Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Νοσοκομείο Παπανικολάου ,ένα ταξίδι με επιστροφή Τάσος Ορφανίδης


φωτογραφία από το σάιτ της Παράλαξης
5 το πρωί ,μέρα Τρίτη,13 Γενάρη 2015
Ήταν αρκετό . Δυνατός πόνος στο στήθος και πλάτη, εφίδρωση, τάση για εμετό ,στοιχεία ακλόνητα για έμφραγμα . Η φωνή της γιατρού μας δεν άφηνε περιθώρια για άλλες σκέψεις  «καλέστε ασθενοφόρο»
Έτσι απροσδόκητα άρχισε το ταξίδι μου με την ζωή και τον θάνατο. Η άφιξη του ασθενοφόρου άμεση και η προσαγωγή χωρίς καθυστέρηση. Η υποδοχή από γιατρούς και νοσηλευτές αποτελεσματική. Χωρίς περιθώρια καθυστέρησης προωθήθηκα στην Στεφανιαία Μονάδα.
Αν και δεν είχα πλέον την πολυτέλεια να σημειώνω τις θετικές η αρνητικές εντυπώσεις σας διαβεβαιώνω ότι μόνο για θετικές έχω να μιλήσω .
Η φροντίδα τους, η ευγένεια τους, η αμεσότητα τους ,η επιθυμία τους να ενημερώσουν υπεύθυνα για ότι θα επακολουθήσει.
Αρχικό στάδιο η θρομβόλυση ,με φαρμακευτική αγωγή ,έκβαση επιτυχής. Παρ’ όλα αυτά όμως, ακολούθησε νέο έμφραγμα μέσα στην μονάδα ,χάθηκα, με επαναφέρανε. Άκουσα τον γιατρό να με καλεί, ξύπνησα .Μέσα στην ένταση της ετοιμασίας μου για την άμεση μεταφορά στο εργαστήριο, ο γιατρός προσπαθούσε να με καθησυχάσει, να με ενημερώσει για ότι θα ακολουθήσει και μου ζήτησε την υπογραφή  σ΄ έντυπο για τους κινδύνους που εγκυμονούν κι έλαβα γνώση.
Ειλικρινά δεν θυμάμαι τίποτα για το αιφνίδιο ταξίδι μου. Έφυγα και γύρισα. Έτσι απλά. Είναι αυτό που λένε «είχα άγιο», αλλά σας βεβαιώνω ότι στο ταξίδι μου παράδεισο με ανθοστόλιστους διαδρόμους και αγγέλους δεν είδα.
Ακολούθησε η άμεση μεταφορά στο εργαστήριο για στεφανιογραφία και μπαλονάκι.

Το κείμενο αυτό το γράφω από το δωμάτιο της καρδιολογικής μετά από 4 μέρες στην εντατική. Παρόλο που είναι μια προσωπική εμπειρία θέλησα να την μοιραστώ με τους φίλους μου, για τους παρακάτω λόγους
Ζούμε μια ζούγκλα ,η καθημερινή πίεση, τα άγχη και η ανασφάλεια που μας πνίγει σταδιακά,έχουν εισχωρήσει βαθιά στο πετσί μας. Οι φίλοι μου γνωρίζουν ότι είχα φυσική κατάσταση ,το 2014 ανέβηκα σε δύο κορφές Γράμμος και Σμόλικας .Το οικογενειακό ιστορικό όμως σε συνδυασμό με την κατάσταση της προσωπικής εξόντωσης που ζούμε, ήρθε σαν καταιγίδα να μου χτυπήσει την πόρτα
Με το σημείωμα αυτό μέσω του blog μου ,αισθάνομαι βαθιά την ανάγκη να ευχαριστήσω το θαυμάσιο προσωπικό της καρδιολογικής του νοσοκομείου Παπανικολάου που το βασικό τους στοιχείο είναι η γνώση και ο ανθρώπινος χαρακτήρας συμπεριφοράς ευθύνης. Οι προσπάθειες τους τις περισσότερες φορές ήταν υπεράνθρωπες .
Για μένα ένα είναι σίγουρο. Είδα νέους ανθρώπους επιστήμονες, να σώζουν καθημερινά ζωές χωρίς ανταποδοτικό τέλος, με μόνο οδηγό τον όρκο τους. Αυτό γνώρισα με την απρόσκλητη εμπειρία μου και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

« την αμοιβή τους δεν την γνωρίζω ,αλλά οι ευχές από τις ζωές που σώθηκαν έχουν κάνει άθροισμα»    

5 σχόλια:

  1. Τασο μου....περαστικα και σιδερενιος κα' αρχην....
    Και μπραβο για αυτα που εγραψες....γιατι πρεπει να ακουγονται και να μαθαινονται.....
    Στα Δημοσια Νοσοκομεια, οσο και αν καποιοι θελουν (σκοπιμως) να τ' απαξιωσουν, σωζονται ζωες καθημερινα !
    Και ναι.....υπαρχουν ακομα Γιατροι και Ανθρωποι, που τιμουν τον ορκο τους ! Να εισαι παντα καλα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. φίλε μας σιδερένιος κι άλλο κακό να μη σε βρει..!
    ο παράγων κληρονομικότητα, είναι τελικά πολύ δυνατός..
    κι εγώ έκανα μέσα σε νοσοκομεία και έχω να πω καλά λόγια !
    αλλά τώρα, προσπάθησε να ξεκουραστείς και να αναρρώσεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τάσο, όταν και από το κρεβάτι του πόνου, έχεις την δύναμη να μοιράζεσαι τόσο δύσκολες στιγμές, τότε σίγουρα θα βρεις την δύναμη και σύντομα να είσαι κοντά μας δυνατός και ακμαίος. Μπράβο στους ανθρώπους που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Την έχουμε ανάγκη την αναγνώριση σαν άνθρωποι και σε τιμά αυτό. Περαστικά σου καλέ μου φίλε και θα βρούμε τρόπο να πορευτούμε στο υπόλοιπο της ζωής μας. Την αγάπη μου και την εκτίμησή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ζωή είναι συγκλονιστική και απίθανα ωραία, μόνο που αυτό το συνειδητοποιούμε όταν σκουντουφλάμε στην πόρτα του θανάτου. Ευτυχώς εσύ δεν την άνοιξες, φίλε μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπημένε φίλε Τάσο! 'Ενας άνθρωπος τόσο δημιουργικός, με ψυχή, δεν αφήνεται!!!!
    Εύχομαι σιδερένιος , στα ίδια πάντα μονοπάτια, να χαίρεσαι κάθε στιγμή σου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή