Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Αστερόσκονη΄,Άννυ Τυχαίου


Με τον ουρανό σκέπασμα, το φεγγάρι μαξιλάρι και τα αστέρια αγκαλιά να κοιμάμαι θέλω, δικά μου κάποτε να γίνουν. Αστερόσκονη τα όνειρά μου να πασπαλίζουν, ελπίδες και επιθυμίες να στολίζουν, τον πυρήνα του γαλαξία μου να φωτίζουν. Τον ορίζοντα μου να διευρύνουν, την ύπαρξη και την πορεία μου στη ζωή να συνοδεύουν, τύχη και ευτυχία να μου φέρουν.
Ό,τι εκεί ψηλά και μακριά να φέγγει έβλεπα, με μάγευε, σα μαγνήτης με τραβούσε, σαν όλα τα παιδιά επιθυμούσα να κατακτήσω και να αποκτήσω, παραμυθένια να ζήσω.
Όνειρα πολλά, επιθυμίες και ευχές πιότερες, που μετέωρα στο πουθενά και στο τίποτα έμειναν, σαν άστρα στη γη έπεσαν κι έσβησαν.
Δεν είμαι πια εκείνο το παιδί, που με μάτια αθώα και ανυπόμονα, τη σκεπή του κόσμου και το μέλλον κοιτούσε. Μήτε και ποιήτρια, ρεαλίστρια είμαι, φρόντισε η ζωή γι΄αυτό που δεν είναι παραμύθι με πριγκίπισσες, νεράιδες και μαγικά ραβδάκια γεμάτα χρυσόσκονη.

Δεν είναι όμως πάντα νύχτα, ούτε και σκοτάδι στην ψυχή και στον ουρανό. Σαν ξημερώνει, ο ήλιος με τις αχτίνες του μας φωτίζει και θερμαίνει, στο ουράνιο στερέωμα λάμπει, ο ορίζοντας είναι καθαρός και ανοιχτός. Καινούργια μέρα κάθε μέρα, νέες προσδοκίες, νέες ελπίδες, νέες ευκαιρίες. Δώρο είναι η ζωή, μικρή και λίγη, πότε πικρή, πότε γλυκιά μα δεν έχει άλλη, ανώφελα ας μη τη σπαταλάμε. Όσο αναπνέουμε ζούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου