Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

"η Βασιλόπιτα",Άννυ Τυχαίου

"η Βασιλόπιτα"

Άκουγα τους μεγάλους να μιλάνε από τη γωνιά μου και ανυπομονούσα να περάσει η ώρα, μεσάνυχτα να πάει. Θα το καταλάβαινα από το θόρυβο που θα έκανε ο σοφράς, το στρογγυλό χαμηλό τραπεζάκι, καθώς από το πατάρι θα το κατέβαζαν. 
Κι άλλες φορές το έβγαζαν μα γι΄άλλους λόγους, σήμερα ήταν η κοπή της πίτας. Όχι ότι κάθε φορά που έκαναν πίτα την τρώγαμε άκοπη, αυτό δεν το καταλάβαινα, το έθιμο είναι μου έλεγαν κάθε φορά που ρωτούσα, η μέρα το απαιτεί. Τοποθετούσαν την πίτα πάνω στο σοφρά, αφού καθόμασταν όλοι γύρω του, ο παππούς τη στριφογύριζε τρεις φορές, έκανε και τρεις φορές το σημείο του σταυρού με το μαχαίρι και μετά άρχιζε να την κόβει. Για να κόβεται η κακογλωσσιά και να αποτρέπεται το κακό μάτι έλεγε. Μα πριν από κάθε κομμάτι που χάραζε, το ονομάτιζε κιόλας, σα να το βάφτιζε ένα πράμα. Ακόμα και στην πίτα όνομα έδινε, Βασιλόπιτα την έλεγαν. 
Βασιλιά δεν έτυχε να δω ποτέ, οπότε δεν ξέρω αν του έμοιαζε, θα σας γελάσω. Κι ας είχε γέμιση από τυρί, πράσο, σπανάκι ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα από τη χρονιά. Μια θεία μου την έκανε αλλιώς, κάπως σαν τσουρέκι ή κέικ μα αυτή είναι από την Πόλη έλεγε η γιαγιά μου, έτσι κάνουν εκεί τη Βασιλόπιτα, εμείς την κάνουμε αλμυρή. 
Κάθε πρωτοχρονιά, μόλις άλλαζε η ώρα η ίδια διαδικασία, νερό δεν είχε μα το μυστήριο αυτό της βάπτισης πιστά κρατούσε. Τα φώτα για λίγο έσβηναν, ευχές ανταλλάσσαμε και μετά ερχόταν το καλύτερο, το κόψιμο. Πρώτα του Αι-Βασίλη, έπειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά της οικογένειας, με πρώτο το δικό του όνομα. Ίσως επειδή τον έλεγαν κι αυτόν Βασίλη, εμένα που με έλεγαν Άννα με άφηνε προτελευταία, μετά ακολουθούσε το όνομα του φτωχού, αδικία. Τι δουλειά είχα εγώ με αυτόν τον φτωχό δίπλα μου ε; 
Γι΄ αυτό δε μου έπεφτε ποτέ το φλουρί, ήμουνα σίγουρη πλέον μετά από τόσες φορές που την έκοβαν και περίμενα να είμαι εγώ η τυχερή της χρονιάς. Αλλά πάλι μπέρδεμα και μ΄αυτό το φλουρί, συνηθισμένο νόμισμα ήταν, σαν αυτά που μου έδιναν να αγοράσω σοκολάτες ή κάτιτις σαν ζητούσα. Μου έδιναν συχνά, δε λέω μα άλλο πράμα ήταν αυτό, το δήθεν φλουρί, τύχη έφερνε σε αυτόν που του έλαχε, έτσι άκουγα όλους να λένε. Την τελευταία χρονιά, που στου μεγάλου μου αδερφού το κομμάτι ήταν, αυτός έσπασε το πόδι του και δεν πήγαινε για πολύ καιρό σχολείο, χαρές που έκανε! 
Σχολείο εγώ όμως δεν πήγαινα ακόμα, όχι υποχρεωτικά, τον μικρότερο μου αδερφό μοναχά μερικές φορές συνόδευα, νηπιαγωγείο πήγαινε αλλά παρέα κι εμένα μαζί του ήθελε. Τρεις χρονιές πήγα, δυο με αυτόν και στα κρυφά, αυτό θα ήταν μάλλον το κρυφό σχολειό που άκουγα να λένε. Και μία στη σειρά μου, τα έμαθα όλα τόσο καλά πια, που ο δάσκαλος, αυτός που τον επάνω όροφο του σπιτιού μας νοίκιαζε, εμένα στον πίνακα όλο σήκωνε. Θαρρείς και τ' άλλα παιδιά γλώσσα δεν είχαν, για τη δική μου όλο έλεγε, γλώσσα μέσα δε βάζεις καθόλου, γλιστρίδες έφαγες πάλι. Λάθος έκανε, δεν το ήξερα καν αυτό το φαγητό μα κάθε φορά που πήγαινα να του το πω με διέκοπτε, κάνε κι ένα διάλειμμα έλεγε, πήρε φωτιά πάλι η γλώσσα σου. Κι ας μην είχε χτυπήσει το κουδούνι, κι ας μη με άφηνε έξω να βγω κι ας ήταν μια χαρά η γλώσσα μου, δεν καιγόταν, ούτε και καπνό έβγαζε.
Αλλά για τη βασιλόπιτα έλεγα και για το φλουρί που στο εικονοστάσι θα έβαζαν μετά, δούλεμα κι αυτό, παραμύθι μου φαινόταν μα άξιζε η αναμονή και η όλη ιεροτελεστία. Τρώγαμε όλοι τα κομμάτια μας, στο μεγάλο τραπέζι πια, κουραστήκαμε τόση ώρα χάμω, και κοιτούσαμε να δούμε σε ποιον έλαχε τούτη τη φορά. Περιέργως έπεσε στο κομμάτι του φτωχού, όχι στα δικά μας κι ας μην ήταν μαζί μας, κάτι θα έκανε και μου πήρε τη σειρά, τυχερός αυτός αυτή τη χρονιά, θα έχει να τρώει όλοι είπαν. Σιγά μην του φτάσει ένα κομμάτι πίτα ένα χρόνο σκέφτηκα, το δικό μου το καταβρόχθισα μέσα σε μερικά λεπτά. Εξάλλου φαγητό είχα, άλλο ήθελα εγώ, άλλο ευχόμουνα... γρήγορα να μεγαλώσω, η μικρότερη της οικογενείας να πάψω να είμαι και ευτυχισμένη να γίνω. Δε θα μου τύχει κι εμένα αυτό το τυχερό φλουρί σκεφτόμουνα σαν για ύπνο με έστειλαν, τότε θα δείτε, θα σας δείξω εγώ!
Ακόμα το περιμένω, μα ποτέ δεν είναι αργά...
Με το καλό να μας έρθει ο καινούργιος χρόνος
Με ελπίδα και πίστη για ομορφότερα και καλύτερα
Με κατανόηση και πραγματική αγάπη
Με δύναμη και κουράγιο
Με ηρεμία και γαλήνη
Και με υγεία πάνω απ΄ όλα
Για όλους μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου