Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Δεν έχει σειρά, όχι, δεν πάει με σειρά...Άννυ Τυχαίου

Δεν έχει σειρά, όχι, δεν πάει με σειρά...
Πολλές φορές έρχεται από το πουθενά, χωρίς προειδοποίηση. Άλλες πάλι, τον περιμένεις κι αυτός αργεί, καθυστερεί...κι εσύ έχεις την εντύπωση, την ελπίδα πως σε ξέχασε η πως τον ξεγέλασες. Ίσως να 'ναι κι έτσι αλλά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο να αναμένεις, να είσαι στην τσίτα επειδή έχει ήδη δηλώσει τον ερχομό του...Να σκέφτεσαι μπας και είναι σήμερα, αύριο, μεθαύριο...να περνάνε οι μέρες, να γίνονται χθες, προχθές και να πιστεύεις ότι το μετάνιωσε και δεν θα έρθει, όχι ακόμα... Να φθείρεσαι καθημερινώς με τη σκέψη της άφιξης του, να μην κάνεις σχέδια, προγράμματα μελλοντικά. Να ζεις μόνο το σήμερα, να μη σκέφτεσαι το μέλλον, σα να μην υπάρχει καν, να προσπαθείς να το αγνοείς παντελώς. 
Το μόνο καλό ίσως είναι, ότι έχεις τακτοποιήσει ορισμένα πράγματα, όσο αυτό είναι εφικτό και δυνατόν. Να μη σε βρει απροετοίμαστο σαν σημάνει η ώρα, να μην αφήσεις απορίες και ερωτηματικά, πέρα από τον πόνο, όταν τα εγκόσμια και τα αγαπημένα σου πρόσωπα εγκαταλείψεις. Να μπορούν να θρηνήσουν, να πενθήσουν την απώλεια δίχως την επιβάρυνση της επιθυμίας σου που αγνοούν...την επιθυμίας της τελευταίας σου κατοικίας αν μακριά τους ζεις, σε ξένη χώρα, σε άλλη γη, σε άλλο χώμα, που με αυτό θα σκεπαστείς...

"Ας είναι ελαφρύ το χώμα, που σε σκεπάζει, όπου και να 'ναι αυτό"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου