Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

"απροσδόκητα",¨Ελενα Κίσκη


προσδόκητα"

Μετρώντας και από ένα πόνο,
απροσδόκητα
ανακάλυψα πως έχω αποκτήσει
μια ευτυχία.
Να είμαι δυνατή.

"ίλιγγος των ενηλίκων",Ελένη Μέη Ασημακοπούλου

"ίλιγγος των ενηλίκων"

Και ξαφνικά, εκεί που νιώθεις
σαν παιδί και πετάς στα
συννεφάκια του ονείρου
σχεδιάζοντας κόσμους,
μπαμ..τρως μια γερή
σκουντούφλα και
αντιλαμβάνεσαι
πως τελικά είσαι σοβαρός και
κατασταλαγμένος ενήλικας
και πως πρέπει για να
επιβιώσεις να πάρεις την ζωή
στα σοβαρά..



Εντάξει βρε αδελφέ,
μα εκνευρίζομαι
με τις ζόρικες αυτές επαναφορές.
Με κάνουν να τα μπερδεύω όλα.
Και δεν τις θέλω ,
γιατί με επαναφέρουν στην
πραγματικότητα .

Και στην τελική δεν ήμουν
και ποτέ φίλη με αυτήν .
Την μισώ αυτή την αναγκαστική
προσγείωση .
Μου προκαλεί
τον ίλιγγο των ενηλίκων ..

"το άλμπουμ", Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

"Θέλω να σ' αγγίξω για να ζήσω άλλη μια στιγμή.....
ο χρόνος κλέβει χρόνο και το τέλος ψάχνει την αρχή...."

Σταμάτης Σπανουδάκης~πρόσωπα
Από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη: Νύφες


"το 'αλμπουμ"

Έπρεπε να βρει όλες τις καλές της αναμνήσεις για να τις πάρει μαζί της.
 Όχι..... δεν γίνεται όλες οι αναμνήσεις να πονούν. 

Οι αναμνήσεις που βρίσκονται μέσα σε αυτό το άλμπουμ είναι πολύχρωμες.....γεμάτες έρωτα....μπαλόνια ....σταγόνες από βροχή.... 
μικρά χεράκια που κρατούν ένα γλειφιτζούρι.......σφιχτές αγκαλιές και χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα...... παίρνει από μέσα τις φωτογραφίες και τις χαϊδεύει ...... 
ανά διαστήματα σκύβει και τις φιλάει..

Και οι εικόνες γίνονται θολές.... δάκρυα αρχίζουν να πέφτουν πάνω στα χαμόγελα. Όλες οι εικόνες χορεύουν μπροστά στα μάτια της..... ζωντανεύουν!
Ο χορός της ζωής της..
Όλα αυτά που έχασε και όμως είναι ακόμα εδώ....σε αυτό το άλμπουμ.. ..
κ.λ

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

"το πρόσωπο της αγάπης",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

«Ανάβαλες την τελευταία πάντα μέρα τη φυγή σου
Είχαμε μέσα κι οι δυο μας βαθιά τον πανικό του χωρισμού.»

Μανόλης Αναγνωστάκης



"το πρόσωπο της αγάπης"

Πολλά ζευγάρια χωρίζουν μόλις καταλαγιάσει ο έρωτας. Και αυτό γιατί δεν αντέχουν να δουν το πραγματικό πρόσωπο τόσο του άλλου όσο και του εαυτού τους..... που τόσο καιρό αγνοούσαν. Κυρίως όμως γιατί δεν έχουν την υπομονή να παλέψουν με τους δαίμονες τους και να τους νικήσουν. Γιατί είχαν υπερεκτιμήσει την αξία του σαρκικού πόθου και παρέλειψαν να ενωθούν ψυχικά και πνευματικά. Τι πιο όμορφο δέσιμο από το ψυχικό που προσφέρει η αγάπη! Να επικοινωνείτε με τα μάτια και να λέτε πράγματα που ξέρετε πως δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις. Που μόνο εσείς γνωρίζετε.

Ο έρωτας δεν χρειάζεται γιορτές....... ούτε και η αγάπη. Και τα δύο αν είναι πραγματικά έχουν τρόπους να εκφραστούν καθημερινά. Να ερωτεύεστε σαν να μην υπάρχει αύριο και να αγαπάτε σαν να πρόκειται να ζήσετε αιώνια. Και να θυμάστε.... η αγάπη μπορεί να υπάρξει από μόνη της σε οποιαδήποτε μορφή . φιλική.... μητρική..... ερωτική...... ο έρωτας όμως αν δεν εξελιχθεί σε αγάπη....... μπορεί να αποβεί μοιραίος. 

Είναι εγωιστής και επιπόλαιος άλλωστε..... 'όμως ξεγελάει τόσο όμορφα που ακόμα και ζωές χάνονται για χάρη του. Ένας δαίμονας με μορφή αγγέλου. Θα μπορούσαμε όμως να ζήσουμε χωρίς αυτόν.........
κ.λ.................... 

"σημειώσεις του πατεράκου μου",Ευτυχία Βιγκοπούλου

"σημειώσεις του πατεράκου μου"

Προσπαθώντας να φτιάξω τη βιβλιοθήκη μου...βρήκα ένα φάκελο... μέσα είχε σημειώσεις του πατεράκου μου, με συνταγές και συμβουλές...
Κιτρινισμένα φύλλα χαρτιού...που μέσα τους κλείνουν παιδικές αναμνήσεις...
πόσο πίσω με έφεραν τρία φύλλα κιτρινισμένου χαρτιού...πόσο πίσωωωω
Το ένα έγραφε καρυδόπιτα και γιαουρτόπιτα [που τρελαίνομαι], το άλλο γλυκό τριαντάφυλλο,[που το έτρωγα με γιαούρτι] και το τρίτο τη λέξη πάνω πάνω [χαρικίζεις ]
Παραβλέπω τις συνταγές και διαβάζω το τρίτο φύλλο..."Έχε το νου σου σε αυτούς που χαρίζονται με τα λόγια,
έχε το νου σου στους κόλακες, είναι χειρότεροι και από τους κόρακες.
Παψε να χαρικίζεσαι στους ψευτοποιητές...στους νάρκισσους...στους πολιτικούς... στους δήθεν...στους υπόγειους...στους ημιμαθείς...και στους γοητευτικούς.
Μην χαρικίζεις έτσι επιπόλαια τον θαυμασμό σου σε πρόσωπα που δεν το αξίζουν... μόνο και μόνο γιατί βλέπεις ότι έχουν πέραση...καλύτερα μόνη παρά με όλα τα πρόβατα στη γκλίτσα του τσοπάνη."
Τόσο με είχε συνεπάρει αυτό που διάβαζα... δε πήρα είδηση το κιμά στη κατσαρόλα που είχε γίνει κάρβουνο. Ένα τηλέφωνο από φίλο με έκανε να δω τη κάπνα γύρω μου.

χαλάλι σου Πατέρα... το αγαπημένο σου φαγητό [μακαρόνια με κιμά]


Το Τέταρτο Κουδούνι: Θα σου κάνω μακαρόνια -και βραβείο- με κιμά

Το Τέταρτο Κουδούνι: Θα σου κάνω μακαρόνια -και βραβείο- με κιμά: Το Τέταρτο Κουδούνι / 27 Νοεμβρίου 2014 T ο διάβασα και ξεράθηκα -λέτε να ’ναι λάθος;   Ο Σάκης Ρουβάς, «για...

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "ώρες θαλπωρής",Τάσος Ορφανίδης

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "ώρες θαλπωρής",Τάσος Ορφανίδης: ας ζεσταθούμε σήμερα , ώρες θαλπωρής, για αύριο βλέπουμε μέρες αντοχής. Τάσος Ορφανίδης κι όμως αυτές οι ώρες θαλπωρής ζεσταίνο...

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "Το όμοιο & το ωραίο" ,φωτογραφία Χριστίνα Σαραφια...

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "Το όμοιο & το ωραίο" ,φωτογραφία Χριστίνα Σαραφια...: "Το όμοιο & το  ωραίο"   H πολυπλοκότητα συναντάει την ομοιότητα και την ανατρέπει. Κι όταν θέλει να δείξει επιείκεια,...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Σώπα μη μιλάς - Αζιζ Νεσίν

Αζίζ Νεσίν  (ilesxi.wordpress.com)
"Σώπα, μη μιλάς" Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ" τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :»εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!»
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ..σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις τον μπελά σου, σώπα».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα».

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δ 'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ
εύκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου,  στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δε θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς».

Αχ! Πόσο θα "θελα να μιλήσω ο κερατάς.
και δε θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!..


Αζίζ Νεσίν
Τούρκος σατιρικός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες της Τουρκίας διεθνώς κι ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της γειτονικής χώρας.

Γεννήθηκε ως Μαχμούτ Νουσρέτ Νεσίν στη νήσο Χάλκη της Κωνσταντινούπολης στις 20 Δεκεμβρίου 1915. Αζίζ ήταν το όνομα του πατέρα του, που τον έχασε σε μικρή ηλικία. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και στα 19 του αποφάσισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων της Τουρκίας και το 1939 ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός πεζικού. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1944, δημοσιεύοντας ποιήματα και διηγήματα στη λογοτεχνική σελίδα της εφημερίδας «Μιλιέτ». Ένα χρόνο αργότερα αποτάχθηκε από το στρατό για τις αριστερές του πεποιθήσεις.

Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην άνοιξε μπακάλικο, αλλά γρήγορα αποφάσισε ότι του ταίριαζε καλύτερα η δημοσιογραφία. Δούλεψε ως διορθωτής και συντάκτης ύλης σε εφημερίδες, ενώ τις απόψεις και τις ιδέες του διοχέτευσε στα διάφορα σατιρικά περιοδικά και εφημερίδες, που εξέδωσε μαζί με τον συνάδελφό του Σαμπαχατίν Αλί. Η κοινωνική και πολιτική κριτική που ασκούσε από τα έντυπά του, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της λογοκρισίας και του εισαγγελέα. Το 1947 φυλακίστηκε επί δεκάμηνο για τις πολιτικές του ιδέες και εξορίστηκε για τέσσερις μήνες. Συνολικά πέρασε πεντέμισι χρόνια στη φυλακή.

Τον Σεπτέμβριο του 1955 συνελήφθη μαζί με άλλους αριστερούς ως υποκινητής του Πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης. Γρήγορα, η κατηγορία κατέπεσε, αφού ήταν φανερό ότι τα «Σεπτεμβριανά», όπως έμειναν στην ιστορία, τα είχαν οργανώσει οι μηχανισμοί της κυβέρνησης Μεντερές. Την προσωπική του μαρτυρία κατέθεσε στο βιβλίο του «Να κρεμαστούν σαν τα τσαμπιά», το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Καστανιώτη».

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ο Νεσίν ήταν από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στην Τουρκία και από τους λίγους που μπορούσαν να ζήσουν από το πνευματικό τους έργο, που εκτός από σατιρικά πεζογραφήματα περιλάμβανε θεατρικά έργα, ενθυμήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, ποίηση και δοκίμια. Το 1972, με δική του χρηματοδότηση άνοιξε τις πύλες του το Ίδρυμα Νεσίν, που παρείχε τροφή, στέγη και εκπαίδευση σε ορφανά.

Τη δεκαετία του '80, όταν την Τουρκία κυβερνούσε η χούντα του στρατηγού Εβρέν, ο Νεσίν ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας και ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη γνωστή «Επιστολή των Διανοουμένων» («Aydünlar Dilekçeci»), που ασκούσε κριτική στο καθεστώς και ζητούσε την επαναφορά της Δημοκρατίας. Ακολούθησε φυσικά δίκη και καταδίκη.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αφιερώθηκε στη μάχη κατά του θρησκευτικού φανατισμού και αναδείχθηκε ένας από τους ασυμβίβαστους επικριτές του Ισλάμ. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 άρχισε να μεταφράζει τους «Σατανικούς Στίχους» του Σαλμάν Ρούσντι, που ήταν καταδικασμένος σε θάνατο για το βιβλίο του αυτό από ισλαμικό φετφά για προσβολή του Προφήτη Μωάμεθ. Ο Νεσίν έγινε στόχος των ισλαμιστών στην Τουρκία και επικυρήχθηκε από έναν επιχειρηματία με το ποσό των 100.000 δολαρίων.

Στις 2 Ιουλίου 1993, ενώ παρακολουθούσε μια πολιτιστική εκδήλωση των Αλεβιτών στην πόλη Σιβάς (Σεβάστεια), ένα εξαγριωμένο πλήθος φανατικών μουσουλμάνων πολιόρκησε το ξενοδοχείο και στη συνέχεια το πυρπόλησε. Ο Αζίζ Νεσίν επέζησε, αλλά 37 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Η κυβέρνηση κατηγόρησε δια στόματος της πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ τον ίδιο τον Νεσίν, επειδή είχε «προκαλέσει το πλήθος».

Ο Αζίζ Νεσίν με πολλά προβλήματα υγείας άφησε την τελευταία του πνοή στις 6 Ιουλίου 1995. Υπέστη καρδιακή προσβολή την ώρα που υπέγραφε βιβλία του σε βιβλιοπωλείο της Σμύρνης. Ο Αζίζ Νεσίν είναι ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του κριτικού ρεαλισμού στα τουρκικά γράμματα. Στην πολιτική και κοινωνική του σάτιρα στηλιτεύει τα τρωτά της τουρκικής κοινωνίας, που δεν είναι και λίγα. Αγαπημένοι του ήρωες είναι οι άνθρωποι του λαού, εργαζόμενοι και άνεργοι.

Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Τουρκία και το εξωτερικό. Το 1991 ήλθε στην Αθήνα για να παραλάβει το βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας «Αμπντί Ιπεκτσί». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και στα ελληνικά. Το πιο γνωστό είναι ο «Καφές και η Δημοκρατία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Θεμέλιο».



ΠΗΓΗ βιογραφίας : http://www.sansimera.gr

"με τις σιωπές μου",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου,

"με τις σιωπές μου"

Σου έχω πει με τις σιωπές μου..... 
χιλιάδες φορές..... πόσα σου οφείλω..
Την επόμενη μέρα .....έφυγες... ξαφνικά!

Είκοσι ένα χρόνια πέρασαν…

Το βράδυ που πέρασε.... 
μιλούσαμε ασταμάτητα… 
εγώ στην πολυθρόνα.....και εσύ
στην φωτογραφία……

κ.λ

"Ένα στιγμιαίο όνειρο". Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου


Ένα στιγμιαίο όνειρο" 

Ποιο νάταν αλήθεια το αποτέλεσμα Αν… ... 
ίσως ειπωμένο με θλίψη.... απογοήτευση....
νοσταλγία για ότι έγινε... γιαυτό που ίσως χάσαμε...
που δε βιώσαμε όλα όσα λαχταρούσαμε.

Αναρωτιόμαστε πως άραγε να ήταν το παρελθόν μας Αν…..
πως θα μπορούσε να ήταν το σήμερα..... ίσως το αύριο… 
'ερωτήματα με υποθετικές απαντήσεις.

Μια σύγκρουση ανάμεσα στο γεγονός και το φανταστικό.
Η πραγματικότητα απέναντι στο όνειρο.....

κ.λ


"Σε μια στιγμή.......",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

"Σε μια στιγμή......."

Τώρα τελευταία μου είναι αδύνατο να κατανοήσω ορισμένες καταστάσεις. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάπου….χάνω στροφές!!
Δηλαδή βλέπω να μην υπάρχουν ευθείες γραμμές...... μόνο τεθλασμένες...... με στροφές πολλών μοιρών.
Δηλαδή το άσπρο να βάφεται ξαφνικά μαύρο ή τέλος πάντων γκρίζο προς το ανθρακί στην ελαφρότερή του μορφή!!
Πλήρης παραποίηση εννοιών και λέξεων. Φάλτσα παντού.
Ακούς..... συζητάς...... διαβάζεις..... ψάχνεις και προσπαθείς να τα ισορροπήσεις μέσα στο μυαλό σου.....να καταλάβεις....να βγάλεις ρε αδερφέ ένα συμπέρασμα.
Αδύνατον.... μπλέκεσαι.
Αναζητάς την αλήθεια......τη λογική.....τη συνέπεια.
Πράγματι..... ποια είναι η αλήθεια άραγε; Η αλήθεια του καθενός...... η δική σου αλήθεια....αυτή του άλλου...... Και που στηρίζεται η...ανάγνωση....της αλήθειας.. στη λογική; Σε ποια λογική... ο καθένας έχει τη δική του λογική. Στην ηθική.... σε αρχές και αξίες; Μα αυτά υφίστανται σήμερα;
Νομίζω ότι ζούμε στην εποχή της παρερμηνείας.... της παραποίησης... της διαστρέβλωσης..... στην εποχή του ''είπα ξείπα''
Δε ξέρω αν είναι οι δυσκολίες της ζωής τη περίοδο που περνάμε.... που μας κάνουν σήμερα να λοξοδρομούμε καμιά φορά.... να ανασκευάζουμε....να ανατρέπουμε...να ξεχνάμε δήθεν...να θολώνουμε γεγονότα.... να προσπαθούμε να ξεφύγουμε ή να διαστρεβλώνουμε όσα είπαμε..πράξαμε... πιστέψαμε.
Πετάμε μια κουβέντα έτσι ασυνείδητα σε μια στιγμή ευφορίας ή γιατί ενσυνείδητα έτσι μας συμφέρει για να απαλλαγούμε από πιέσεις και κακοτοπιές εκείνης της στιγμής.
Δε ξέρω αν σήμερα η ειλικρίνεια θεωρείται προτέρημα ή ασυγχώρητη ανοησία.
Αν χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς.... ζώντας όμως εκτός τόπου και χρόνου.
Δε ξέρω αν σήμερα εκτιμά κανείς περισσότερο την ειλικρίνεια ή τη πονηριά κι ακόμα χειρότερα τη κουτοπονηριά.
Δε ξέρω τελικά αν η επιβίωση..... αν θέλετε μια καλή ζωή..... στηρίζεται σήμερα στον υποχρεωτικό συμβιβασμό με τις επικρατούσες συνήθειες..... όποιες κι αν είναι αυτές.
Στη μείωση κάθε προσωπικής αξιοπρέπειας.... στη παράδοση άνευ όρων στο σλόγκαν ''έτσι κάνουν όλοι'' στη συνθηκολόγηση με μέχρι πρότινος απαράδεκτων καταστάσεων. Στη συνέχεια περνάμε στην αναζήτηση δικαιολογιών για την αθώωση της λοξοδρόμησής μας και την επανάκτηση του αυτοσεβασμού μας.

κ.λ


εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : «η προσμονή», φωτογραφία Μπάμπης Τάσιος

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : «η προσμονή», φωτογραφία Μπάμπης Τάσιος: «η προσμονή» είναι δύσκολο κι όμως υποφερτό η προσμονή να γυροφέρνει την εξέλιξη κι αυτή να αρνείται πεισματικά μέχρι να γίνει ...

"Φωτογραφίες παλιές", Άννυ Τυχαίου

"Φωτογραφίες παλιές"

Φωτογραφίες παλιές,
θύμησες αραδιασμένες
από το διάβα του χρόνου
κιτρινισμένες και σημαδεμένες.

Πρόσωπα χαρούμενα και γελαστά
περιέργως ποτέ σκυθρωπά
στιγμές χρόνου και ζωής
σε σέπια αποτυπωμένες.

Χειμώνιασε ψυχή μου, κάνει κρύο
έρχονται χιόνια και βροχές
το τζάκι ας ανάψουμε
αρχέγονη θαλπωρή να νιώσουμε.

Στα ξύλα φωτογραφίες
και αναμνήσεις να ρίξουμε
οι φλόγες να φουντώσουν
κάρβουνα και στάχτη να γίνουν.

Να ζεσταθούμε
από το στοιχειωμένο παρελθόν

να ελευθερωθούμε.

"το ήξερα",Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

 "το ήξερα"

 Κι όταν κουδουνίζουν ενοχλητικά
τα λόγια των φίλων μου στ’ αυτιά μου
''μην στενοχωριέσαι.... δεν αξίζει...''
Καλύτερα που δεν αξίζει..... σκέφτομαι...
αφού για ότι έχει οριστεί αξία.....
Αυτό πουλιέται κι αγοράζεται......
ενώ από τότε που γεννήθηκα το ήξερα...

θα λατρέψω το αφηρημένο......


"παλάντζα του κόσμου", Ευτυχία Βιγκοπούλου

"παλάντζα του κόσμου"

Ξύπνησα το πρωί και κρύωνα...
σκέφτηκα το κοριτσάκι με τα σπίρτα...
τη φτώχεια... τη δυστυχία...το πόνο...
και θύμωσα...
και ένιωσα...
πως το να πειράζεις τα ριζικά...
είναι σαν να βάζεις...
λάθος βαρίδια στη παλάντζα του κόσμου
και θύμωσα...
γιατί με κορόιδεψαν...
πως μονάχα ο θεός...
ξέρει να κουμαντάρει τις θύελλες από τα πεπρωμένα...[έφη]

Φτωχοδιάβολοι καιροί...,Ελένη Μέη Ασημακοπούλου

"φτωχοδιάβολοι καιροί"

Τ΄ αμυδρό φως του λυτρωμού
φλόγα μικρή που τρέμει,
τ' απανέμι περιμένει
στη γωνιά του παιδεμού.

Τ' άγριο αγέρι που φυσά
τρυπώνει στο απάγκιο
πόσα αργύρια, σε ποιόν άγιο
να τα τάξουμε χρυσά.


Ποιος θεός να μας σταθεί
γιατί να μας λυπηθεί,
φτωχοδιάβολοι καιροί
αν κρατάνε το κερί;

Σύρθηκε η ελπίδα καταγής
στη λάσπη ποιος να σκύψει,
πως μπορεί να εγκαταλείψει

την γραμμή της διαφυγής.

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "λες πως..", φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

εν πλω σημειώσεις φωτογραφίας : "λες πως..", φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος: "λες πως.." λες πως τα χέρια γίνανε κλαδιά , το φεγγάρι έγινε χριστουγεννιάτικο στολίδι, το μαύρο έγινε φως, λες πως...

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

«Θα ήθελα» Γιώργος Βλαχάκης

«Θα ήθελα»


Θα ήθελα, λέει να ήμουνα ένας αλήτης, απ αυτούς τους ωραίους, ένας τυχοδιώκτης, ένας μπαρόβιος , ένας νυχτοπερπατάκιας σε μαγαζιά που μυρίζουν μούχλα και οινόπνευμα και ιδρώτα και καπνό, να ήμουνα λέει του αέρα άνθρωπος, να ζούσα κάτω από τη γέφυρα τη μια βραδιά και την άλλη σε σουίτα, να έπαιζα χαρτιά και να τα έβαζα όλα πάνω στο τραπέζι, να χα κάνει φυλακή άδικα ή και ψιλοδίκαια, να χα κάνει εκεί μέσα τατουάζ, να έπαιρνα ένα σακούλι ρούχα και να ανέβαινα σε τραίνα για οπουδήποτε, να ήμουνα λέει γέρος ναυτικός και να είχα να λέω ιστορίες με γυναίκες αγαπησιάρικες και λιμανίσιες , να έπινα και να μη μεθούσα εύκολα, να μην ήξερα που θα ξημέρωνε για μένα ο θεός τη μέρα ….

"για πάντα", Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου


 "για πάντα"

Δοσμένη για πάντα στο αλλιώτικο....
και στο μοναδικό που το ξέρεις...
και σε ξέρει από το πρώτο σου σκοτάδι....
στην κοιλιά της μάνας.
Μετά απλά χαμογελάς.....

με τα μάτια κλειστά στο Πάντα!

"Άννυ να με φωνάζουν",γράφει η Άννυ Τυχαίου

"Άννυ να με φωνάζουν" 

Κάπου, δεν θυμάμαι πότε, που και τι ακριβώς, φωτογραφία της είδα, την ιστορία διάβασα, ιδέα δεν έχω μα εντύπωση μου είχε κάνει. Η μικρή, ορφανή Άννυ, που κόκκινα συνήθως φορούσε και ένας σκύλος η παρέα της ήταν, στην αναζήτηση των γονιών της. Λυπηρή ιστορία βασικά μα με καλό τέλος, όταν ένας πολυεκατομμυριούχος την παίρνει από το ορφανοτροφείο που μεγάλωνε, για να τη φιλοξενήσει σπίτι του.

Τίποτα κοινό δεν είχαμε, μα τίποτα. Ούτε ορφανή, ούτε κοκκινομάλλα ήμουνα μήτε και φακίδες στόλιζαν το πρόσωπο μου. Τώρα που το σκέφτομαι όμως κι εμένα μου άρεσε το κόκκινο και σκανδαλιάρα, γλωσσού και φιλόζωη τους προέκυψα. Ρόζα (σκέτο, όχι ναζιάρα) βάφτισα τη γάτα μου και Τζιμ τον σκύλο μου, εμπνευσμένη από τον Τζιμ Άνταμς, τον μικρό σερίφη, αν τον θυμάται κάποιος από σας της δικής μου γενιάς εννοείται, την αδυναμία μου που άδικα έχασα, πονεμένη η ιστορία του, καλύτερα να την αφήσω γι' άλλη φορά.

Λοιπόν, για την Άννυ έλεγα, μην ξεχαστώ γιατί πολλά περνάνε από το μυαλό μου ή μάλλον το μυαλό μου σε πολλά πετάει και πάει. Αποφάσισα κι εγώ που λέτε, Άννυ να με φωνάζουν, άλλη αίγλη είχε το όνομα τούτο, εξάλλου το Άννα μου θύμιζε τη γιαγιά μου, την μάνα του πατέρα μου, που το όνομα της είχα, λιγομίλητη, κρύα και απόμακρη γυναίκα, ας το αφήσω όμως κι αυτό. 

Την ώρα του φαγητού τους το ανακοίνωσα περήφανη και καμαρωτή, ε θα τους άρεσε και θα το επικροτούσαν, ήμουνα σίγουρη γι' αυτό, τρομάρα μου. Σαστισμένοι με κοίταζαν, τι λέει πάλι το χαζό πιτσιρίκι θα σκέφτηκαν, κάποιος γέλασε κιόλας, ο μεγάλος μου αδερφός, του το κρατούσα μανιάτικο μέχρι που το ξέχασα, πάει κι αυτό. 

Μια χαρά όνομα έχεις άκουσα τη γιαγιά μου τη Θρακιώτισσα, τι Άννυ και βλακείες μας λες. Σα να νευρίασα, σίγουρη όμως δεν ήμουνα, μπας και ήταν απογοήτευση και όχι νεύρα αναρωτήθηκα αλλά σιγά μην τους κάνω τη χάρη και δείξω ότι πληγώθηκα σκέφτηκα και βγήκα στο μπαλκόνι πριν καν αρχίσω να τρώω. 

Με αγνόησαν, ήξεραν πόσο πεισματάρα ήμουνα και πως θ αρνιόμουνα να επιστρέψω, με πρόθεση να τους τιμωρήσω. Που να 'ξερα τότε, πως τον εαυτό μου τιμωρούσα και όχι αυτούς, το στομάχι μου διαμαρτυρόταν αλλά εγώ εκεί, ανένδοτη και νηστική τα πόδια μου στεναχωρημένη κουνούσα μπας και την πείνα μου ξεχάσω. 

Άννυ, Άννυ σου έφερα πίτα, πάρε να φας πριν τελειώσει όλη άκουσα τη φωνή της αδερφής μου κάποια στιγμή. Η πρώτη μου σκέψη να αρνηθώ μα έλα που τρελαινόμουν για πίτα και η πείνα με θέριζε όλο και πιο πολύ. Με βιασύνη από τα χέρια της την άρπαξα, πριν το μετανιώσει, και με λαιμαργία σε δευτερόλεπτα την καταβρόχθισα. 

Και μόνο τότε συνειδητοποίησα πως, Άννα δεν είπε μα Άννυ και μάλιστα δυο φορές. Και οι δυο έγιναν τρεις, δέκα, εκατό μέχρι που σταμάτησα πια να τις μετρώ.


Όχι, τυχαίο δεν ήταν το Άννυ μα επιλογή μου, έτσι θαρρώ με το φτωχό μου το μυαλό, δεν τυγχάνω τυχαία εγώ!

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

''έτσι πρέπει'', Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

Branches Of An Almond Tree In Blossom (Artist Interpretation in Red), Vincent Van Gogh, 1890

''έτσι πρέπει''

Ακάλυπτες ανάγκες συναισθημάτων
καλύπτονται με τα ''έτσι πρέπει''

και έτσι απλά πεθαίνουμε.....



«Φθινόπωρο»,Πρόδρομος Προκόπης,

«Φθινόπωρο»

Θες ο αναποφάσιστος καιρός;
Θες το ανυπεράσπιστο εγώ μου;
Πάντοτε το φθινόπωρο με κατερειπώνει.
Μου θυμίζει τον ορισμό του χαμηλά.

Κάθε πρωί βρίσκομαι σε κάποια στάση.
Το βλέμμα μου καρφωμένο
στην απρόσωπη άσφαλτο.
Μπροστά μου άνθρωποι, αμάξια, μηχανές.
Μοχθούν να αντισταθούν τόσες ζωές.
Κι εγώ;
Ακόμα περιμένω.
Μήπως και φανεί η δική μου.

Σκέφτομαι πολύ.
Όμως τις μέρες με βροχή
τα βρώμικα απόνερα

στη Γη με κατεβάζουν.

Paul Klee: The Messenger of Autumn - 1922
«Το φθινόπωρο είναι λιγάκι ύπουλο. Προσποιείται το καλοκαίρι, αλλά στο βάθος είναι πάντα χειμώνας.»
 Γρηγόρης Ξενόπουλος: Φθινόπωρο, Διάπλασις των παίδων, 1920
(http://koitazwmprosta.blogspot.gr/)

H Δύναμη Του Ανθρώπου ,Ελένη Μέη Ασημακοπούλου


 δύναμη τ'ανθρώπου"


Την δύναμη τ'ανθρώπου αν μετράς
ψάξ'τη στα τρίσβαθα του σκοτεινού μυαλού του
είναι εκείνη που όταν στο χέρι την κρατά
γίνεται σύμμαχος του αιμοδιψή εαυτού του.

Την στέλνει με ακράτητη ορμή
όπου μπορεί το μίσος του να φυγαδεύσει
ισχύος έπαρση με δόλια αφορμή..
που στους ανίσχυρους λογά να εκτοξεύσει.

Η δύναμη τ'ανθρώπου είν'αυτή
που η καρδιά μεθοδικά την εκπαιδεύει
μα αν είναι μαύρη κολασμένη και γυμνή
την γαλουχεί μονάχα να φονεύει.

Την δύναμη τ'ανθρώπου αν αγνοείς
ζύγισε πρώτα την υπόστασή του..
η μοίρα του άσαρκη κι'αιμοσταγής
οπλίζει την σαθρή μαύρη ψυχή του.

Το μίσος επιμελώς κυοφορεί
και το γεννά στους αδυνάτους μόνο
και προσωπείο ανθρώπινο αν φορεί

κρύβει το κτήνος που χορταίνει με τον πόνο.
(προηγούμενη ανάρτηση http://anastasiosskepseis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_73.html)
το ποίημα έχει μελοποιηθεί,
υπό την Αιγίδα "Γιατροί Χωρίς Σύνορα" Unesco
Λαϊκό Ορατόριο για την Ειρήνη