Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

"Ο γέρος πατέρας μου", Τάσος Ορφανίδης


"Ο γέρος πατέρας μου"

Ο γέρος πατέρας μου, 87 χρονών σήμερα,στα  βήματα της άνιας, περιμένει τα παιδιά του .Κι όταν τον ρωτάς ποια παιδιά περιμένει, τότε ακολουθεί μια ανάπαυλα συγκεντρώνει το μυαλό του και λέει «μα τα εγγόνια μου». Σε λίγο επανέρχεται,"βρέχει έξω δεν έχουν έρθει ακόμη τα παιδιά,το σπίτι μας είναι ζεστό τα κρεβάτια τους στρωμένα". 

Η μάνα μου αναστατωμένη,αγχωμένη, τον φροντίζει σαν μικρό παιδί.Έχει τον νου της στα φάρμακα του,στην διατροφή του,στην καθαριότητα του,να μη της φύγει και δεν ξέρει που έχει πάει.’Άγχος φροντίδας, αγωνία για τον σύντροφο, ανασφάλεια δική της όλα μαζί .

τρυφερό βλέμμα 
Κατά την διάρκεια της μέρας θα ανεβοκατέβει αρκετές φορές να φροντίσει τα περιστέρια του, τα καναρίνια του και ότι άλλο πετούμενο φροντίζει. Από τότε που ένιωσα τον εαυτόν μου έχω συνδέσει τον πατέρα μου με την φροντίδα και την αγάπη των πουλιών του .

Πολλές φορές μας πέρασε η σκέψη να τα απομακρύνουμε.Αμέσως την απορρίψαμε όμως, γιατί είναι το γιατρικό του.Εκεί δεν χάνεται λες και κάποιος οδηγεί το χέρι του, το μυαλό του, στην φροντίδα τους. Δεν του ξεφεύγει τίποτα μόνο λίγο παραπάνω τροφή,ταΐζει και τα αγριοπούλια.

στον χορό δεν πιάνονται



Απ’ το σχολείο απέναντι τα παιδιά στο διάλειμμα τους, η όταν ξεφεύγουν από την προσοχή των δασκάλων τους, παρακολουθούν με ενδιαφέρον τον παππού και τις δραστηριότητές του .

Τα Φώτα τον περιμένουν να αφήσει τα περιστέρια του να γεμίσουν τον ουρανό κι αυτός δεν το ξεχνά, είναι συνεπής και η χαρά του, χαρά των παιδιών.

σκέρτσο αγάπης






Το βράδυ κάθε βράδυ ,είναι μερακλής ,θέλει το τσίπουρο του .Η γιαγιά γκρινιάζει αλλά αυτός διπλωμάτης της λέει « βάζω πολύ νερό μη ανησυχείς» .

Ο εφιάλτης δικός της με τις παρενέργειες που μπορούν να έχουν τα φάρμακa στον παππού, δεν είναι λίγα όσα παίρνει.
Τα βράδια πάντα δύσκολα, αυτός αναστατωμένος και η γιαγιά φρουρός ακοίμητος δίπλα του,στο πλευρό του. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πότε τελικά κοιμάται.

Είναι μεγάλη απόλαυση όμως η φροντίδα της.Να μετρά τις μπουκιές του ,να τον χαϊδεύει με τα λόγια της « άντε αγόρι μου φάε ακόμη λίγο ,παίρνεις και πολλά φάρμακα», απευθύνεται κατόπιν σε μας τις φορές που θα του κάνουμε παρέα και λέει «στενοχωριέμαι ανησυχώ αλλά μπορώ να του στερήσω την ευχαρίστηση;».

Πόσες φορές ακούσαμε κάποιους  να λένε «νάταν τα νιάτα δυο φορές» κι εγώ παρατηρώντας τους μονολογώ  «νάχουμε τέτοια γεράματα, με τόση φροντίδα και αγάπη!» 

   

2 σχόλια:

  1. Τάσο από τα ωραιότερα και συγκινητικότερα!!!
    Το λάτρεψα όπως και τους πρωταγωνιστές του!!!
    Ρίγησα!!!
    Θα το κρατήσω στο αρχείο μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βαθιά συναισθηματικό, υπέροχο..!
    (τα περάσαμε κι εμείς, είναι ζόρικα πολύ)..

    ΑπάντησηΔιαγραφή