Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Το θέατρο στις γιορτές

first row orchestra edward hopper 1951
Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Τα θέατρα ήταν γεμάτα τέτοιες μέρες πριν από τα Μνημόνια και τις περιβόητες δανειακές συμβάσεις. Ιδιαίτερα τα πιο «λαϊκά» θεάματα, όπως η επιθεώρηση, ζούσαν στιγμές μεγάλης δόξας την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Η έξοδος στο θέατρο συνοδεύονταν συνήθως με φαγητό ή ποτό μετά την παράσταση. Υπήρχε φιλοδώρημα για μια καλή θέση, κι ακόμα και για την ταξιθέτρια και την αγορά του προγράμματος της παράστασης. Οι γιορτινοί επισκέπτες από την επαρχία είχαν στον προγραμματισμό τους ως πρώτη προτεραιότητα την παρακολούθηση μιας παράστασης. Το θέατρο ήταν κορυφαία έξοδος αυτές τις γιορτινές μέρες .
Όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω ήταν από τις εγκληματικές οικονομικές πολυτέλειες του ελληνικού λαού που έπρεπε να κοπούν πάραυτα. Θεωρήθηκε δηλωτικό μεγάλης οικονομικής ευμάρειας αυτή η γιορτινή έξοδος. Τα χρήματα αυτά θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει ο Έλληνας πολίτης για μια παραφουσκωμένη φορολογία. Άμεση, έμμεση, ΕΝΦΙΑ, ακόμα για τα φάρμακά του που, παρ' ότι οι ευφυέστατοι κυβερνώντες τα φθήνυναν, ο πολίτης τα αγοράζει ακριβότερα. Αφού λοιπόν περίσσευαν χρήματα για τέτοιες διασκεδάσεις χλιδής, θα μπορούσαν να περικοπούν από τους μισθούς και τις συντάξεις ή και να κοπούν τελείως, στερώντας σε ένα μεγάλο μέρος συμπολιτών μας το δικαίωμα στην εργασία.
Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι και θέμα ψυχολογίας, και γενικότερου κλίματος και για όσους την απολαμβάνουν ως «καταναλωτές» αλλά και για όσους την «παράγουν» ως δημιουργοί. Αυτά τα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων, με τη μαυρίλα πάνω από τα κεφάλια μας, ανάλογη ατμόσφαιρα υπάρχει και όσον αφορά το θέατρο. Σε ένα τοπίο όπου οι ηθοποιοί, σύμφωνα με μνημονιακές διευθετήσεις, μπορούν να αμείβονται με επτά ευρώ την παράσταση, όπου πολλές παραγωγές είναι του ποδαριού, υποδυόμενες λάμψη και πρωτοτυπία, πόσο ουσιαστικό θα είναι το θέαμα; Όταν ανεβαίνουν έργα για ορισμένο μικρό διάστημα, όπου είναι αμφίβολη η απόσβεση των εξόδων παραγωγής, ποιος πληρώνει τη χασούρα; Πρωτίστως ο εργαζόμενος ηθοποιός, σκηνοθέτης, τεχνικός ή διοικητικός συντελεστής.
Αν ανοίξει κάποιος το ραδιόφωνο, σίγουρα θα πέσει πάνω σε κάποια προσφορά προσκλήσεων για μια παράσταση. Αν ανοίξει μια εφημερίδα, θα βρει μέσα κουπόνια φθηνών εισιτηρίων. Είναι η ανταπόδοση των θεάτρων αυτή προς τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, για τη διαφήμιση που τους παρέχεται. Μια διαφήμιση που αδυνατούν οι θεατρικές επιχειρήσεις να καλύψουν οικονομικά.
Θα μου πείτε, είναι κακό να εξασφαλίζει κανείς φθηνότερα ή δωρεάν την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης; Καθόλου! Αλλά, επιτρέψτε μου, νομίζω πως θα ήταν καλύτερα να είχε τη δυνατότητα ο θεατρόφιλος να καλύπτει από το αξιοπρεπές εισόδημά του το αντίτιμο του εισιτηρίου. Ώστε να αμείβεται αναλόγως και ο ηθοποιός, ο τεχνικός και ο οποιοσδήποτε άλλος εργαζόμενος. Ώστε να μπορεί το θέατρο να πληρώνει για τη διαφήμιση. Ώστε να εισπράττουν τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες από τη διαφήμιση. Ώστε να εισπράττουν τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων από τις καταβολές ασφάλισης. Ώστε να εισπράττει και το κράτος, φορολογώντας δίκαια και λελογισμένα όλες αυτές τις δραστηριότητες.
Αντ' αυτού, αφού μας μάλωσαν για την αποκοτιά μας να διεκδικούμε αυτές τις μικρές απολαύσεις, όπως η έξοδος σε ένα θέατρο, μας επέβαλαν μια λογική έκπτωσης της κάλυψης των αναγκών μας. Κάνουμε σκόντο ο ένας στον άλλο για να κουτσοζήσουμε, να κουτσοδιασκεδάσουμε, να κουτσοψυχαγωγηθούμε, γιατί το επόμενο στάδιο είναι η κατάθλιψη και η παντελής δυστυχία. Όχι. Η απόλαυση που επιζητεί πατροπαράδοτα και παραδοσιακά το ελληνικό κοινό στο θέατρο δεν είναι μια κρουαζιέρα στην Καραϊβική ή ένα ταξίδι για ψώνια στο Παρίσι. Το θέατρο υπήρξε στον τόπο μας μια σημαντική λαϊκή ψυχαγωγία που τιμούσε και τις δύο έννοιες του όρου.
Δυσάρεστες σκέψεις χρονιάρες μέρες, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα που μας περιβάλει όλους. Θεατές και δημιουργούς.
Ο ελληνικός λαός, όμως, δικαιούται να έχει πάλι το θέατρο που του αξίζει. Αλλά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχει τους μισθούς και τις συντάξεις που του αξίζουν. Τα νοσοκομεία και τα σχολεία που του αξίζουν, τους κυβερνώντες που του αξίζουν. Γι' αυτό το τελευταίο, όμως, θα πρέπει να φροντίσει αυτός, ο ίδιος ο κυρίαρχος ελληνικός λαός!
Καλές γιορτές και καλό μέλλον!
πηγή:avgi.gr
η επιλογή της εικόνας από Αναστάσιο Ορφανίδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου