Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Τι περίεργοι που είμαστε,Άννυ Τυχαίου

Τι περίεργοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι
από τη μια δε θέλουμε να γεράσουμε
και από την άλλη βιαζόμαστε
το σήμερα να περάσει, το αύριο, το μεθαύριο
οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια.
Ειδικά στις δυσάρεστες καταστάσεις
εκεί να δεις αδημονία και βιασύνη.
Ο καιρός να περάσει γρήγορα ευχόμαστε
με την ελπίδα
λησμονιάς σε ερωτικές απογοητεύσεις
σε περιόδους ανεργίας και οικονοµικών αδιεξόδων
μπας και κάποια λύση μελλοντικά βρεθεί
ανάρρωσης σε σοβαρά προβλήματα υγείας
που στην προκειμένη μάλιστα είναι και κατανοητό.
Μα και στα ευχάριστα το ίδιο λειτουργούμε
σαν κάτι προσδοκούμε
Σαββατοκύριακα και διακοπές αν κοντεύουν
ο χρόνος να κυλήσει ανυπομονούμε
γενέθλια, γιορτές, βαπτίσεις, αρραβώνες, γάμους
σύντομα να έρθουν επιθυμούμε και λαχταρούμε
ολοκλήρωση στους τελευταίους να βρούμε.
Και όπως λένε στα παραμύθια
«ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».
Αμ δε!
Ούτε αυτοί, μήτε εμείς θα 'λεγα
γιατί ξεχάσαμε κάτι πολύ σημαντικό...
Να ζήσουμε, καλές και κακές ακόμα στιγμές
ανιαρές και ανούσιες, χωρίς ίσως σημεία αναφοράς
για το οποίο ευθυνόμαστε βασικά εμείς
μα έτσι είναι η ζωή και είναι τόσο μικρή
που είναι κρίμα να την σπαταλάμε
με το να αδημονούμε ο καιρός σύντομα να περάσει.
Επειδή στην τελική έτσι μόνο επιζούμε
φεύγει ο χρόνος μέσα από τα χέρια μας
μαζί με αυτόν τελειώνει η ζωή μας
και προς το τέλος οδεύουμε

δίχως να το συνειδητοποιούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου