Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

"Φιγουρίνια", Άννυ Τυχαίου

"Φιγουρίνια"

Φιγουρίνια τα έλεγαν και όντως ήταν φιγουράτα, γεμάτα όμορφα ρούχα φορεμένα από επίσης όμορφες γυναίκες

Από κει έπαιρναν ιδέες και διάλεγαν πατρόν οι γυναίκες, για τις νέες επιταγές της μόδας κάθε νέα σαιζόν, και έραβαν η έδιναν παραγγελία στη μοδίστρα να τους ράψει, αν, όσο και ό,τι τους επέτρεπε το βαλάντιο τους. Κόπιες των μοντέλων ήταν, άλλα υφάσματα και χρώματα μα παραπλήσια σχέδια και το πιο σημαντικό, μοντέρνα!

Πιτσιρίκα εγώ, τα ξεφύλλιζα και διάλεγα τι ήθελα να μου ράψουν, μα κάθε φορά απέρριπταν την επιλογή μου. Δεν είναι για την ηλικία σου, μην κάνεις σα μικρομέγαλο, θα σου ράψουμε άλλα, πιο όμορφα άκουγα να λένε και ανυπομονούσα στην αρχή να τα δω. Αυτό το «μικρομέγαλο» το περνούσα στο ντούκου, άλλο με έκαιγε εμένα. Στις πρόβες που μου έκαναν δεν έβγαζα άκρη, δεν καταλάβαινα αν ήταν πιο όμορφο από αυτό που είχα διαλέξει ή όχι. Δε μου στεκόταν καλά αλλά σκεφτόμουνα πως κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι μεγάλοι και το τελικό αποτέλεσμα με ανυπομονησία περίμενα.

Μα τι απογοήτευση μεγάλη σαν το έβλεπα, τα κλάματα πατούσα και με πείσμα αρνιόμουνα να το φορέσω. Στην πορεία με βαρέθηκαν, τάχαμ συμφωνούσαν και μου έραβαν ό,τι επέλεγαν αυτοί. Τι πράμα είναι πάλι αυτό, έλεγα και χτυπιόμουνα, τούτο είναι για μωρά, θέλω σαν αυτά που φοράνε στα φιγουρίνια. Σαν τα μοντελάκια που διάλεγα, μερικά μου είχαν γίνει έμμονη ιδέα. Θα σας δείξω εγώ τους απειλούσα, δε θα μεγαλώσω...τότε θα δείτε, θα τα ράψω μόνη μου όλα αυτά!
Αμ πως, βιαζόμουνα να μεγαλώσω, να ράβω και να φοράω ό,τι θέλω, τρομάρα μου.

Ε μεγάλωσα, παρά μεγάλωσα βασικά αλλά ας μην το κάνουμε θέμα, για τη μόδα λέω, όχι για ηλικίες. Και τώρα φοράω ό,τι εγώ θέλω, ναι, μα τίποτα δεν έραψα από αυτά που επέλεγα, παλιομοδίτικα θα μου πείτε και συμφωνώ.

Όλα στον καιρό τους μα ένα απωθημένο μου χει μείνει, δεν εξηγείται διαφορετικά...να φέρομαι και να ντύνομαι πάντα αλλιώς...και όχι, δεν είναι παλιμπαιδισμός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου