Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

"Ο ήχος της σιωπής", από Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου




Αφιερωμένο στους....σιωπηρούς... ανθρώπους που δύναμη και
αδυναμία τους είναι η σιωπή. Έχουν κάνει τη σιωπή τους ποίηση και την
έχουν στείλει στο σύμπαν. Είναι θύματα της βαρβαρότητας των καιρών.....
Αντιστέκονται....μαζεύουν τα κομμάτια τους..... τους συνειρμούς τους.... τις
σκέψεις και τα όνειρά τους και ξεκινούν για τα μεγάλα πνευματικά
ταξίδια.
Η σιωπή είναι και θέση και άρνηση. Επικοινωνία αλλά και απόσυρση......δηλωτικό ζωής.... μοίρας... τέχνης.
Δηλαδή.... αισιοδοξία... συνέχεια ζωής....θάνατος...έκφραση απείρου...έκφραση σύμπαντος.
Η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια ...είναι σχεδόν πάντα γεμάτη από ανθρώπους που μας λείπουν.......
Είναι φορές που η σιωπή σε πνίγει... Είναι φορές που έχεις τόσα να πεις και οι λέξεις δεν μπορούν να αντιπροσωπεύσουν τα όσα νιώθεις....σκέφτεσαι....αισθάνεσαι....

Και καθώς παλεύεις με τα μέσα σου να πεις..... να μην πεις...να νιώσεις.... να μην νιώσεις....έρχεται μια γλυκιά σκέψη που σε βυθίζει.... Σε βυθίζει στο άπειρο των συναισθημάτων...... εκεί που όλα είναι ζεστά και τόσο απλά.... ...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου