Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

«σαν την σκόνη» , 'Αννυ Τυχαίου

«σαν την σκόνη»

Ρε δεν αλλάζει η ζωή, όχι δεν αλλάζει.
Κι αν αλλάξει κάτι,
αυτό δεν θα `ναι σταθερό και μόνιμο.

Παροδικό και επιφανειακό,
σαν και τη σκόνη που έπιπλα και δάπεδο σκεπάζει,
μα σαν την σκουπίσεις φεύγει.

Ενοχλητική,
σου επιβάλλει την παρουσία της με το στανιό
κι άντε τώρα εσύ ανασκουμπώσου
και εξοπλίσου με τα απαραίτητα να την εξαφανίσεις,
κόκκος μη μείνει.

Μέχρι να ξανάρθει,
να στρογγυλοκαθίσει σαν καλή κυρά
κι άντε ξανά μανά, από την αρχή το ίδιο βιολί.

Με επιμονή μπαίνει από παντού,
όσα παράθυρα και πόρτες να κλειδαμπαρώσεις,
ακόμα και τις χαραμάδες,
αυτή εκεί,
τακτική και ανεπιθύμητη επισκέπτρια.

Κι αν τολμήσεις και την αγνοήσεις,
την πάτησες μάτια μου,
καλύπτει τα πάντα η ριμάδα,
σε μπουκώνει, σε πνίγει και για τα καλά καθηλώνει.

Άμε τώρα κι εγώ να σηκωθώ, να ξεσκονίσω,
γιατί αν περιμένω από άλλους θα χρονίσω.
Στο χέρι μου είναι να την διώξω κι ας ξέρω ότι θα ξανάρθει,
τη δουλειά της αυτή, τη δουλειά μου κι εγώ.

Από μένα εξαρτάται να τα κάνω όλα λαμπίκο...ή όχι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου