Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

«μικρά στιγμιότυπα», Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου

«μικρά στιγμιότυπα»

 Όχι δεν 'αγαπώ τα παραμύθια.....
η ζωή μου...'αποσπάσματα.....
Οι μεγάλες ιστορίες βρίσκονται στα μικρά στιγμιότυπα.....
το μόνο παραμύθι είναι η ιστορία της ζωής μου.......

Αυτό που έχω βιώσει πολύ στη ζωή μου είναι ......
αυτή ! η αλήθεια…
πάντα όμως έδινα μεγάλη σημασία σε αυτά που υπήρχαν γύρω μου.....
μετράω τα αστέρια συχνά…
'αλλά τις πιο πολλές φορές στη ζωή ήμουν μόνη …
όταν ανακάλυψα ότι η μοναξιά είναι κατάσταση της υλικής ζωής.....
είπα πόσο άσχετη ήμουν…
μια μέρα που είπα να κοιτάξω βαθιά μέσα μου......
προσπάθησα να δω αν έχω καρδιά.

Τώρα πια και μόνη μου νοιώθω αγάπη... …
Το πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη.....
βλέπω τις ρυτίδες μου γύρω απ” τα μάτια.....
μετά λέω…….oκ…. βγαίνω έξω.......
κοιτάζω τον ουρανό και νοιώθω όμορφα.

Η ζωή είναι καθημερινός αγώνας.
Όταν προσπαθούμε κάθε μέρα καταφέρνουμε κάτι μικρό που κάποια μέρα θα φέρει την ελπίδα και το φως.
Η ζωή έχει πολύ πόνο και κάθε μέρα απαιτεί προσπάθεια..... αγώνα..... και δύναμη ώστε και ο διπλανός μας που έχει ανάγκη......
κάποια μέρα να νοιώσει πως είναι άνθρωπος και έχει δικαιώματα.

Πραγματικά νοιώθω ότι οι ψυχές των ανθρώπων κάποιες φορές δεν ικανοποιούνται με τίποτα…
Νομίζω ότι ο κόσμος ζει μέσα στην πλάνη κι
απ’ τα πολλά υλικά αγαθά που νομίζει ότι θα γεμίσουν την ύπαρξή του......
έχει χάσει και το μυαλό και την καρδιά του...
Και εγώ στη ζωή μου έχω περιμένει για ανθρώπους ....

Έχω περιμένει να επιστρέψουν στο μυαλό τους.....
στο νου τους ή σε αυτούς που αγαπούν πραγματικά......
αλλά πάνω από όλα στον εαυτό τους......
εκεί που οφείλουν να γυρίσουν.

Ο άνθρωπος οφείλει να επιστρέψει στον εσωτερικό του κόσμο......
σε αυτό το μεγαλείο που είναι μέσα του.!!!

κ.λ 

1 σχόλιο: