Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

«Η αποπλάνηση», Τάσος Ορφανίδης

«Η αποπλάνηση»

Δένδρο, αβύθιστο σκαρί κι εγώ  φουρτούνα,
ναυάγησε για να σε δω, να ρθω να σ’ αγκαλιάσω.
να πλέω στην αγκάλη μου, τα περισσά κλαδιά σου.

Σφυροκοπά  ο άνεμος,  για να σε αιχμαλωτίσω, 
εγώ αφρίζω στον καιρό και συ παλεύεις όρτσα.
τα κύματα μου δεν συχωρνούν, το λάθος το δικό σου.

εσένα θέλω για να βρω, να σε σφιχταγκαλιάσω.
να γίνεις ούτι μοναχό να δώσεις μελωδία,
για να ξεχάσω τον σκοπό, που ήρθα να σε πάρω .

της  καταιγίδας εντολή, έχω να εκτελέσω.
ολημερίς χαροκοπεί  και όλο διατάζει.  
να φέρω στην αγκάλη της, κάθε σκαρί μονάχο,
.
καπεταναίοι και λοστρόμοι, 

έχω εντολή ακλόνητη, να μη λοξοδρομήσω.
εγώ θα βάλω δύναμη, να σας τρομοκρατήσω.

αν χάσετε την ρότα σας και ναυαγήστε,
χάρισμα σας η ψυχή.
το κούφιο σώμα σας ποθώ, να πολιορκήσω! 

2 σχόλια:

  1. να γίνεις ούτι μοναχό να δώσεις μελωδία,
    για να ξεχάσω τον σκοπό, που ήρθα να σε πάρω !!!!!!!! Φανταστικό!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή