Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

«το θάρρος βαρετό,κι η ανεμελιά χορτάτη » Τάσος Ορφανίδης


«το θάρρος βαρετό, κι η ανεμελιά χορτάτη »

Το να μετρώ είναι πιο βαθύ
 το να αφαιρώ πονά
Την αγωνία κάνω υπομονή

και το σίδερο φωτιά


Αιώνες γίνανε στιγμές
κ ο θάνατος καρτέρι
Άντεξαν οι καρδιές
φυλλορροούν στ’ ασκέρι.

Λιμάνι φιλόξενο θε να βρεθεί
Σύντομη έγινε η ζωή
Κι ο νους τα γυροφέρνει

Δεν ξέρω πλέον τι μου θυμίζει
Ξέρω όμως ότι με πονά .
Κι όλα μου τα γκρεμίζει.
Το θέρος είναι μακριά 
μα σήμερα χιονίζει.


«βρε δεν βαριέσαι αδελφέ" 
το τζάκι να ναι καλά, με ξύλα την φωτιά να ταΐζει 
κι αν μου λάχει ξαστεριά, την αποθήκη κάποιος θα γεμίζει, 
πως έμεινα δίχως λαλιά, την μοίρα μου άλλος να ορίζει.


1 σχόλιο:

  1. Βρε δε βαριέσαι αδερφέ
    το τζάκι να 'χει ξύλα.
    Δεν έχει η ανεμελιά
    για τίποτα σκασίλα!

    Πολύ-πολύ ωραίο Τάσο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή