Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

"εδώ που γεννήθηκα και μεγάλωσα ,στα κάστρα της Σαλονίκης ,στο Γεντί Κουλέ", Τάσος Ορφανίδης

καμάρα και πλατεία Αγίων Αναργύρων ,το μαγαζάκι του παππού Αναστάση εικονίζεται μπροστά στην εκκλησία


Ο καθένα μας έχει το τόπο που γεννήθηκε, την γειτονιά που μεγάλωσε, ίσως και το μέρος που αγάπησε κι έστησε την οικογένεια του. 
Για μένα τα κάστρα της Σαλονίκης,το Επταπύργιο, έχουν όλες αυτές τις παραμέτρους .Εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα, έφτιαξα την οικογένεια μου.
 Στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων ο παππούς μου Αναστάσης είχε το μαγαζάκι του δίπλα στην εκκλησία .Πρόσφυγας από την Σμύρνη συναντήθηκε εδώ στην Σαλονίκη με την γιαγιά μου Εριφύλη,που ήρθε από το Μάλτεπε της Πόλης και στήσανε την οικογένεια τους . Από τα τέσσερα παιδιά τους, τα δύο χάθηκαν σε μικρή ηλικία χτυπημένα από τις αρρώστιες της εποχής, δύσκολα χρόνια, ενώ ο μικρότερος Στέλιος έφυγε σε ηλικία 63 ετών. Σήμερα ζει ο πατέρας μου Κωνσταντίνος, 87 ετών, γερός νάναι, βρίσκεται στα πρώτα στάδια της γεροντικής ανίας.

καμάρα και πλατεία Αγίων Αναργύρων ,το μαγαζάκι του παππού Αναστάση εικονίζεται μπροστά στην εκκλησία, μεταγενέστερη εποχή,το πλακόστρωτο έγινε άσφαλτος η καμάρα ανακατασκευάσθηκε και το μαγαζάκι του παππού μεγάλωσε με την προσθήκη άλλων από την εκκλησία

Αναπολώ και φέρνω πίσω εκείνα τα χρόνια, που κάθε βράδυ πηγαίναμε στο μαγαζάκι του παππού μου για να τον βοηθήσουμε να μαζέψει την πραμάτεια του, που είχε απλωμένη μέχρι το πεζοδρόμιο. Ειδικότερα το καλοκαίρι με τα καρπούζια, τα πεπόνια, τα σταφύλια και κάθε λογής μαναβική. Το ψιλικατζίδικο του ήταν ένα μικρό παντοπωλείο, τα πάντα έβρισκες . Όταν τελειώναμε περιμέναμε να του ανοίξει η ψυχή να μας δώσει το χωνάκι παγωτό σαν αποζημίωση του κόπου μας .Όταν ήταν στο μαγαζί η γιαγιά η ο θείος Στέλιος είχαμε μεγαλύτερη δόση, ήταν χουβαρδάδες .Ο παππούς ήταν ένα καλός τσιγγούνης που τον αγαπούσα πολύ .Θυμάμαι όταν θύμωνα μαζί του, περνούσα από το απέναντι πεζοδρόμιο για να αποφύγω να τον χαιρετήσω. Καμώματα αλλά το πλήρωνα μετά το γενάτι μου ,πήγαινε το βράδυ να τον βοηθήσει ο μεγάλος μου αδελφός κι εγώ έχανα το δώρο μου .
    
Πύργος Τριγωνίου , οπτική γωνία από οδό Αθανασίου Διάκου
& παραδοσιακός μανάβης 
Έτσι πέρασαν τα χρόνια, αλλά όταν έρχονται αυτές οι μέρες δεν ξεχνιούνται, επανέρχονται στην θύμηση με όμορφες αναμνήσεις παιδικές, όπως τις σκηνοθετήσαμε στο μυαλό μας για να μη μας φύγουν.
Πάντα τις μέρες των γιορτών, η μάνα μας έδινε εντολή αμετάκλητη, να πάμε στους παππούδες να τους ευχηθούμε, να πούμε τα κάλαντα .Εγώ βέβαια από όλα αυτά ήθελα περισσότερο το κανταΐφι της γιαγιάς .Δεν ξεχνιέται με τίποτα ,μάλιστα κάθε φορά που θα με ρωτήσει η γυναίκα μου τι γλυκό να κάνει, η επιθυμία μου είναι κανταΐφι  η μπακλαβάς.
Το Δημοτικό σχολείο απέναντι από το σπίτι, το μαγαζάκι του παππού δίπλα στην εκκλησιά, το κουρείο του πατέρα μου μπροστά στην πλατεία ,όλα δικά μας ,τι εγωισμός κι όμως θεωρούσα την πλατεία κτήμα μου, την αγαπούσα και τη αγαπώ .


Γεντί Κουλέ με το πάρκο της Γεωργίστας που παίζαμε μπάλα, 

Η ώρα του ποδοσφαίρου όταν ερχότανε, στις διακοπές, όταν τέλειωνε το διάβασμα καθημερινά ,τρέχαμε  στην Γεωργίτσα στο Γεντί κουλέ, η παίζαμε στην γειτονιά στο σπίτι, η σκαρφαλώναμε στην κορυφή στο σέιχ σου . Πόδια χτυπημένα, ρούχα σκισμένα μπαλωμένα, καταϊδρωμένοι αλλά ευτυχισμένοι. Δυο πέτρες ήταν η εστία, είτε παίζαμε μονότερμα είτε με δύο εστίες, είχαμε  γήπεδο. Εγώ δεν περηφανεύομαι για το ποδοσφαιρικό μου ταλέντο, αλλά ήμουν ευκίνητος και τα κατάφερνα .Νομίζω ήμασταν πάντα οι χαμένοι. Υπήρξαν ταλέντα ποδοσφαιρικά, όλη μέρα μπάλα και άγιος ο θεός .
Εγώ ήμουν ο φλώρος με το διάβασμα .Κι όμως ήταν ωραία τα χρόνια ,ο μεγάλος μου αδελφός Μανώλης, πήρε το όνομα του αδελφού του πατέρα μου που χάθηκε μικρός, όλο έτρωγε τιμωρίες για τις κλασσικές κοπάνες ,εγώ για τις καθημερινές ζημιές και η αδελφή μου η μικρότερη Ευαγγελία, το όνομα της γιαγιάς μάνα της  μάνα μου ,την γλύτωνε .Ο τέταρτος αδελφός Γιώργος ,πήρε το όνομα του παππού πατέρα της μάνας μου ,ήρθε μετά από 15 χρόνια,μεγάλωσε σε άλλη εποχή.

η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων πίσω διακρίνεται το Γεντί Κουλέ

Ο Μανώλης ήταν και μπρατσαράς, κανείς δεν του κουνιότανε όλη μέρα με τα όργανα από χειροποίητες κατασκευές βαρών και να τα μπράτσα . Εγώ δεν ενδιαφερόμουν γι αυτά, περισσότερο μου άρεζε να την κοπανώ στο βουνό , να έχω συντροφιά το σκύλο και βόλτα στις βάθρες, δεν υπήρχε φόβος τότε παρά την φήμη για τον δράκο του σέιχ σου. Φόβος και τρόμος για τις μάνες ,τηλεόραση δεν υπήρχε ,μαζευόντουσαν τα βράδια, πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο. Οι ιστορίες ανακυκλωνότανε περί του θέματος που τις τρομοκρατούσε. Οι άντρες τότε μετά την δουλειά είχαν να περάσουν από την ταβέρνα η το καφενείο και μετά στο σπίτι .Τρικούβερτοι καβγάδες σε κάθε σπίτι ανάλογα με την μεθυστική διάθεση  του κύρη.

το πριν και το μετά της καμάρας κοντά στον πύργο Τριγωνίου και είσοδο στην πλατεία Αγίων Αναργύρων

Η αγάπη του πατέρα μου για τα πουλιά αντέχει μέχρι σήμερα ,περιστέρια και καναρίνια. ¨Όσο η μνήμη του δεν τον βοηθά κάνει εξαιρέσεις για τα πουλιά του . Εκεί όλα πάνε ρολόι. Στα οικονομικά και στα πουλιά είναι αξεπέραστος, μέχρι και σήμερα αντιμάχεται την άνια. Πάντα με το χιούμορ αντιμετώπιζε την ζωή, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζει και τα γεράματα του, ενώ διασκεδάζει με τις ανησυχίες της γιαγιάς τεντώνοντας τα νεύρα της.

Σήμερα μπορώ να σας εξομολογηθώ ότι, είμαι τυχερός που γεννήθηκα στην πόλη μου, που μεγάλωσα στην γειτονιά μου κι έφτιαξα την οικογένεια μου εδώ στον τόπο αυτό, στο Γεντί Κουλέ στα κάστρα της Σαλονίκης. 


το φημισμένο Γεντί Κουλέ όπου κρύβονται χιλιάδες πόνοι και δράματα την περίοδο που χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή ποινικών και πολιτικών κρατουμένων ,σήμερα φιλοξενούνται αρχαιολογικές υπηρεσίες λειτουργεί σαν μουσείο και τον περιβάλλοντα χώρο επισκέπτονται φίλοι με τα ζώα τους, τουρίστες και  περαστικοί 
Το Γεντί κουλέ η Επταπύργιο σήμερα φιλοξενεί επίσης στο πάρκο του, τις δράσεις της ομάδας "η παρέα του Επταπυργίου ", που αγαπά και προστατεύει τα αδέσποτα και οικόσιτα ζώα της περιοχής ,διατηρεί επαφές με φιλοζωικά σωματεία, έχει φτιάξει σελίδα στο f/b και υποστηρίζει το blog με την ίδια ονομασία. 
Χάρηκα το ταξίδι μου και την γνωριμία μαζί σας
Τάσος Ορφανίδης 

Υ.Γ οι φωτογραφίες έχουν παρθεί από την σελίδα στο f/b της ομάδας "Θεσσαλονίκη - Κάστρα - άλλοτε+σήμερα
" "παλαιές φωτογραφίες Θεσσαλονίκης"

9 σχόλια:

  1. Γεννήθηκα στην οδό Αγίου Δημητρίου 202, δίπλα στο καφενείο ''ο Σκοπός'',
    σχεδόν απέναντι από το Τουρκικό Προξενείο.
    Η καρδιά μου όμως, όσο θα ζω, θα χτυπά στα Κάστρα της Άνω Πόλης και
    στα στενά της, στις φυλακές του Γεντί Κουλέ, στα ταβερνάκια με τις ρεμπέτικες
    κομπανίες, στις αυλίτσες τις γεμάτες αρώματα ευωδιαστά..
    Αυτή είναι για μένα η Σαλονίκη και μόνο αυτή !

    Εύγε Τάσο, που μας ξενάγησες ποικιλοτρόπως σε μέρη άγια και ακριβά της πόλης μας..

    Παραθέτω σχετικά τραγούδια :

    https://www.youtube.com/watch?v=OLwAvkbYbXk

    https://www.youtube.com/watch?v=KY_YBUNevlI

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ευχαριστώ Πελαγία ,με τιμά το σχόλιο σου .Η συγκίνηση μου μεγάλη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χωρίς τίποτε το κραυγαλέο ή το περιττό, μια χαρμολύπη που μόνον όσοι γεννήθηκαν σ' αυτήν την πόλη νιώθουν, κι όσων επισκεπτών το υποψιασμένο μάτι διαισθάνεται, μας έκανες να λογαριάσουμε και πάλι τα πώς και τα γιατί, εμάς που "αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλη"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ευχαριστώ Μαρία ,τα συναισθήματα πολλά, οι αναμνήσεις ακόμη περισσότερες εγώ είμαι τυχερός γιατί εισέπραξα χαρά και ευτυχία ,την δε παιδική αφέλεια δεν θέλω να παραβλέψω με τίποτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικο και συγκινητικο μαζι, Τασο !
    Ταξιδι αναμνησεων για εμας τους-λιγο-παλιοτερους, που ζησαμε εποχες που η γειτονια, ηταν γειτονια...που ζησαμε την αλανα...το ψιλικατζιδικο/παντοπωλειο, πριν γινει mini market...
    Μπραβο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ευχαριστώ Μιχάλη για το σχόλιο σου και όλους τους φίλους που γίνανε συνταξιδιώτες μου αυτής της εποχής μου κάνατε το ταξίδι μου ευχάριστο ,όμορφο ,ονειρεμένο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν έχω περάσει από τα μέρη σου Τάσο!
    Με ταξίδεψες όμως τώρα δα και μάλιστα
    σε μια άλλη εποχή!
    Όχι μόνο καταπληκτικός στην περιγραφή
    αλλά και πολύ-πολύ συγκινητικός!
    Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι εικόνες,
    η κάθε λέξη σου είναι και μια εικόνα!!!
    Αγαπημένε φίλε, συναισθηματικέ και ωραίε
    σ' ευχαριστούμε!!!
    Να είσαι πάντα καλά κι εμείς επίσης για
    να απολαμβάνουμε τη συντροφιά σου μέσα από
    τις λέξεις σου, είτε αφορούν το παρελθόν, είτε το παρόν,
    είτε το μέλλον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ευχαριστώ για το σχόλιο σου Ειρήνη ,οπωσδήποτε θα σε περιμένω στην πόλη μου ,στην γειτονιά μου, στο σπίτι μου,η ξενάγηση σου θα έχει προσωπικό χαρακτήρα,το ταξίδι μου σε είχε συνταξιδιώτη στο όνειρο ,ελπίζω και εύχομαι σύντομα να μας επισκεφτείς στο σήμερα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. φίλοι μου ,η κάθε ευχή όπως και το κάθε σχόλιο έχει την δική του αξία ,για μένα όλα αυτά έχουν βρει την δική τους θέση στην καρδιά μου και στο ταξίδι μου ,σας ευχαριστώ πολύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή