Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

"παράλογη απομόνωση",Ευτυχία Βιγκοπούλου

"παράλογη απομόνωση"

Δε μπορώ να ριζώσω ... μου είπες...
και σε δέχτηκα...
δέχτηκα τη θλίψη σου με τρυφερότητα...
δέχτηκα την αδιαφορία σου...
που στρεφόταν εναντίον μου...
σαν μαστίγιο στο πρόσωπο...

Τη στιγμή όμως...
που το κορμί μου διατηρεί λίγη θερμότητα...
από περασμένους έρωτες...
δε μπορώ να δεχτώ...
να μπαίνω σε ένα κρύο τοπίο...

μιας παράλογης απομόνωσης.

1 σχόλιο:

  1. η Ευτυχία κατέθεσε σήμερα την ψυχή της ,απελευθέρωσε τον έρωτα της ,και εξιλεώθηκε οριστικά με το ποίημα της "παράλογη απομόνωση",από τα καλύτερα ερωτικά ποιήματα που έχω διαβάσει πλημμυρισμένο ,γεμάτο συναισθήματα έρωτα και πάθους,με πόση αλήθεια πράγματι !!. " Δέχθηκα την αδιαφορία σου που στρεφόταν εναντίον μου σαν μαστίγιο στο πρόσωπο" & δεν μπορώ να δεχθώ να μπαίνω σε ένα κρύο τοπίο μιας παράλογης απομόνωσης" δύο στίχοι κορυφαίοι για τον έρωτα και τις αλλεπάληλες τομές στις διαδρομές τους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή