Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

"Το βίο μας διάγουμε", Άννυ Τυχαίου

"Το βίο μας διάγουμε"

Γεννιόμαστε, ερχόμαστε στον κόσμο, μας φέρνουν πιο σωστά για να κυριολεκτούμε. Επιλογή μας δεν είναι, δε μας ρωτάνε, ενίοτε όχι και δική τους, ατύχημα μας αποκαλούν τότε. Τις πιότερες φορές όμως (θέλω να πιστεύω), μας περιμένουν με χαρά, πως κάθε άλλο παρά τυχαία βρεθήκαμε στη μήτρα της μητέρας μας (ή ατυχώς). Μήτε τις συνθήκες διαλέγουμε, πολύ λιγότερο τους γονείς μας, αν και ορισμένες φορές άλλους γνωρίζουμε σαν γονιούς, όχι τους πραγματικούς. Τότε ανήκουμε στην κατηγορία των ατυχημάτων, που παραπέρα μας δίνουν, σαν ανεπίθυμητα πακέτα. Ίσως καλύτερα, ίσως εκεί να μας περιμένει μια καλύτερη τύχη...
Όπως και να' χει η κατάσταση, εξ απαλών ονύχων διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας, τα κύρια γνωρίσματα της μετέπειτα προσωπικότητας μας αποκτά. Θεμέλια οι γονείς βάζουν, το δρόμο μας δείχνουν και ανοίγουν, άλλοτε εύκολο κι άλλοτε δύσκολο μα τα περαιτέρω είναι δικό μας μερίδιο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που στον κόσμο ερχόμαστε, που μεγαλώνουμε και βιώνουμε.
Οι βάσεις, σημαντικός παράγοντας σαν είναι σταθερές, μας εξασφαλίζουν προστασία και σιγουριά μα και τα όρια είναι απαραίτητα, δίχως αυτά αποπροσανατολιζόμαστε, χάνουμε την πυξίδα της ζωής. Χάνουμε το μέτρο, αγνοούμε ή αρνούμαστε να δεχτούμε τα οποιαδήποτε όρια, κοινωνικά, ηθικά και νομικά. Συνέπειες αυτονόητες, τα πιστεύω και οι πράξεις μας σε αντίθεση έρχονται με κανόνες και αρχές, τα αποτελέσματα το λιγότερο τραγελαφικά, αν όχι τραγικά.
Το βίο μας διάγουμε και σαν απειλή εκβιαστικά χρησιμοποιούμε, με απεργία πείνας απειλούμε, σαν πεντάχρονα το πόδι χάμω χτυπάμε και το δικό μας να γίνει απαιτούμε.

Απωθημένα πολλά κουβαλάμε, παιδιά, έφηβοι, ενήλικες, μεσήλικες και υπερήλικες μα έτσι δεν κάνουμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου