Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Σαν σήμερα ήταν θαρρώ,Άννυ Τυχαίου

"Σαν σήμερα ήταν θαρρώ"

Σαν σήμερα ήταν θαρρώ,
που ένα βράδυ, μετά από μια ατέρμονη και εξαντλητική και πάλι συζήτηση, το ψαλίδι άρπαξα, στη ντουλάπα σου κατευθύνθηκα, τις πόρτες της διάπλατα άνοιξα και τα μανίκια από τα καλοσιδερωμένα και μοσχομυριστά πουκάμισα σου, με μανία να κόβω άρχισα.
Όλα αραδιασμένα και τακτοποιημένα σε κρεμάστρες, τσακίσεις να μην κάνουν, έτσι τα ήθελες, έτσι έπρεπε να είναι έλεγες...εσύ μόνο με παρακολουθούσες, δεν έκανες τίποτα την καταστροφή των αγαπημένων σου πουκάμισων να σταματήσεις.
Όταν όλα τα μανίκια έκοψα, στα τυφλά και με λύσσα, χάμω σωριάστηκα και το ψαλίδι από τα χέρια μου αποκαμωμένη να πέσει άφησα.
Δίπλα μου ήρθες και κάθισες, ένα αμυδρό χαμόγελο στο πρόσωπο περιέργως είχες...ξέρεις πόσες φορές κι εγώ το ίδιο να κάνω σκέφτηκα, σε άκουσα με μειλίχια φωνή να λες, τα ρούχα σου όλα να καταστρέψω, πόσο όμοιοι είμαστε τελικά, τα ίδια σκεφτόμαστε και νιώθουμε.
Όχι αγαπητέ μου δεν είμαστε, δεν ήμασταν όμοιοι και τα ίδια δεν σκεφτόμασταν και νιώθαμε...ούτε τα ίδια κάναμε...μήτε και πουκάμισο ήμουνα, ήμασταν...τα ρούχα που καταστρέφουμε μπορούμε ανά πάσα στιγμή να αντικαταστήσουμε, όπως φυσικά και έκανες.

Ανθρώπινες ζωές όμως, που σαν τις καταστρέψουμε, που να βρούμε να αγοράσουμε, ξέρεις να μου πεις;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου