Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

παρόντες τους απόντες,Ευτυχία Βιγκοπούλου



Προς το τέλος του 2014 έχω αρχίσει να σβήνω...
...να σβήνω απ τη ζωή μου... πονάει δε λέω να σβήνεις ανθρώπους ζωής...αλλά επειδή έχω φάει πολλές ξαναστροφες αποφάσισα πως απ το να σουφρώνω τα φρύδια σαν κεραμίδια που έφυγαν απ τη θέση τους και άνοιξαν χάρακες[ ρυτίδες] ανάμεσα στα μάτια, καλύτερα να κλείνω πόρτες.
Μια ζωή θύμωνα όταν μ ενοχλούσε κάτι... και μετά πονούσα... και ύστερα συγχωρούσα ...και κάθε φορά ήταν σαν να έστριβε το μαχαίρι στη πληγή.
Άρχισα λοιπόν τους ανθρώπους της ζωής μου να τους μετράω... [όπως λέει και το τραγούδι] τους παρόντες τους απόντες κάνα δυο περαστικούς... και αυτούς τους πολύ σημαντικούς... και μου βγαίναν πάντα λίγοι...η μου βγαίνανε πολλοί
Και επειδή τα προσχήματα δεν είναι παρά τα σχήματα που έχει συνηθίσει το μάτι της λογικής να κοιτάζει...είπα ΤΕΛΟΣ...γιατί ...ναι ...υπάρχουν σχήματα που αντέχω να κοιτάζω...αλλά υπάρχουν και αυτά τα σχήματα που φτιάχνουν κόμπους σκληρούς πάνω στη ψυχή μου... και πάνω τους σκοντάφτω και τσακίζομαι.... και είπα ΤΕΛΟΣ το 2015.

και επειδή ξεχνάω ...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου