρωση
Ενισχύει τη δημιουργικότητά
Μπορεί να βοηθήσει όσους έχουν έντονο άγχος
Συμβάλει στην ανακούφιση του πόνου
Θεωρείται ότι συντελεί στη μείωση της υψηλής πίεσης
Βοηθάει στην αντιμετώπιση συμπτωμάτων που οφείλονται στο στρες, όπως ταχυκαρδίες, αρρυθμίες
Μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα στη θεραπεία της δυσλεξίας
Βελτιώνει τη μνήμη
Βοηθάει στην εκμάθηση ξένων γλωσσών
Μην ξεχάσετε λοιπόν,  να ανοίξετε το ραδιόφωνο με την πρώτη ευκαιρία.
πηγή:pathfinder.gr

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Προσκύνημα της φύσης ,Τάσος Ορφανίδης

φωτο.Αλεξάνδρα Πούτα 
τι είναι η απόσταση; μια θάλασσα χωρίζει,
ούτε ποτάμια και γκρεμοί, χαράδρα μόνη στέκει,
έλα εσύ ν αρθώ εγώ, κάπου να ανταμωθούμε,
στα πέλαγα σαν αετοί στα κορφοβούνια πέρα .

πόση είναι η απόσταση ;μετριέται με το μάτι,
τον χάρτη απλωμένο μελετά, εκεί μα πως θα φθάσει,
σαν θέληση ακούγεται, μα τόλμη δεν υπάρχει,
φόβος φωλιάζει στα σωθικά, έλειψε το κουράγιο  .

ποια είναι η απόσταση ;μικρή μα και μεγάλη
ματιά κοντή, καρδιά λειψή, λύση θα υπάρχει
ψυχή βαθιά σαν άκουσα να λένε,
ας έχει τόση δα, να γίνει και δική μου

εδώ είναι η απόσταση ;λιποψυχά μα αντέχει.
αυτή εκεί, εγώ εδώ λιγόστεψε λιγάκι.
σημάδια  απομείναμε, με χρώματα βαμμένα 

αν είναι η αγάπη και των δυο , προσκύνημα  της φύσης. 

θάλασσα,Τάσος Ορφανίδης

θάλασσα

φορτώνει πάλι ο καιρός, για καταιγίδα μοιάζει,  
που είναι η σκιά σου να σταθώ,  χάθηκα  δεν υπάρχω.

απόκαμα σαν παιδί την κούραση μου νοιώθω. 
είναι όμως αιτία αυτή; αφέθηκα δεν μετανιώνω.
πήγαινε με όπου πας ,έλα να με σκεπάσεις
την γύμνια μου κι αν λαχταράς, χάρισμα χωρίς ενστάσεις  

την ηλικία δεν κοιτώ ,δεν μ' αφορά, μόνο βλάπτει.
σε ψάχνω άλλο δεν μπορώ,  έρωτας είναι, κάνει  λάθη .

σημάδι του καιρού αν αγαπάς, θα ναι ο ερωτάς σου
σαν τρικυμία σάρωσε το πέρασμά του
το άρωμα σου κλείδωσε, δείγμα της αμαρτίας
στο άγγιγμα σου έλιωσε, κερί της υποψίας

σύννεφα σκεπάσαν γη και ουρανό, δεν πρόλαβα  να σε χορτάσω
αμφίβολο τι να σκεφθώ, αφήνομαι στην αγκαλιά σου   

δέκα απλωτές θέλω για να σε φτάσω
διστάζω όμως δήθεν, να ξαποστάσω
η κούραση δεν είναι ντροπή,  αμαρτία θρέφει ,
τον έρωτα πεθύμησα κι ας κάνει πως δεν βλέπει

το κύμα της μόνιμη  αγκαλιά,  χάδι της και  φιλιά της
χωρίς αλυσίδες φυλακή,  λαβώθηκε  ο έρωτας της

να χάνομαι στην θάλασσα , όμορφη ξελογιάστρα ,
αντάλλαγμα δεν ζήτησα, δεν θέλησε δεν πήρα.


 


Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Με τη Νένα Μεντή, Περισσότερη «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» στο Θέατρο Κήπου

Η Νένα Μεντή, στο ρόλο της μεγάλης στιχουργού και ποιήτριας του ελληνικού τραγουδιού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ζωντανεύει τη συγκινητική της ιστορία. Η θεατρική παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη για πέντε παραστάσεις στις 25, 26, 27, 28 και 29 Αυγούστου.

Μια ιστορία με μοναδικά τραγούδια, που γράφτηκαν με ψυχή από μια γυναίκα που έζησε με πάθος τη ζωή, μια ιστορία που συνδέεται με τις μεγάλες και ιστορικές στιγμές της πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης στην Ελλάδα. Τραγούδια όπως: Είμαι αητός χωρίς φτερά, Όνειρο απατηλό, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Όλα είναι ένα ψέμα, Πήρα απ΄τη νιότη χρώματα, Πετραδάκι πετραδάκι Μαλάμω, Τι έχει και κλαίει το παιδί, Περασμένες μου αγάπες, έχουν σιγοτραγουδηθεί από όλους αλλά οι περισσότεροι ίσως αγνοούν ότι ήταν δικά της, δεν γνώριζαν μέχρι τώρα την ιστορία που έκρυβαν αυτά τα τραγούδια. Δεν ήξεραν ότι κουβέντες που πέρασαν από το στόμα όλων, από γενιά σε γενιά, ήταν δικές της. Λαϊκή ποίηση αυθεντική. Απόσταγμα ζωής και σκέψης. Δεν γνώριζαν τη δύναμη, τον πόνο, αλλά και την όρεξη για ζωή που είχε μέσα της η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Το βιβλίο της Ρέας Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», με τη δύναμη και την αμεσότητα της προσωπικής μαρτυρίας προσέφερε το υλικό της θεατρικής αφήγησης. Μιας αφήγησης αποσπασματικής και ακροβατικής, ανάλογης της προσωπικότητας που βιογραφείται.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου μονολογεί συνομιλώντας με τα επτά πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της και το έργο της σαν στιχουργού: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της.

Μέσα από την πολυτάραχη ζωή της Παπαγιαννοπούλου ξεδιπλώνεται όλη η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, αλλά και η σύγχρονη ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού. Η ιστορία της Ευτυχίας συναντά την εθνική τραγωδία μιας χαμένης πατρίδας, της Μικράς Ασίας, περνά από την εποχή των μπουλουκιών και της Αθηναϊκής επιθεώρησης για να φτάσει ως τα καταγώγια του ρεμπέτικου και την άνθιση του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.

Η παράσταση αναπαριστά στιγμιότυπα, σχέσεις και καταστάσεις σαν ένα αφηγηματικό παζλ, που σκοπό έχει να αναδείξει τη βιωματική λαϊκή ποίηση και την πολυδιάστατη μοναδική προσωπικότητα, της πρωτοπόρας για την εποχή της, δημιουργού. Η Ευτυχία έγινε η φωνή της ψυχής ενός ολόκληρου λαού και με τον στίχο της εκφράζει τους καημούς και τις ελπίδες του. Χθες, σήμερα, αύριο. Η Ευτυχία, σαν ένας άλλος Ζορμπάς, μυρίζει Ελλάδα και οδηγεί τους θεατές γραμμή στις ρίζες, σε ότι αυθεντικό έμεινε από αυτό που λέμε γνήσια ελληνική ψυχή και λεβεντιά.

Το 2007, η ανάγκη για την παράσταση βγήκε μέσα από την επιθυμία για ένα ταξίδι στη μνήμη μιας εποχής και σαν καταβολή ελάχιστου φόρου τιμής στην πρώτη μεγάλη Ελληνίδα στιχουργό, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Το 2014 η ανάγκη να επιστρέψει η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, γεννήθηκε από την επιθυμία της απόδρασης για λίγο από την εθνική μελαγχολία και ταπείνωση.

Συντελεστές παράστασης:

Ερμηνεία: Νένα Μεντή
Κείμενο - Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης

INFO: Θέατρο Κήπου, Έναντι ΧΑΝΘ, Θεσσαλονίκη, 2310 256775. Στις 25, 26, 27, 28 και 29 Αυγούστου.. Ώρα έναρξης: 21:15. Είσοδος 13 - 15 ευρώ.

πηγή:matrix24.gr

"τα δύο αδελφάκια" γράφει η ¨Αννυ Τυχαίου


"Τα δύο αδελφάκια" 

της Άννυ Τυχαίου 


Έπλενε η Βασιλική και αναθεμάτιζε την ώρα που γεννήθηκε. Σήμερα βρήκε να πάει να ψωνίσει μουρμούριζε καθώς έτριβε τα ρούχα με μανία, θαρρείς και αυτά της έφταιγαν, εκεί προσπαθούσε να βγάλει την πίκρα και την οργή που είχε μέσα της. Μέρα μπουγάδας σήμερα, μεγάλη φαμελιά και την είχε αναλάβει αυτή αν και είχαν γυναίκα για τέτοιες δουλειές μα άρρωστη ήταν και σαν επίτηδες να το έκανε η μάνα της, επέμενε να κρατηθεί το πρόγραμμα, Αυτή όμως την κοπάνησε, πήγε στην κοντινή πρωτεύουσα του νομού για ψώνια, μέρες γιορτινές πλησίαζαν και με την ευκαιρία αυτή θα επέστρεφε με τα δυο μεγάλα της εγγόνια, πήγαιναν στο γυμνάσιο και έμεναν στο σπίτι που είχαν και εκεί. Μόνο Σαββατοκύριακα, γιορτές και καλοκαίρια ερχόταν στο χωριό πλέον.
Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο της με την ανάποδη του χεριού, έβαλε κι άλλα ξύλα στη φωτιά που ξημερώματα είχε ανάψει. Κάτω από το υπόστεγο ήταν το πλυσταριό και παραδίπλα και η εστία με το μεγάλο καζάνι που έβραζαν το νερό για την μπουγάδα. Είχε πολλά ακόμα να κάνει σήμερα και βιαζόταν να τελειώσει. Σε μερικές μέρες θα είχαν και ασπρίσματα, Πάσχα ερχόταν και ο ασβέστης κόχλαζε στη γούρνα που είχαν ανοίξει δίπλα στον μεσότοιχο που χώριζε την αυλή του σπιτιού από τον περίγυρο του σχολείου.
Αμάν κι αυτά τα παιδιά, τι σκούζουν έτσι μονολόγησε, διάλειμμα θα έχουν αλλά τον τόπο ξεσηκώνουν με τις φωνές τους. Ευτυχώς που τα δικά μου παιδιά δεν είναι έτσι σκέφτηκε, έδωσε ο Θεός και βγήκαν ήσυχα και καλόβολα. Η μικρή μόνο ήταν ζωηρούτσικη και απρόβλεπτη αλλά που θα πήγαινε, θα την έστρωνε κι αυτήν η γιαγιά της, είχε τον τρόπο της. Τώρα ήταν με τον παππού της, που έτυχε να μην έχει δουλειές σήμερα και ανέλαβε να προσέχει τα δυο μικρότερα εγγόνια του, τον Κωστάκη και την Αννούλα, την τσαούσα όπως την έλεγαν.
Έλεος πια με αυτές τις φωνές τους μουρμούρισε, της πονούσε και η μέση από το σκύψιμο στη σκάφη, ακόμα να τελειώσει το διάλειμμα τους...μα τι φωνάζουν αναρωτήθηκε και έστησε αυτί...παιδί, τι παιδί....παιδί στον ασβέστη;;; Κρύος ιδρώτας την έλουσε, παράτησε τα ρούχα και άρχισε να τρέχει πανικόβλητη προς τον λάκκο, με την άκρη του ματιού της είδε τον πατέρα της στην αυλόπορτα, που μιλούσε με τον δάσκαλο, τον νονό της Αννούλας...μα τα δυο μικρά δεν ήταν μαζί του...
Σύγκρυο την έπιασε, πατέρααααα έβγαλε κραυγή μεγάλη, δίχως να σταματήσει να τρέχει, κάποιο παιδί έπεσε στον ασβέστη. Με το που κόντεψε, είδε την μικρή να στέκει όρθια, μέχρι τη μέση στη γούρνα, με τα κόκκινα ρουχαλάκια της να φαντάζουν μέσα στο λευκό. Την βούτηξε από τους ώμους και βιαστική κίνησε προς το πλυσταριό, να την πλύνει, να φύγει ο ασβέστης από πάνω της πριν την κάψει. Στον πατέρα της πάνω σκόνταψε που έφτασε κι αυτός μαζί με τον κουμπάρο, ο Κωστάκης που είναι τον ρώτησε μα απόκριση δεν πήρε και κοντοστάθηκε...σαν χαμένος την κοιτούσε, μαζί και τα δυο ήταν ψιθύρισε...
Γύρισε προς τον λάκκο, μα τίποτα δεν είδε, ένας πάσσαλος μόνο επέπλεε και μια μικρή μπλε κουκίδα αμυδρά φαινόταν...μπλε πουλόβερ φορούσε σκέφτηκε, την Αννούλα χάμω παράτησε, τα χέρια της μέσα στον ασβέστη έχωσε και τον Κωστάκη, κάτασπρο, από κει μέσα ανέσυρε...
Όπως στην πορεία τους είπε, η Αννούλα στον μεσότοιχο πήγε, από τον πάσαλο στηρίχτηκε, στο σχολείο ήθελε να πάει, αν και της είπε ότι δεν κάνει, αυτή εκεί, αγύριστο κεφάλι. Μα βγήκε ο πάσσαλος και την παρέσυρε, έπεσε στη γούρνα, με τα πόδια ευτυχώς, ο αδελφός της έσκυψε να τη βοηθήσει να βγει μα έπεσε με το κεφάλι, τον σκέπασε ο ασβέστης, κόντεψε να πνιγεί...και όχι μόνο...
Έκανε καιρό να αναρρώσει, όσο καλά όμως και να τον έπλυνε, τα ματάκια του δεν άνοιγαν, σε όσους γιατρούς και να τον πήγαν, ελπίδες δεν τους έδιναν πως θα ξαναδεί...η μικρή ήταν καλά, μόνο κάτι ψιλοεγκαύματα στα ποδαράκια της είχε, τίποτα άλλο. Όλη μέρα παρέα του έκανε, μαζί του στο γωνιακό δωμάτιο που έβλεπε στον δρόμο και στην πλατεία του χωριού τα δυο τους καθόταν, στα πέντε αυτός, 16 μήνες μικρότερη η Άννα μα πιο ανεπτυγμένη. Ότι έβλεπε του έλεγε, ακόμα και τίποτα να μην έβλεπε πάλι έλεγε, νωρίς μίλησε και πολυλογού ήταν και θα τον ζάλιζε σκεφτόταν η Βασιλική μα την άφηνε.
Οι γονείς της πήγαν σήμερα μαζί στην πόλη, τα τελευταία ψώνια για το Πάσχα να κάνουν, μια μεγάλη λαμπάδα, όσο και το ύψος του Κωστάκη τους είπε να φέρουν να την ανάψουν, μέρες που ήταν, η τελευταία της ελπίδα.
Ενώ έπλαθε τα τσουρέκια, άλλος μπελάς κι αυτός, άκουγε τα κουδουνάκια από το κοπάδι, που οι βοσκοί του πατέρα της από τα βοσκοτόπια στο χωριό κατέβασαν. Μπροστά από το σπίτι περνούσαν, στην πλατεία στάση έκαναν και εκεί ερχόταν οι οικογενειάρχες να διαλέξουν τον οβελία, που ανήμερα του Πάσχα θα σούβλιζαν.
Η πολυλογού, όνομα και πράμα, ακουγόταν που το κοπάδι σχολίαζε, η φωνή της ακόμα και τον θόρυβο από τα πρόβατα σκέπαζε σκέφτηκε και λυπημένη χαμογέλασε καθώς τα μοσχομύριστα τσουρέκια της στα ταψιά αράδιαζε.
Μα κει δα αναπήδησε...άκουσε σωστά η ιδέα της ήταν...Τα χέρια της βιαστικά στην ποδιά της σκούπισε και στα μικρά έτρεξε. Όρθια και τα δυο τους, μπροστά στο παράθυρο με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα στεκόταν. Με ορθάνοικτα τα ματάκια τους στην πλατεία κοιτούσαν και ο Κώστας, ναι και αυτός ανοιχτά τα είχε και συνέχεια έλεγε...
-Βλέπω, τα βλέπω τα αρνάκια Αννούλα, τα βλέπω!
Και όντως έβλεπε, η λαμπάδα ίσα με το μπόι του που έταξε, έκανε το θαύμα της κι ας μην πρόλαβαν να την ανάψουν όλοι είπαν. Όπως και να χε το πράμα, θαύμα η όχι, τα ματάκια του άνοιξαν, έβλεπε και δεν του έμεινε και κανένα άλλο κουσούρι.
Από τότε όμως αχώριστα τα δυο αδελφάκια κι αυτό όχι επειδή το ήθελε ο Κώστας...η Άννα επέμενε να τον συνοδεύει παντού, κατά κάποιον τρόπο υπό την προστασία της τον πήρε. Κλειστό παιδί και χαμηλών τόνων αυτός, ακόμα και όταν τον έδερναν τα άλλα παιδιά, χέρι δεν σήκωνε, ούτε καν αμυνόταν. Σπίτι κλαίγοντας ερχόταν, η Βασιλική μπούχτισε, είχε κουραστεί από αυτό το βιολί, χέρια έχεις κι εσύ του έλεγε, μάθε να τα χρησιμοποιείς.
Τσαούσα και αντάρτης η μικρή, στην άκρη τον έπαιρνε και κρυφά ρωτούσε ποιος τον έδειρε. Και αφού το όνομα του δράστη μάθαινε, βολίδα γινόταν, έτρεχε και για τον αδελφό της αυτή καθάριζε. Μια σπιθαμή ανθρωπάκι μα σιγά σιγά έγινε ο φόβος και τρόμος αυτών, που τον αδελφό της ταλαιπωρούσαν, σωματική δύναμη μπορεί να μη διέθετε αλλά τσαγανό και θάρρος την χαρακτήριζαν. Τον πρόσεχε για πολύ καιρό, μέχρι τα εφηβικά τους χρόνια, όπως κι αυτός την πρόσεξε όταν ήταν πολύ πιο μικρός. Μόνο στο τέλος δεν τα κατάφερε, προσπάθησε μα δεν μπόρεσε από τον άγνωστο να τον προστατέψει, να τον σώσει, μέσα από τα χέρια της μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τον πήρε...

Ήταν πολύ δυνατός ο αντίπαλος του αδελφού της και πρόσφατος εχθρός του...και δικός της βασικά, όπως διαπίστωσε, ανοιχτούς λογαριασμούς από καιρό είχαν και έχουν οι δυο τους... μα τον πολεμά, τον αγώνα τόσο εύκολα δεν παρατά.