Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

"Μικρή ιστορία" Άννυ Τυχαίου


Μαύρα όλα τα βλέπω, μαύρα και μουντά, θετικά να σκέφτομαι πρέπει μα πως...
Σάμπως και έχω την επιλογή αυτή, να πατήσω κουμπί, ν΄αλλάξω χρώματα και σκεφτικό, να γελάω και ευεξία να νιώθω κατά παραγγελιά. Ας δοκιμάσω όμως, βαρέθηκα τη μιζέρια και τη μουντίλα, αφού άλλοι το καταφέρνουν εύκολο θα΄ναι, δε μπορεί.
Όρθια στον καθρέπτη μου μπροστά στέκομαι, κατάματα τον κοιτώ ( καθάρισμα θέλεις κι εσύ σκέφτομαι μα το προσπερνώ), πόζα παίρνω και του χαμογελώ. Με γκριμάτσα στραβή και υποτιμητική με παρατηρεί, τα΄παιξες κι εσύ σα να θέλει να μου πει. Ξαναπροσπαθώ, τι διάολο κάνω λάθος να καταλάβω δεν μπορώ. Μειδίαμα στραβό και σοφιστικέ παίρνω, από το πλάι με μισόκλειστα μάτια τον θωρώ μα καθαρά να τον δω αδυνατώ. Τα μαλλιά από το μέτωπο τραβώ, κόψιμο σα να θέλουν αλλά τώρα άλλο είναι το ζητούμενο. Μα και βάψιμο, ξεθώριασε για τα καλά το χρώμα τους, άσε που φαίνονται και οι ρίζες, πανάθεμα σε. Να θυμηθείς ραντεβού στο κομμωτήριο να κλείσεις, το χαβά του αυτός. Απτόητη στάση αλλάζω, το πρόσωπο στα χέρια μου στηρίζω και ελαφρώς τα δόντια μου του δείχνω. Όχι μου λέει, το βλέπω καθαρά, όχι έτσι προσποιητά. Τι να μας πεις κι εσύ καημένε καθρέπτη, καθάρισμα θέλεις, δεν βλέπεις καλά. Μα πρόλαβε και τα νύχια μου να δει, μανικιούρ επειγόντως, μη σου πω και ρεκτιφιέ χλευαστικά μου απαντά. Απογοητεύτηκα, νευρίασα, παλτό και τσάντα άρπαξα, θα σου δείξω εγώ του κάνω και αποχωρώ. Καθαρισμό προσώπου μη ξεχάσεις τον ακούω από μακριά. Καλά, καλάαααααα
Την πόρτα του σπιτιού μου αργότερα άνοιξα, φάτσα τον είδα, αδιάφορη τον προσπέρασα, να μου λείπουν τα πικρόχολα σχόλια σου σκέφτηκα. Μα σαν το παλτό μου να κρεμάσω θέλησα, με την άκρη του ματιού τον κοίταξα. Αλλιώτικος ήταν και περιέργως καθόλου λερωμένος, πως μου φάνηκε νωρίτερα... Ωραία τα νύχια σου, όπως και τα μαλλιά σου, σου πάει η κόκκινη απόχρωση, βελούδο και η επιδερμίδα σου, λάμπεις με παίνεψε ο κόλακας. Σιγά, μας έπεισες σκέφτηκα καθώς τον διακόπτη πατούσα, σιγά μη λάμπω, το φως σε τύφλωσε. Ποιο φως, τώρα το άναψα, χαμένα τάχω για τα καλά, λες να λέει αλήθεια αναρωτήθηκα και μπρος του στάθηκα. Λαμπερή και χαμογελαστή, ναι χαμογελούσα κι άλλη έκφραση το πρόσωπο μου είχε, σαν να μην ήμουνα εγώ. Λαμπερά όλα, νύχια, επιδερμίδα, μαλλιά μα και μάτια κι ας μην τα έβαψα αυτά, ένα περίεργο πράμα ρε συ, ήταν ζωντανά! Είδες τι σου κάνει το κόκκινο του είπα και με την καρδιά μου γέλασα, σιγά με ξεκούφανες διαμαρτυρήθηκε μα σημασία δεν του έδωσα, συνέχισα να γελώ, να ζω.



 καλή, υγιή και χαμογελαστή χρονιά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου