Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Ραγισμένα Όνειρα (The Broken Circle Breakdown, Βέλγιο, 2013) του Felix Van Groeningen,από Βολταϊκό τόξο γράφει η Μαρία Πάλλα


Συχνά ακούμε τη φράση «Δεν υπάρχει , δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Κάποτε την αποδεχόμαστε, άλλοτε την αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό. Διότι τί λέμε, όταν
οι άνθρωποι θέλουν πραγματικά, η μοίρα όμως τους παίζει άλλα παιχνίδια;
Αυτό είναι το θέμα της πολυεπίπεδης, βαθιά ανθρώπινης ταινίας που αναγκάζει
τον θεατή να βγει από την αίθουσα προβληματισμένος, κάτι που μόνον άριστες
ταινίες το μπορούν. 
Οι αντιθέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες φθάνουν να κυριαρχούν,παρά τη βούληση και τις προσπάθειες των ηρώων να τις ξεπεράσουν. Οι ανατροπές τους υπερβαίνουν, κι όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή, τους φέρνουν αντιμέτωπους με τους άλλους, αλλά και με τους ίδιους τους εαυτούς τους. 
Η ίδια η ζοφερή ιστορία που παρακολουθούμε αντιτίθεται στον εύθυμο τόνο των τραγουδιών που ακούγονται στην ταινία. Αμερικάνικο κάντρυ παιχνιδιάρικο, ρυθμικό, απολαυστικό, με φωνητικά που μαγεύουν, η μουσική λειτουργεί ως ειρωνικό σχόλιο, ακόμα ως βάλσαμο για τον θεατή, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τη δυστυχία που βρίσκει τους ανθρώπους.
Αρχικό και μείζον θέμα ο έρωτας δυο ανθρώπων που ξεπερνούν τις διαφορές του
χαρακτήρα τους και δημιουργούν μια ευτυχισμένη οικογένεια, ζώντας από την τέχνη
τους, ο Ντιντιέ παίζοντας μπάντζο σε ένα μουσικό συγκρότημα κι η Ελίζε φτιάχνοντας
τατουάζ και τραγουδώντας τα βράδια μαζί τους. Μοναδικά ευχαριστημένοι από τη
ζωή τους, επιτυχημένοι στην τέχνη τους. 
Μέχρι τη στιγμή που θ’ αρρωστήσει βαριά
το κοριτσάκι τους, οπότε η αγάπη δοκιμάζεται σκληρά, όσο κι αν καθένας από την
πλευρά του θέλει να προχωρήσουν αυτό που άρχισαν, νιώθοντας πως αυτή είναι η
φυσική πορεία, οι άνθρωποι ν’ αγωνίζονται,η ζωή να συνεχίζεται. Όμως όχι. Τραγουδούν μαζί, αλλά οι διαφορές των χαρακτήρων τους τώρα έχουν γιγαντωθεί να τους πνίξουν, εκείνος της προτείνει το χέρι του, εκείνη το αγνοεί, προτιμά ν’ ακουμπά το δικό της χέρι στην κοιλιά της (η κόρη τους συνεκτικός δεσμός, αλλά και καταλύτης),κι αυτός
απευθύνεται απελπισμένα στο κοινό, παραληρεί, για να την αναγκάσει να τον ακούσει. Εξακολουθούν ν’ αγαπιούνται,είναι νέοι, μπορούν να ξαναδοκιμάσουν, η ζωή δεν τελειώνει με μια συμφορά.
Τι έφταιξε και ο έρωτάς τους έχει τραγική κατάληξη; Ίσως η απάντηση βρίσκεται στα λόγια του υπερβολικά καλόπιστου,«ψύχραιμου» ως το τέλος Ντιντιέ: με το κάντρυ οι άνθρωποι τραγουδούσαν τραγούδια σε εύθυμους ρυθμούς, για να ξεχνάνε την τραγικά σκληρή ζωή τους και να ξορκίζουν την αδυσώπητη μοίρα τους. Αυτό αποτυπώνεται στην τελευταία σκηνή της ταινίας σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τις ιδιαιτερότητες του καθενός τους, αυτές που κάποτε δεν είχαν καμιά σημασία κι ο έρωτάς τους θριάμβευε.
Εκείνος γήινος, ρεαλιστής,,ορθολογιστής κι όμως συναισθηματικός κι ονειροπόλος, εκείνη ρομαντική, σχεδόν προληπτική κι ενοχική, ευαίσθητη σε μεταφυσικού τύπου δοξασίες.
Όμως, η ταινία λειτουργεί πάνω και πέρα από εύκολες γενικεύσεις, θυμίζοντάς μας διαρκώς την περατότητά μας μπροστά στην απροσμέτρητη μοιραία δοκιμασία,
παραπέμποντας συνεχώς στα αντιθετικά ζεύγη σκοτάδι – φως, γέλιο – δάκρυ, χαρά– λύπη, δίκαιο – άδικο, ζωή – θάνατος. Η πίστη στον Θεό και την μετεμψύχωση όταν
και η τελευταία ελπίδα έχει χαθεί, μπορεί να είναι ανακούφιση και ανάγκη, ακριβώς
όπως και η ενσύνειδη, αναντίρρητη, σχεδόν μοιρολατρική διαπίστωση και αποδοχή
του αναπόφευκτου.

έντυπη έκδοση τοπικής εφημερίδας φΙΛΥΡΈΑ κίνησης πολιτών Φιλύρου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου