Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

"Την θυμάμαι εκείνη την μέρα..",Ελένη Μέη Ασημακοπούλου.

"Την θυμάμαι εκείνη την μέρα..."

Την θυμάμαι εκείνη την μέρα...
Θυμάμαι τους γονείς μου να σταυροκοπούνται..
Θυμάμαι τον πατέρα μου να δακρύζει και την μάνα μου να επαναλαμβάνει
σαν παπαγάλος.. -ο Θεός να μας Φυλάξει-
Πεθαίνει κόσμος ..πεθαίνει κόσμος ..σκοτώνουν τον κόσμο...
Κι'εγώ παιδάκι τότε 12 χρονών, να σφίγγεται η καρδιά μου από φόβο..
Που είναι τα αδέλφια μου? που έχουν πάει? τους θέλω εδώ ..κάνε Χριστούλη μου να έρθουν νωρίς, να είναι εδώ...
Νόμισα πως στην ασφάλεια του σπιτιού μου δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς να
εισχωρήσει..
Από τότε άκουσα πολλές φορές την λέξη Δημοκρατία..
Μεγάλωνα και ζούσα μέσα στην Δημοκρατία..
Δημοκρατία για να μπορείς να μιλάς, Δημοκρατία για να έχεις να φας, Δημοκρατία για να μπορείς να διδαχτείς, Δημοκρατία για να μη ξεχνάς..
Μόνο που...
Μόνο που από τότε μέχρι και σήμερα αυτή η Δημοκρατία, πάντα εύρισκε κάτι στο διάβα της, έτσι ώστε να προχωρά κουτσή και αδύναμη...
Τρικλοποδιές, μαχαιρώματα, ραπίσματα απ' τους προστάτες της...
Αυτή τη Δημοκρατία που θα σκέπαζε σαν ζεστή κουβέρτα την Ελλάδα, την έτρωγε ο σκώρος χρόνο με τον χρόνο...
Σήμερα, 40 χρόνια μετά, αυτή η Δημοκρατία είναι για κλάματα...
Ρημαγμένη, καταπονημένη, βιασμένη από νταβατζήδες και προστάτες ξένων συμφερόντων, αιμορραγεί περισσότερο από ποτές μία Ελλάδα που πλέον
δεν είναι πια Μητέρα, αλλά κακιά Μητριά...
Οι μνήμες εξασθένισαν, και τις επάλξεις της καταρρέουσας Δημοκρατίας φρουρούν με υπέρ του δέοντος
επιθέσεις κάτι κουτσούβελα, αγέννητα τότε, που αλλοίμονο αν ξέρανε γιατί
στρατολογήθηκαν για να βαράνε στο ψαχνό..
Ιδανικά, αρχές, προσωπικότητες, αξιοπρέπειες, δικαιώματα,  μαστιγώνονται.
Τα πρόσωπα της εξουσίας πουλήθηκαν.
Η Ελλάδα γαζώνεται με ριπές πόντο πόντο..
Κι εγώ είμαι μπερδεμένη ..Δεν ξέρω αν πρέπει να αισθάνομαι περήφανη, η αν
πρέπει να ντρέπομαι με αυτή την κατάντια...
Σε ένα γονατισμένο κράτος, αδύναμο, ανίσχυρο και υποδουλωμένο
δηλώνω παγερά αδιάφορη.
Το μόνο που με ριγεί ακόμα και σήμερα είναι τα δάκρυα του Πατέρα μου τότε,
που για μια στιγμή νόμισε πως αυτό το μακελειό, θα καθιερώσει την Δημοκρατία.
Προσωπικές σκέψεις...

Ελένη Μέη Ασημακοπούλου
(by eleni)

1 σχόλιο: