Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Τότε που δίψασα,Γιώργος Βλαχάκης

"Τότε που δίψασα"

Τότε που δίψασα, που λες, μια στάλα άμμο ήπια
και μάτωσε τη γλώσσα μου, τις λέξεις μου επήρε.
Κι αν πλύθηκα στη θάλασσα κι αν πλήγωσα φεγγάρια,
φωνήεντα δεν έβρισκα, μόνο φτερά νεράιδας.
Κι άρχισα τότε σα τρελός να κυνηγώ γοργόνες,
τ’ αγριοκαίρι ορφάνεψα και το βοριά φυσούσα.
Μα κείνος δε μ’ ελέησε με μιας βροχής ψιχάλα,
μόνο νοτιάδες μου στειλε, ζεστούς κι αλλοπαρμένους.
Μιας μάγισσας τη σαϊτιά στα χέρια κουβαλούσαν,
που έγδυναν ξεδιάντροπα, για να φανεί η ψυχή της.
Κι όταν αποτελείωσαν το έργο που χαν χρέος
μια πέτρα ρίξανε βαθιά, για να γενεί νησί μου .
Κι έτσι αλαφροπάτησα στα γέλιου σου τη μοίρα
κι έκλωθα γω τις σιωπές στου ήλιου την αλμύρα.


γ.β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου