Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Όσιος Ευθύμιος ο Νέος, ο εν Βραστάμοις ασκητεύσας: Αργυρώ Θεοφανίδου ,ζωγράφος,αγιογράφος,ποιήτρια

Όσιος Ευθύμιος ο Νέος, ο εν Βραστάμοις ασκητεύσας: Αργυρώ Θεοφανίδου ,ζωγράφος,αγιογράφος,ποιήτρια: Η διαδρομή είναι αυτή που καθορίζει την ίδια την ζωή .Οι επιλογές  ταυτίζονται με την πορεία και το αποτέλεσμα σκιαγραφεί την ταυτότητα το...




"το πάνω χέρι",Τάσος Ορφανίδης

"το πάνω χέρι"

θέλω τα πόδια σταθερά στο καλντερίμι   
κι ας έχει  εξογκώματα παγίδα.
να μελετώ το πάτημα σε κάθε βήμα.

τη δρασκελιά  μου να μετρώ,  
είναι δικιά μου όμως θαρρώ, 
μα η διάψευση έρχεται κακούργα.

ποιος να χαρίζεται στον άλλον;
στην πληγή θα στρίψει το μαχαίρι  

να του θυμίζει αυτόν πούχει το πάνω χέρι. 


Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Κωστής Παλαμάς 1859 – 1943 (περιλαμβάνεται video )




Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», η οποία συσπείρωνε νέους ποιητές που αντιδρούσαν στις υπερβολές του αθηναϊκού ρομαντισμού και ενδιαφέρονταν για την καθιέρωση της δημοτικής στον ποιητικό λόγο. Στο ποιητικό του έργο, που ξεπερνά τις είκοσι συλλογές, κυριαρχεί η Ελλάδα ως ιδανικό και αντικείμενο αγάπης, η πορεία του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες, η προσπάθεια δημιουργικής αφομοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύμα της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859 και καταγόταν από παλαιά μεσολογγίτικη οικογένεια, που είχε να επιδείξει εθνικούς αγωνιστές και πνευματικούς δημιουργούς. Σε ηλικία επτά ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και μητέρα και πήγε να ζήσει στο Μεσολόγγι με τον θείο του Δημήτριο Παλαμά. Στο Μεσολόγγι, που τόσο αγάπησε και τραγούδησε νοσταλγικά, έζησε έως το 1875, οπότε έφυγε για την Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Δεν άργησε να καταλάβει, πως η πραγματική του κλίση ήταν η ποίηση και εγκαταλείποντας τις σπουδές του αφοσιώθηκε ολόψυχα στην τέχνη του λόγου και ιδιαίτερα του ποιητικού. Άλλωστε, από τα εννιά του χρόνια έγραφε στίχους και διάβαζε Έλληνες και ξένους ποιητές.

Το 1879 άρχισε να δημοσιογραφεί στις εφημερίδες και τα περιοδικά του καιρού του και το 1886 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια της Πατρίδος μου. Στο βιβλίο αυτό, όπως και στα άλλα δύο που ακολούθησαν, Ο Ύμνος στην Αθηνά (1889) και Τα μάτια της ψυχής (1992), ο Παλαμάς φανερώνει τις πρώτες νεανικές του προσπάθειες, προικισμένος με πλούσια ευγένεια και ευαισθησία. Μαζί με τον Δροσίνη, τον Πολέμη και άλλους ποιητές της Νέας Σχολής, χρησιμοποιεί τη δημοτική γλώσσα, σε αντίθεση με τους ρομαντικούς καθαρευουσιάνους ποιητές, Σούτσο, Βασιλειάδη, Παράσχο και άλλους.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1887 παντρεύτηκε τη Μαρία Βάλβη, γόνο πολιτικής οικογένειας του Μεσολογγίου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Λέανδρο (1891-1958), τη Ναυσικά και τον Άλκη. Στις 15 Οκτωβρίου 1897, ο Παλαμάς διορίστηκε γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ένδειξη τιμής για το ποιητικό του έργο. Γι’ αυτό και οι εφημερίδες του καιρού (Εστία, Άστυ, Ακρόπολις), επαίνεσαν ζωηρότατα την απόφαση του τότε Υπουργού Παιδείας, Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, βρίσκοντας την ευκαιρία να εγκωμιάσουν τον ποιητή. Λέγεται ότι, όταν ο Παλαμάς παρουσιάστηκε να αναλάβει υπηρεσία, ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου, Αλκιβιάδης Κρασσάς, του είπε: «Ελπίζω, κύριε Παλαμά, τώρα που έχετε μια αξιοπρεπή θέση, ότι θα παύσετε... να γράφετε ποιήματα». Ευτυχώς, η ελπίδα του διαπρεπούς αστικολόγου της εποχής εκείνης διαψεύστηκε και η ελληνική τέχνη κέρδισε μια κορυφαία ποιητική φυσιογνωμία.

Τον ίδιο χρόνο με τον διορισμό του εκδίδει τη συλλογή Ίαμβοι και Ανάπαιστοι, που αποτελεί σταθμό στο έργο του. Στο μικρό αυτό βιβλίο, ο ποιητής δείχνει πιο ώριμος, έχει προσωπικό τόνο, δίνει λιτά και επιγραμματικά τις συγκινήσεις που του χαρίζει ο κόσμος της ιστορίας και της ζωής, όπως επισημαίνει η ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη. Ο θάνατος του μικρού παιδιού του, του Άλκη, συντρίβει την πατρική του καρδιά, που ζητά τη λύτρωση στην ποίηση. Γράφει τότε τον Τάφο (1898), «τα λυρικά αυτά δάκρυα, που αποκρυσταλλώθηκαν σε σταλακτίτες», όπως γράφει ο κριτικός Ανδρέας Καραντώνης.

Το 1904 ο Παλαμάς κυκλοφορεί την ποιητική συλλογή Ασάλευτη Ζωή, έργο ωριμότητας του ποιητή, όπου η αγνή συγκίνηση δένεται σφιχτά με το στοχασμό και τη γλαφυρότητα του στίχου. Ακολουθούν ποιητικές συλλογές, όπως Οι καημοί της λιμνοθάλασσας, Πολιτεία και Μοναξιά, Οι Βωμοί και οι δύο μεγάλες επικές συνθέσεις του Ο δωδεκάλογος του γύφτου (1907) και Η φλογέρα του Βασιλιά (1910), που τον ανεβάζουν στην κορυφή του ποιητικού Παρνασσού. Τελευταία του ποιητική συλλογή Οι νύχτες του Φήμιου (1935).

Εκτός από ποίηση, ο Παλαμάς έγραψε ένα θεατρικό έργο, την Τρισεύγενη (1903), που ξεχωρίζει για τη γνήσια ποιητική συγκίνηση, μια σειρά διηγημάτων με καλύτερο τον Θάνατο του Παληκαριού και πλήθος κριτικών δοκιμίων. Το 1926 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1930 πρόεδρός της. Το 1934 ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, καθώς η φήμη του είχε προ πολλού διαβεί τα σύνορα του ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα τον απασχόλησε το Γλωσσικό Ζήτημα. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής και κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος με το κύρος του, αλλά και με τις κυρώσεις που υπέστη για τον γλωσσικό του αγώνα (προσωρινή απομάκρυνσή του από το πανεπιστήμιο). Αξιοσημείωτη ήταν η στάση του στα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά.

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 και η κηδεία του την επομένη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών εξελίχθηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο.

Η συνεισφορά του Κωστή Παλαμά στα ελληνικά γράμματα υπήρξε τεράστια. Ανανέωσε σημαντικά την ποιητική μορφή, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες της λογοτεχνικής μας παράδοσης, από τον Όμηρο και τον Ρωμανό τον Μελωδό, ως τον Κάλβο, τον οποίο καθιέρωσε, και το δημοτικό μας τραγούδι. Παράλληλα, έκανε ένα τεράστιο λογοτεχνικό άνοιγμα προς τις λογοτεχνίες της Ευρώπης, μπολιάζοντας την ποίησή του με τα σύγχρονα ρεύματα του Παρνασσισμού, του Συμβολισμού και του Ρεαλισμού. Με αγνό πανανθρώπινο ιδεαλισμό και πηγαία λυρική πνοή, ο Παλαμάς δημιούργησε μια ολόκληρη εποχή κι έγινε δάσκαλος στις νεώτερες γενιές. Δίκαια, λοιπόν, θεωρείται, ύστερα από τον Διονύσιο Σολωμό, ο δεύτερος εθνικός μας ποιητής.



ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/769#ixzz3SymMQGdH

Αγαπούν οι ποιητές τους μετανάστες;

"πόσα λάθη ακόμη",Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού
"πόσα λάθη ακόμη"

στοίχειωσαν οι σκέψεις από επιθυμίες και 
στην άκρη  φέγγει ακόμη τρεμάμενο το φως 
σαν δει τις αποφάσεις 
να σιγοσβήνουν στο πέρασμα του χρόνο

δεν άντεξαν τον άνεμο να στροβιλίζει μέσα στις θημωνιές 
να σκιάζεται η αγωνία από  την δύναμη του 
θα ρημάξει το αδύναμο κάστρο της θαλπωρής τους 
ένα ντιβάνι, το κάρβουνο στην φωτιά  να σιγοκαίει 

κι η ελπίδα τους μαραμένη από την προσμονή 
απόκαμε ριζωμένη κι ας είναι χρόνια προδομένη
ετοιμόρροπη η καρδιά να σπάσει σε σταδιακές θρομβώσεις
πόσα λάθη ακόμη;   

salonique über realism: Το αγόρι που εξαφανίστηκε

salonique über realism: Το αγόρι που εξαφανίστηκε: Το αγόρι που εξαφανίστηκε δεν άφησε ίχνη στα κρεοπωλεία δεν χάρισε τη σ κωταριά του στις αγορές λίγη ησυχία διάλεξε γιατί ο ...

Το Τέταρτο Κουδούνι: Άου βάου κουκουβάου... ή Όταν η Ρούλα συνάντησε τ...

Το Τέταρτο Κουδούνι: Άου βάου κουκουβάου... ή Όταν η Ρούλα συνάντησε τ...: Το Τέταρτο Κουδούνι /26 Φεβρουαρίου 2015   Δυο ιστορικές στιγμές -που τις χωρίζουν 43 χρόνια:  Φεβρουάριος 1972, όταν ο Νίξον ...

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –Ελληνικά Ντοκιμαντέρ


Αποκαλυπτικά και εξαιρετικά ανθρώπινα, τα ελληνικά ντοκιμαντέρ που συμμετέχουν στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα ανασυνθέτουν τη σύγχρονη πραγματικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της.


Συνολικά 63 ελληνικά ντοκιμαντέρ, τόσο στο διεθνές πρόγραμμα , όσο και στο ελληνικό πανόραμα, καλύπτουν ένα ευρύ θεματικό φάσμα που συγκροτεί ένα πολύμορφο καλειδοσκόπιο του κόσμου μας. Πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, εικόνες της κρίσης, ανθρώπινα δικαιώματα, πορτρέτα ανθρώπων με ξεχωριστές ιστορίες ζωής , Τέχνη, παραδόσεις, αλλά και μνήμες από το παρελθόν, προσκαλούν το κοινό σε ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό ταξίδι.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τα πολλά πρόσωπα της πολιτικής διερευνούν ορισμένα από τα ντοκιμαντέρ του 17ου Φεστιβάλ. Το Φασισμός Α.Ε. του Άρη Χατζηστεφάνου εξετάζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του φασισμού, ενώ το Burning from the Inside της Μάρσιας Τζιβάρα κινείται ανάμεσα σε Βερολίνο και Αθήνα θέτοντας στο επίκεντρο την κρίσιμη ελληνική πραγματικότητα. Στην επίσης πολιτικά φορτισμένη περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών, μας μεταφέρει το ντοκιμαντέρ Απόδραση από την Αμοργό του Στέλιου Κούλογλου, με θέμα τη διεθνή συνομωσία που οργανώθηκε το 1969 με στόχο την απόδραση του εξόριστου πρώην υπουργού Γεώργιου Μυλωνά από την Αμοργό. «Μπορεί η πολιτική να παραμείνει έξω από τα γήπεδα;» αναρωτιέται το ντοκιμαντέρ WHAT POLITICA – μια απολιτίκ ποδοσφαιρική ιστορία του Τάσου Αλευρά, μιλώντας για τις διαφορετικές όψεις του φαινομένου.


ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ META-ΚΡΙΣΗ

Το χρονικό της ελληνικής κρίσης και ο δραματικός της αντίκτυπος αποτυπώνονται στο ντοκιμαντέρ Agora–Από τη Δημοκρατία στις Αγορές του Γιώργου Αυγερόπουλου, ενώ το A Haircut Story της Δανάης Στυλιανού εστιάζει στο κούρεμα καταθέσεων που εφαρμόστηκε στην Κύπρο πριν από δύο χρόνια. Παράλληλα, τους Έλληνες ντοκιμαντερίστες απασχολούν οι επιπτώσεις της κρίσης σε πολλαπλά επίπεδα. Το φιλμ We Are Fucked Sunshine! της Δέσποινας Γραμματικοπούλου συνθέτει το πορτρέτο μιας χαμένης γενιάς στη σύγχρονη Ελλάδα. Το Non Omnis Moriar της Θεοδοσίας Γραμματικού εστιάζει στην απεργία της Ελληνικής Χαλυβουργίας, ενώ το Emery Tales των Σουζάνε Mπάουζινγκερ και Στέλιου Ευσταθόπουλου στους εργάτες των λατομείων της Νάξου που παλεύουν για επιβίωση. Σε παρόμοιο κλίμα, εκτυλίσσεται και το ντοκιμαντέρ Το ψάρι στο βουνό – Πέραμα  της Στρατούλας Θεοδωράτου, με θέμα την κατάρρευση της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας στο Πέραμα και τα συνακόλουθα κοινωνικά προβλήματα. Από την άλλη, το ντοκιμαντέρ Εγώ και οι άλλοι της Θέλγιας Πετράκη καταγράφει την καθημερινότητα του Ζάννειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας και Αγωγής, το οποίο έπειτα από 130 χρόνια προσφοράς, παύει να λειτουργεί το 2013 λόγω κρίσης. Παράλληλα, το φιλμ Oppression των Μυρτώς Συμεωνίδου και Νίκου Πανιεράκη σκιαγραφεί το τοπίο της σύγχρονης δημοσιογραφίας, τομέα τον οποίο έπληξε σφοδρά η οικονομική ύφεση.


ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Το ντοκιμαντέρ Μίλαντ, Ο πλανήτης μου του Μενέλαου Καραμαγγιώλη καταγράφει τον αγώνα μιας οικογένειας μεταναστών να ενωθούν ξανά, με την πολύτιμη βοήθεια της ΜΚΟ «Άρσις». Από την άλλη, το Sam Roma – Είμαστε Τσιγγάνοι της Μαρίνας Δανέζη διεισδύει στα άδυτα των κοινοτήτων των ρομά για να αναδείξει τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν, αλλά και την ιδιαίτερη κουλτούρα τους.


ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ

Στην Αφρική διαδραματίζονται τρία από τα ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στη φετινή διοργάνωση. Το φιλμ Ο Θεός δεν μοιράζει καραμέλες του Βαγγέλη Καλαμπάκα αναφέρεται στα ορφανά παιδιά της Αιθιοπίας και αποτυπώνει την καθημερινότητα των ιδρυμάτων που τα φιλοξενούν. Στον απόηχο της τραγικής γενοκτονίας στη Ρουάντα, επιζώντες και δολοφόνοι μαθαίνουν να συνυπάρχουν στο ντοκιμαντέρ A Place for Everyone των Άγγελου Ράλλη και Χανς Ούλριχ Γκεσλ, ενώ το Excision της Βικτώριας Βελλοπούλου θίγει το ευαίσθητο ζήτημα της κλειτοριδεκτομής στην Κένυα. Σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη, στο Τατζικιστάν, το ντοκιμαντέρ The New Plastic Road των Άγγελου Τσαούση και Μυρτώς Παπαδοπούλου αναλύει τις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται σε αυτό το πρώην τμήμα του «δρόμου του Μεταξιού». Με επίκεντρο το Θιβέτ, ένα από τα πιο σημαντικά θρησκευτικά κέντρα του κόσμου, εκτυλίσσεται το ντοκιμαντέρ Προσκύνημα των Μαριάννας Αστρακά και Γιώργου Φωτιάδη.


ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΣΕ ΓΕΝΙΑ

Με παραδόσεις και πρακτικές που μεταβάλλονται ή χάνονται, καταπιάνονται αρκετά ντοκιμαντέρ του 17ου ΦΝΘ. Στο Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί του Βασίλη Λουλέ, οι λαϊκοί παραμυθάδες της ελληνικής υπαίθρου αφηγούνται στην κάμερα παραμύθια και ιστορίες, ως τελευταίοι θεματοφύλακες της προφορικής αφήγησης. Στο ντοκιμαντέρ Παπόριας του Στρατή Βογιατζή, ένας καραβομαραγκός από τη Χίο προσπαθεί να διασώσει και να διαδώσει τα μυστικά μιας τέχνης που τείνει να εκλείψει. Από την άλλη, το ντοκιμαντέρ Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια της Λώρας Μαραγκουδάκη ρίχνει μια χιουμοριστική και εις βάθος ματιά στην επί δεκαετιών αποδεκτή «παράδοση» της ανοιξιάτικης λαθροθηρίας στα Ιόνια νησιά. Το Χαίρε και πιεί ευ της Λένας Αθανασοπούλου μας ξεναγεί σε οινοποιεία της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, διερευνώντας το μύθο και την ιστορία του κρασιού. Σε διαφορετικό κλίμα, το ντοκιμαντέρ Καλιαρντά της Πάολας Ρεβενιώτη καταγράφει την ιστορία της κρυφής γλώσσας των ομοφυλόφιλων της Ελλάδας από τη δεκαετία του ’40 ως τη δεκαετία του ‘80, καθώς και την εξέλιξη της ομοφυλοφιλικής ζωής στη χώρα.


ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Τα ντοκιμαντέρ του 17ου ΦΝΘ αναδεικνύουν τις πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης φύσης. Στο Μάνα της Βάλερυ Κοντάκος, εδώ και μισό αιώνα οι θαρραλέες πρωτεργάτιδες του Λυρείου Παιδικού Χωριού περιθάλπουν παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά, χωρίς καμία βοήθεια από το κράτος και την εκκλησία. Μια εξαιρετικά ανθρώπινη ματιά στο χώρο της ψυχικής υγείας ρίχνει το ντοκιμαντέρ Ψ της Καλλιόπης Λεγάκη , μέσα από εξομολογήσεις ατόμων που έχουν βιώσει ψυχικές ασθένειες. Το ντοκιμαντέρ ΕΣΥ να με θυμάσαι του Κωστή Κεκελιάδη με άξονα το ΕΣΥ, καταγράφει τις συνέπειες της κατάρρευσης του δημόσιου συστήματος υγείας και τη διάλυση του κράτους πρόνοιας. Από την άλλη, ένας καθημερινός, ανθρώπινος διάλογος εκτυλίσσεται στο ντοκιμαντέρ Μάλλον… της Άννας Κεσίσογλου.


ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Με φόντο τα πλούσια οικοσυστήματα της Ελλάδας, το ντοκιμαντέρ Στη φωλιά του χρόνου του Αλέξανδρου Παπαηλιού, παρακολουθεί τη διαδρομή και τις σκέψεις τριών ανθρώπων μέσα σε ένα διάστημα δεκαπέντε ετών, το οποίο σημαδεύτηκε από ριζικές αλλαγές στη χώρα. Σε ένα μικρό νησί διαδραματίζεται το ντοκιμαντέρ Little Island του Άγγελου Ψωμόπουλου, με ήρωα έναν άνθρωπο που, παρά τις αντιξοότητες, έζησε εκεί μόνος του για 40 χρόνια.


ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ

Άνθρωποι με πολύ ιδιαίτερες ιστορίες ζωής δεσπόζουν σε πολλά από τα ντοκιμαντέρ του Φεστιβάλ. Στο φιλμ Η αρχαιολόγος του Κίμωνα Τσακίρη, μια δραστήρια αρχαιολόγος στη Δυτική Μακεδονία, δίνει την τελευταία μάχη της καριέρας της με σκοπό να σώσει ένα μεγάλο αρχαιολογικό χώρο. Το ντοκιμαντέρ Ολυμπία του Σταύρου Ψυλλάκη, παρακολουθεί την ομώνυμη πρωταγωνίστρια, μια έγκυο καρκινοπαθή. Από την άλλη, στο Un Condor του Γιάννη Κολόζη, ο αυτοεξόριστος –λόγω Πινοτσέτ- χιλιανός Σέρχιο Κοντρέρας επισκέπτεται την πατρίδα του έπειτα από 38 χρόνια. Στο Dan Georgakas – Επαναστάτης της Διασποράς του Κώστα Βάκκα, ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός ποιητής , συγγραφέας, κινηματογραφικός κριτικός και ακτιβιστής της Αριστεράς Νταν Γεωργακάς, αυτοβιογραφείται μπροστά στην κάμερα, ενώ το φιλμ Παύλος-Ένας ασυνήθιστος βασιλιάς του Νίκου Πολίτη, σκιαγραφεί το πορτρέτο του βασιλιά Παύλου, με άγνωστα στιγμιότυπα της πορείας του. Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης στο La vida pura αποτυπώνει την καθημερινότητα του Τζόνι, ενός 25χρονου Βαρκελονέζου πορνοστάρ. Στο Έλντα, μια γέννα του Χρίστου Ξενιτόπουλου, μια μαία προτείνει στις γυναίκες έναν εναλλακτικό τρόπο τοκετού στο σπίτι, ενώ στο Νανά της Λάρα Κρίστεν μια εβδομηντάχρονη τρανσέξουαλ που ζει στη Θεσσαλονίκη αφηγείται αφοπλιστικά στο φακό στιγμές από τη ζωή της.


ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ένα ποιητικό οδοιπορικό στο χθες και το σήμερα της Αρκαδίας πραγματοποιεί το ντοκιμαντέρ Αρκαδία χαίρε του Φίλιππου Κουτσαφτή. Στις θηριωδίες των ναζί στη νότια Κρήτη εστιάζει το ντοκιμαντέρ Πυρπόληση γυναικών στην Καλή Συκιά-«Ολοκαύτωμα» από Γερμανούς Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής του Τάσου Μπιρσίμ, ενώ τα Γεγονότα στη Φώκαια 1914 των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη εξιστορούν το χρονικό της βίαιης μετατόπισης του ελληνικού πληθυσμού από τις Ιωνικές αποικίες της Μικράς Ασίας. Το ντοκιμαντέρ Χαλκηδόνα του Γρηγόρη Οικονομίδη καταγράφει την ιστορική εξέλιξη της ομώνυμης συνοικίας της Κωνσταντινούπολης, μέσα από μαρτυρίες, αρχειακό και σύγχρονο υλικό. Με αφετηρία τη γερμανική κατοχή, στην ταινία Παράδοξη πατρίδα του Νίκου Ασλανίδη, η πολιτική, η Ιστορία και οι οικογενειακοί δεσμοί συμπλέκονται με απροσδόκητο τρόπο. Το ντοκιμαντέρ Αμαρτωλά κρανία; του Μανώλη Δημελλά, διερευνά τη μυστηριώδη ομερτά που καλύπτει την εκτέλεση τριών νεαρών αγοριών από την Κάρπαθο, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις Πολυαγαπημένες μέρες του Κωνσταντίνου Πατσαλίδη, οι κάτοικοι ενός μικρού κυπριακού χωριού θυμούνται νοσταλγικά τα γυρίσματα μιας χολιγουντιανής ταινίας που έγιναν στον τόπο τους το ’70, ενώ Το πέρασμα του κομήτη Ρεμπώ από την Κύπρο του Κώστα Νταντινάκη αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή του γάλλου λογοτέχνη, δίνοντας έμφαση στη σχέση του με την Κύπρο.


ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ

Ποικίλες μορφές τέχνης αναδεικνύονται σε πολλά από τα ντοκιμαντέρ της φετινής διοργάνωσης. Στο Εδώ δεν υπάρχει άσυλο του Μιχάλη Καφαντάρη αναβιώνει η ανεξάρτητη μουσική σκηνή της Αθήνας της δεκαετίας του ’80, άρρηκτα συνδεδεμένη με τις έντονες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες της εποχής. Σε διαφορετικό κλίμα, το φιλμ Με αναμνήσεις και τραγούδια της Στέλας Παπαστεφάνου παρουσιάζει τη χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, ενώ το Όταν αρχίζει το τραγούδι του Γιάννη Πόθου μας καλεί να μοιραστούμε το ιδιαίτερο τραγούδι μιας νεαρής τυφλής κοπέλας με αυτισμό. Από την άλλη, το γκράφιτι, η τέχνη του δρόμου και του αστικού τοπίου ως μορφή έκφρασης και αντίδρασης, κυριαρχεί στο ντοκιμαντέρ Ζωντανοί μες το τσιμέντο του Γιώργου Γκουνέζου, ενώ η ταινία Fragile της Μαρίας Λεωνίδα ξετυλίγει το τελετουργικό ταξίδι ενός αγάλματος. Γυναίκες που χορεύουν (το ανδροκρατούμενο) χιπ χοπ στη σύγχρονη Αθήνα, πρωταγωνιστούν στο ντοκιμαντέρ Τα θηλυκά είναι εδώ της Ναταλίας Κουτσούγερα, ενώ το Dancing to Connect – Χορεύω άρα επικοινωνώ των Μαρίας Δαμκαλίδη, Λεωνίδα Κωνστανταράκου και Σταύρου Πετρόπουλου (Alaska), εστιάζει στο ομότιτλο επιτυχημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα χορού για εφήβους της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Στο ντοκιμαντέρ Το χούφταλο του Χρίστου Καλλίτση, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος περιγράφει μια αθέατη πλευρά της ενδοοικογενειακής βίας, ενώ στο On. Off. της Ομάδας Ντοκιμαντέρ Animart 2014 ο ποιητής και στιχουργός Μιχάλης Γκανάς συνομιλεί με έξι κατοίκους του Μονοδενδρίου.


ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ

Από τα ορεινά τοπία των Ανωγείων μέχρι τις ερήμους της Αυστραλίας, εκτυλίσσεται η ιστορία της πολυτάλαντης οικογένειας Ξυλούρη στο ντοκιμαντέρ Μια οικογενειακή υπόθεση της Αγγελικής Αριστομενοπούλου. Το φιλμ David Kennedy, Σμιλεύοντας τη ζωή του Άγγελου Κοβότσου αποκαλύπτει το ταλέντο και τις εμμονές του γλύπτη Ντέιβιντ Κένεντι. Ο ομότεχνός του Γκέλας Κεσσίδης, γεωργιανός καλλιτέχνης ελληνικής καταγωγής, πρωταγωνιστεί στο ντοκιμαντέρ Γκέλας του Σπύρου Αμοιρόπουλου, ενώ στην ταινία Samios της Μαρίας Γιαννούλη ο ζωγράφος Παύλος Σάμιος μας προσκαλεί να γνωρίσουμε τον καλλιτεχνικό κόσμο του. Το ντοκιμαντέρ Ο Εθνικός Κωστής Παλαμάς-Το υπέρτατο λουλούδι του λόγου του Σταμάτη Τσαρουχά φωτίζει τις άγνωστες πτυχές του σπουδαίου εθνικού μας ποιητή, ενώ το Σ’ αγαπώ. Ελογοκρίθη! του Φώτη Συμεωνίδη εστιάζει στον ποιητή της Θεσσαλονίκης Τόλη Νικηφόρου. Στο Lowland του Μένιου Καραγιάννη, ο συνθέτης Απόστολος Δημητρακόπουλος μυεί το κοινό στον ιδιαίτερο σύμπαν του δημιουργού, ενώ στο ντοκιμαντέρ Διώνη του Θάνου Ψυχογυιού το γυναικείο πολυφωνικό φωνητικό σχήμα Διώνη αποκαλύπτει στο θεατή πόσο δημιουργικά συνδυάζεται το παραδοσιακό με το σύγχρονο τραγούδι.

πηγή:.culturenow.gr

"σκέψεις και ερωτήματα", Ευτυχία Βιγκοπούλου

"σκέψεις και ερωτήματα"

Έρχεται αυτή η στιγμή...
που ετοιμάζεσαι να ρημάξεις σκέψεις και ερωτήματα...
ίδια ερωτήματα τόσων χρόνων...
λες και έχεις βάλει ένα καρμπόν στη μνήμη...
και βγάζει πιστά αντίγραφα ...
Η σωτηρία και η τιμωρία...
σαν να γίνονται... από μια συνωμοσία της τύχης...
Γιατί αποφάσισες να μιλήσεις τώρα???
τι θα συμβεί παρακάτω???
ρώτα μόνο τη καρδιά σου...
Κανένας άλλος δε ξέρει...

και κανένας άλλος...δεν θα σου απαντήσει ποτέ.[εφη]

"άτιτλο " Γιώργος Βλαχάκης

Έσκαψες στα νερά της μέρας
και βρήκες νύχτες
και λούστηκες γυμνή μέσα τους
και διαλύθηκες
κι έσπειρες σιωπές
κι απλώθηκες πάνω σε αγκάθες
και σκεπάστηκες
τη σκόνη που σε γέννησε.
Έπειτα
κρατημένη από τις σιδεριές
του απόβραδου
βούτηξες
με χάρη περισσή
μέσα στη σκιά μια τρύπας
και αποκοιμήθηκες.
Ένα χαμόγελο
που έπαιζε κουτσό
πίσω από τα κλειστά βλέφαρά σου
σε γαργαλούσε χωρίς καθόλου
να ντρέπεται.
Κι άφησες τον γέρο σαλτιμπάγκο
να σου λέει ιστορίες
από καιρούς αλλοτινούς
τότε που η γη ήταν θάλασσα
και μέσα της γεννοβολούσες
μνήμες.
Ξύπνησες μ ένα κόκκο άμμου στα μάτια.

γ.β.

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

"ουρανοσκέπαστη πατρίδα", Ελένη Σκάβδη

Ακατόρθωτες αποστάσεις πράγματι χωρίζουν το γραπτό εκείνο από το παρόν. Συνδετήριες πάντα οι αυταπάτες!!! 
Ελένη Σκάβδη —


"ουρανοσκέπαστη πατρίδα"

"Στα ξέφωτα της ουρανοσκέπαστης πατρίδας μου είχα εναποθέσει όλα μου τα άγχη... Μοιάζει παραμύθι, είναι όμως πεποίθησή μου ότι αν οι άνθρωποι, οι προορισμένοι άνω να θρώσκουν, είχαν καλλιεργήσει στον πολιτισμό τους τη θέαση του στερεώματος, η ψυχανάλυση δεν θα είχε είχε ευτυχήσει και ο Φρόιντ αντί για τις θεωρίες του θα είχε δημιουργήσει "άλλες", εντρυφώντας στο χώρο της αστρονομίας... Ο χειμώνας με θάλπει με την παγωνιά και τους ουρανούς του... Ποτέ άλλοτε, όσο τον Φλεβάρη, ο ουρανός δεν μπουμπουκιάζει φως και χρυσαφή σχήματα, οφθαλμαπάτες των οντολογικών μου αναζητήσεων.
{...} Μ' αυτή τη στέγη χειμωνιάτικα βρίσκω την "ασήμαντη παρουσία μου σε κάθε γωνιά του τόπου", που ορίζεται πατρίδα -παγκόσμια- από τον ουρανό του. Στις ακατόρθωτες αποστάσεις που με χωρίζουν από τον ουρανό και οι μεγαλειώδεις μας αυταπάτες..."


"τι περίεργο" Δανάη- Γεωργία Μακρυδάκη,

.
"τι περίεργο"

............και τι περίεργο.
Η ψυχή μου πάλι θλίψη στάζει....
Ίσως φταίει αυτή μου η κακιά συνήθεια..

Να θέλω να πιστέψω ξανά.....DANAI

Προσεχώς στις θεατρικές σκηνές της πόλης,από parallaximag

Προσεχώς στις θεατρικές σκηνές της πόλης

της Κύας Τζήμου
Ό,τι αξίζει να δείτε στις σκηνές της πόλης στην ανοιξιάτικη σεζόν.
ΜακΝτόνα για πάντα
Ένας από τα μεγαλύτερα ταλέντα του καιρού μας. Θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος αλλά και κινηματογραφικός σκηνοθέτης (η πρώτη του ταινία μικρού μήκους βραβεύτηκε με όσκαρ - 2006), γνώρισε την αναγνώριση σε ηλικία 25 ετών (1995) με το έργο "Η βασίλισσα ομορφιάς του Λινέιν", του οποίου η συγγραφή λέγεται ότι είχε ολοκληρωθεί σε οκτώ μόλις μέρες. Από κει και πέρα η πορεία ήταν κατακόρυφα ανοδική (Το 1997 μάλιστα ο Μακ Ντόνα έγινε ο πρώτος συγγραφέας μετά τον Σαίξπηρ που είδε τέσσερα έργα του να ανεβαίνουν με επιτυχία στο West-End του Λονδίνου από επαγγελματικούς θιάσους μέσα στην ίδια χρονιά). Σε ηλικία 36 ετών στρέφεται στο σινεμά και το 2008 σκηνοθετεί το εξαιρετικό “Αποστολή στην Μπριζ”.
To έργο του, «Η βασίλισσα της ομορφιάς», (το δεύτερο που θα παίζεται στη Θεσσαλονίκη στις προσεχείς εβδομάδες, θα ακολουθήσει ο Πουπουλένιος) σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, θα παρουσιάσει φέτος, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου, στην Θεσσαλονίκη, στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», η άστεγη πλέον Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», που δεν έχει καταθέσει τα όπλα παρά τη νομαδική ζωή που συνεχίζει. Στους ρόλους οι η Έφη Σταμούλη, Σοφία Βούλγαρη, Γιώργος Δημητριάδης και Κωστής Ραμπαβίλας.
*Μάρτιος, Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς, Μεταμορφώσεως 7-9, τηλ. 2310-458591
Ποιος είναι ο Πουπουλένιος;
Μια από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες στην Αθήνα έρχεται για λίγες παραστάσεις στο Αριστοτέλειο. Ένα παράξενο έργο του Ιρλανδού Μάρτιν ΜακΝτόνα εκμεταλλεύεται την αστυνομική φόρμα για να αρθρώσει ένα πολιτικό σχόλιο για τη βία της εξουσίας αλλά και για την τρυφερότητα της παιδικής ηλικίας μας. Σε ένα αυταρχικό καθεστώς, ένας συγγραφέας ανακρίνεται από δύο αστυνομικούς ερευνητές για τις παράξενες ιστορίες που έχει γράψει. Ιστορίες με παιδιά αλλά όχι “για παιδιά”. Είναι, λοιπόν, κακό να γράφεις ιστορίες; Τι ακριβώς έχει συμβεί στην πόλη; Τι έπαθε το κοριτσάκι που βρέθηκε στους θάμνους; Λένε αλήθεια οι αστυνομικοί; Τι συνέβη στο μικρό Εβραίο; Γιατί δεν το ‘γραψαν οι εφημερίδες; Είναι αλήθεια πως κάποιος έχει μιμηθεί τις ιστορίες του συγγραφέα; Τι σχέση έχει μ' όλα αυτά ο τρυφερός αδελφός του; Γιατί πάσχει από νοητική στέρηση; Τι τους συνέβη όταν ήταν παιδιά; Τι συνέβη σ' όλους μας, όταν ήμασταν παιδιά;
Συνεχείς ανατροπές, αστυνομική πλοκή, χιούμορ, ευφυείς διάλογοι, στοιχεία θρίλερ, με τη βία και την τρυφερότητα να συνυπάρχουν, εξελίσσουν ένα παραμύθι που ισορροπεί ανάμεσα στον κωμικό παραλογισμό και στη γνήσια κλασική τραγωδία. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Νίκος Κουρής, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και ο Γιώργος Πυρπασόπουλος συνθέτου το ιδανικό καστ για τη μαύρη κωμωδία του Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν Μακ Ντόνα σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.
*4-8/4, θέατρο Αριστοτέλειο, Εθνικής Αμύνης 2, Τηλ:2310 250303, 2310 270073
Ένας μεγάλος έρωτας
Οι μεγάλες αγάπες σημαδεύουν όχι μόνο τους πρωταγωνιστές τους αλλά και την εποχή τους και μεταφέρονται στη διάρκεια του χρόνου, καθώς γίνονται έμπνευση για τους ερωτευμένους κάθε εποχής. Γιατί οι συνθήκες μπορεί να αλλάζουν αλλά το συναίσθημα είναι το ίδιο. Σαρωτικό, ανεξέλεγκτο, τυφλό, καταλυτικό, ακαταμάχητο. Ένα από τα ζευγάρια που πέρασαν στο μύθο είναι και ο “Αβελάρδος και Ελοϊζα”. Στο Παρίσι του 12ου αιώνα, ο θεολόγος και φιλόσοφος Πέτρος Αβελάρδος και η 16χρονη μαθήτριά του Ελοΐζα Φυλμπέρ, ερωτεύθηκαν, αψήφησαν μία ολόκληρη κοινωνία, σκανδάλισαν την Εκκλησία και πλήρωσαν για όλη τους τη ζωή, το τίμημα του απαγορευμένου έρωτα. Ο τάφος τους σώζεται στο Παρίσι και έχει πλέον μετατραπεί σε σύμβολο της αιώνιας αγάπης και τόπο προσκυνήματος για τους ερωτευμένους. Ο ταλαντούχος Γιάννης Καλαβριανός σκηνοθετεί την Ελένη Κοκκίδου, τον Γιώργο Γλάστρα και τη Χριστίνα Μαξούρη μεταφέροντας στη σκηνή την άγνωστη στην Ελλάδα αληθινή ιστορία του τραγικού ζευγαριού.
*Απρίλιος, θέατρο Αυλαία, Πλατεία ΧΑΝΘ,(πλευρά Τσιμισκή), Tηλ. 2310 237700
Πρώιμος Ντοστογιέφσκι (αρχική εικόνα)
Τον “Σωσία” τον είδαμε to 2013 στην μοντέρνα του εκδοχή στο σινεμά. Περιμένουμε σαφώς περισσότερα από την θεατρική μεταφορά του δια χειρός της εικαστικού-σκηνοθέτιδας Έφη Μπίρμπα και τους Άρη Σερβετάλη, Δρόσο Σκώτη, Γιώργο Συμεωνίδη, Συμεών Τσακίρη και Κωνσταντίνο Καρβουνιάρη. Ο Σωσίας είναι το δεύτερο έργο που γράφει ο Ντοστογιέφσκι αφηγούμενος κάποιες μέρες της ζωής του Γκολιάτκιν, ενός ασήμαντου υπαλλήλου, έγκλειστου σε ψυχωσικές διαταραχές ο οποίος σε στιγμές έντονης εσωτερικής κρίσης και κοινωνικού αποκλεισμού δημιουργεί τον σωσία, πλάθει ένα φανταστικό πρόσωπο κάποιον που του μοιάζει απόλυτα και στον οποίο εναποθέτει τις ελπίδες του για μια λιγότερο επώδυνη ζωή, μια ζωή μαζί μ' ένα πρόσωπο αγαπητό, έναν αρωγό, που τον παραπέμπει στον ίδιο τον εαυτό. Η θεατρική του μεταφορά βασίζεται χαλαρά στο λογοτεχνικό κείμενο, ως αναφορικό για ένα σχόλιο πάνω στην διάσπαση και τον διχασμό της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου.
*Απρίλιος, θέατρο Αυλαία, Πλατεία ΧΑΝΘ,(πλευρά Τσιμισκή), Tηλ. 2310 237700
Πάνω σε μια πλατφόρμα
Πέντε ηθοποιοί σε μια πλατφόρμα 1Χ1,60 διηγούνται την πιο πολυταξιδεμένη ιστορία 75 εκατοστά πάνω από τη γη. Ποιος είναι ο Οδυσσέας; Σε τι θέλει να γυρίσει; Κι αν τα καταφέρει, τι μένει στο τέλος; Χρησιμοποιώντας την τεχνική της πλατφόρμας, πέντε ηθοποιοί σε περιορισμένο χώρο 1 x 1,60, χωρίς σκηνικά και κοστούμια, μόνο με το σώμα και τη φωνή τους, αφηγούνται το ταξίδι ενός ήρωα που υπάρχει μέσα μας. Που τον επιστρατεύουμε και τον ανακαλούμε κάθε φορά που μας χρειάζεται. Περιπλανώνται σε θάλασσες, παλεύουν με τέρατα, νοσταλγούν και ελπίζουν... Κι όλα αυτά 75cm από το έδαφος. Η επική ιστορία ζωντανεύει κάτω από την ασυνήθιστη, ευφάνταστη και ρηξικέλευθη ματιά των Patari Project, σε μια παράσταση πηγαία και παιχνιδιάρικη, που υπόσχεται μια διαφορετική εμπειρία.
Οι Patari Project είναι μια ομάδα ηθοποιών που μετά από κάποια χρόνια κοινής εκπαίδευσης και συνεργασίας, συναντήθηκαν σε μια παράσταση βασισμένη στην τεχνική της πλατφόρμας. μια θεατρική τεχνική η οποία χρησιμοποιεί για σκηνικό χώρο υπερυψωμένες εξέδρες περιορισμένου μεγέθους, δημιουργώντας ‘νησίδες’ πάνω στις οποίες οι ερμηνευτές επικοινωνούν την ιστορία τους. Ο ιδιαίτερα μικρός χώρος λειτουργεί ως ένας περιορισμός για τους ηθοποιούς, ο οποίος πυροδοτεί τη δημιουργικότητά τους.
*23/2-1/3, BlackBox, Ώρες: Δευτέρα-Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00
Θεατρικές φωνές της πόλης Vol. 4
Το πρόγραμμα της «Ανοιχτής Σκηνής», του φεστιβάλ που παρουσιάζει τη θεατρική παραγωγή από ομάδες της πόλης, θα ξεκινήσει στις 27 Φεβρουαρίου και αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 7 Απριλίου 2015, με τη συμμετοχή των παρακάτω σχημάτων και παραστάσεων: Θεατρική Ομάδα Ρίσκο / «Η Παρεξήγηση» του Albert Camus στις 27 και 28 Φεβρουαρίου. Θεατρική Ομάδα «Enigma» / «Ο Επαγγελματίας» του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς στις 2 και 3 Μαρτίου. «Push your Art Company» / «Μαζί με τ' άπλυτα» του Christopher Durang στις 6 και 7 Μαρτίου. Θέατρο Αναζήτηση / «Ζήτω η Αμφίβολη Ζωή!» του Σάκη Σερέφα στις 11 και 12 Μαρτίου. Θεατρική Ομάδα «Kunst» / «Ορέστης» του Ευριπίδη στις 16 και 17 Μαρτίου. Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία «Ο επιπόλαιος Φρεντ» / «Ο Δράκος» στις 20 και 21 Μαρτίου. Ομάδα «09 (Οι Γενναίοι του Βορρά)» / «Για απόψε αυτοσχεδιάζουμε Πιραντέλλο» στις 23 και 24 Μαρτίου. Ελληνικό Playback Θέατρο/ «Αυτοσχεδιασμοί ζωής» στις 27 Μαρτίου 2015. Μουσικοχοροθεατρική - εικαστική ομάδα «ΣΩΜΑ Ως» / «Το Αρχοντικό της Μινόρε» στις 30 και 31 Μαρτίου. Ομάδα Τέχνης «Oberon» /«Καρακορούμ» του Ανδρέα Στάικου στις 3 και 4 Απριλίου. Θεατρική Ομάδα «Ουκ Νουκ» / «Εξορία» του Παύλου Μάτεσι στις 6 και 7 Απριλίου. Ακόμη, στο πλαίσιο παράλληλης εκδήλωσης, θα παρουσιαστεί στις 28 και 29 Μαρτίου 2015, στο Αλατζά Ιμαρέτ, το έργο «Κανελόριζα» με τη συνεργασία των ομάδων «kontakt^ensemble» και SourLiBooM. Όλα τα έσοδα θα αποδίδονται στις ομάδες.
*27/2-4/4, Θέατρο «Άνετον – Σκηνή Νίκος Ναουμίδης», Παρασκευοπούλου 42, τηλ.2310-869869
Ένα διάσημο μιούζικαλ
Η “Μελωδία της Ευτυχίας” είναι ένα έργο διαχρονικό για όλες τις ηλικίες, με χολιγουντιανό αέρα που βασίζεται στην διάσημη και αληθινή ιστορία της οικογένειας Φον Τραπ που έγινε μιούζικαλ και στη συνέχεια ταινία (1965) με την Τζούλι Άντριους και τον Κρίστοφερ Πλάμερ (Βραβεύτηκε με 5 Όσκαρ κι έσπασε το ρεκόρ εισπράξεων που κατείχε από το 1939 η ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος». Την πρώτη θέση σε ρεκόρ εισπράξεων διατήρησε ως το 1975. Το σάουντρακ της ταινίας πούλησε περισσότερα από 11 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως), έρχεται να συστηθεί σε μικρούς και μεγάλους. Την ελληνική μεταφορά του μιούζικαλ υποστηρίζει ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών (με ξεχωριστές φωνητικές δυνατότητες, όπως απαιτούν οι ρόλοι) ανάμεσα στους οποίους είναι η Νάντια Κοντογεώργη, ο Άκης Σακελλαρίου, η Ζέτα Δούκα και ο Αργύρης Αγγέλου, ενώ τη σκηνοθεσία καθώς και την απόδοση του κειμένου και των στίχων στα ελληνικά υπογράφει η Θέμιδα Μαρσέλλου, που έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια το ιδιαίτερο ταλέντο της στον τομέα του μιούζικαλ (Annie, Fame, Rent). Το μουσικό σκέλος της παράστασης υποστηρίζει με τις ενορχηστρώσεις του ο Γιάννης Αντωνόπουλος, ενώ τις χορογραφίες έχει αναλάβει η Άννα Αθανασιάδη.
*27/2-15/3, Ράδιο Σίτυ, Παρασκευοπούλου 9, Τηλ.: 2310-824970, 2310-81915
Η τέχνη της σκηνικής αποπλάνησης
Αν δεν έχετε δει ποτέ τους Momix, μην το καθυστερείτε άλλο. Οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι επανέρχεστε ξανά και ξανά, μαγεμένοι από αυτό το οπτικοακουστικό υπερθέαμα ακροβατικού χορού που αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο.
Ευαισθησία, χιούμορ, εφευρετικότητα και δεξιοτεχνία, έμπνευση, γνώση και φαντασία, συνθέτουν το DNA των περίφημων MOMIX, της κορυφαίας και διασημότερης ομάδας των «θαυματοποιών χορευτών» του φημισμένου χορογράφου Moses Pendleton, που οριοθέτησαν μοναδικά ένα ανατρεπτικό και διαδραστικό περιβάλλον όπου ο χορός συναντά το τσίρκο, τα ακροβατικά, την παντομίμα, το θέατρο σκιών, τον αθλητισμό και την υποκριτική. Το ολόφρεσκο «Dreamcatcher» είναι ένα show μαγικό με 5 νέες χορογραφίες, εικόνες μαγικές, στιγμές αιωρούμενες, σκηνικές ψευδαισθήσεις, που με τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας (σπέσιαλ εφέ, λέιζερ, προβολές, ειδικοί φωτισμοί, μαριονέτες, σκιές), δημιουργούν ένα σουρεαλιστικό σκηνικό. Μην το χάσετε!
*1 -5/4, Μέγαρο Μουσικής,Τηλ.. 2310 895 800
Σκετσάκια
Η μουσικοθεατρική παράσταση "Ήρωες" είναι μια ιδέα της Ελένης Γκασούκα η οποία και σκηνοθετεί ένα διαρκώς εξελισσόμενο έργο που επιστρέφει ξανά και ξανά, από το 2006, ενημερωμένο και εξελιγμένο. Μια συρραφή από σκετσάκια-σχόλια πάνω στον ρατσισμό, την ανεργία, τον επαρχιωτισμό, τα ναρκωτικά, την οικογένεια, τα social media, το σεξ, την ομοφυλοφιλία κ.ά. Παίζουν οι Θανάσης Αλευράς, Κωνσταντίνος Καϊκής, Βίκυ Καρατζόγλου, Θοδωρής Μαυρογιώργης, Ματίνα Νικολάου, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αρετή Πασχάλη. Στη μουσική οι Χρίστος Θεοδώρου, Κωστής Βήχος, Λάμπης Κουντουρογιάννης, Σπύρος Καραμήτσος, ενώ στα κείμενα συμπράττει ο Θοδωρής Αθερίδης. Πριγκίπισσες από τη Μόσχα, ναυαγοί, τηλεοπτικές ιερόδουλες, σαδομαζοχιστές και πολιτικοί κρατούμενοι, gay Ηπειρώτες, ακολουθούν τα βήματα του tango χορεύοντας τσάμικο και τραγουδούν στη σκηνή βαριά ποπ και ελαφριά ζεϊμπέκικα για δυο απολαυστικές ώρες.
*Μάρτιος, Black Box, Βασ. Όλγας 65 και Φλέμινγκ 2, τηλ.231 082 9254
Στον έρωτα πατάμε γκάζι
Το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο της Πάολα Βόγκελ, “Παράνομη οδήγηση” (σε μετάφραση Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη) μας φέρνει αντιμέτωπους με τα όρια της ηθικής. Δύο άνθρωποι που νιώθουν πως δεν ανήκουν πουθενά, συναντιούνται ερωτικά μέσα σε μία δυσλειτουργική οικογένεια. Εκείνος 40άρης αλκοολικός, άντρας της θείας της, εκείνη ανήλικη που ψάχνει να καλύψει το κενό του απόντα πατέρα. Ο ένας μπορεί να σώσει «ή» να καταστρέψει τον άλλον. Ένας ασύμβατος με την πραγματικότητα έρωτας, ο λεπτός πάγος που είναι έτοιμος να υποχωρήσει απότομα κάτω από το βάρος ενός και μόνο λάθους μας. «Όταν τα φρένα σου δεν πιάσουν στον πάγο, θα πρέπει να πατήσεις γκάζι», της λέει σε ένα από τα μαθήματα οδήγησης που κάνουν. Έτσι, με το γκάζι πατημένο πάνω στον λεπτό πάγο, μαθαίνουν και οι δύο κάτι που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους: ότι ο άνθρωπος που έχει τη δύναμη να μας καταστρέψει και εκείνος που έχει τη δύναμη να μας εξελίξει, είναι πολύ συχνά το ίδιο πρόσωπο. Η Άσπα Καλλιάνη σκηνοθετεί τους Σταύρο Ζαλμά, Δώρα Θωμοπούλου, Νεφέλη Κουρή, Εύη Σαρμή, Βασίλη Σεϊμένη και Θάνο Φερετζέλη.
*28/2 – 31/5, Νέο Υπερώο – ΕΜΣ, τηλ.: 2315 200010
- See more at: http://www.parallaximag.gr/thessaloniki/prosehos-stis-theatrikes-skines-tis-polis#sthash.oukzf32p.dpuf

Η αμαρτωλή ιστορία της πόλης από parallaximag

Η αμαρτωλή ιστορία της πόλης

του Γιώργου Τσιτιρίδη

Υπάρχουν πολλές περιοχές στην Ελλάδα που φημίζονται για τους οίκους ανοχής και τα αμαρτωλά στέκι τους. Μια όμως από αυτές αν και σχετικά άγνωστη στους περισσότερους ήταν για πολλά χρόνια η μεγαλύτερη πορνοσύναξη της Ευρώπης, όπως χαρακτηριστικά την ονόμαζε ο Ηλίας Πετρόπουλος και είναι αυτή που πιθανότατα εδραίωσε την φήμη της Θεσσαλονίκης ως την πιο ερωτική πόλη της Ελλάδος. Ας πάμε να γνωρίσουμε την περιβόητη Μπάρα, το σημερινό Βαρδάρι.

Σκίτσο του Ηλία Πετρόπουλου
Στην σημερινή πλατεία Βαρδαρίου, στο σημείο μηδέν από όπου ξεκινάει η μέτρηση των χιλιομετρικών αποστάσεων και μπαίνουμε προς την πόλη κάποτε δέσποζε η Χρυσή πύλη, η είσοδος της Θεσσαλονίκης από τα Δυτικά, η πύλη ελέγχου που προστάτευε τους κατοίκους από επιδρομές, επιδημίες, ανεπιθύμητους επισκέπτες και περιόριζε τα κακοποιά στοιχεία, τα αμαρτωλά στέκια και οτιδήποτε δεν της ταίριαζε να περάσει εντός. Η εκτός των τειχών περιοχή ήταν γεμάτη από αλευρόμυλους, αγροικίες, φτωχογειτονιές, χάνια στα οποία ξαπόσταιναν οι ταξιδιώτες με τα εμπορεύματα που φέρνανε, χαμαιτυπεία, τεκέδες, καφέ αμάν και καφέ σαντάν στα οποία μπορούσες να ακούσεις καταπληκτικούς αμανέδες να καπνίσεις ναργιλέ και να θαυμάσεις δεξιοτεχνικούς χορούς της κοιλιάς. Ο Γιώργος Ιωάννου στο πεζογράφημα του «Η πλατεία του Αγίου Βαρδαρίου» μας δίνει μια εικόνα της περιοχής:
«Προτού γκρεμίσουν τα τείχη, η πλατεία Βαρδαρίου δεν ήταν σχηματισμένη. Τα τείχη, κατεβαίνοντας προς το λιμάνι, έκοβαν το χώρο στη μέση σχεδόν. Η επικοινωνία με την έξω από τα τείχη πόλη γινόταν από μια μεγάλη διπλή πορτάρα που από τα χρόνια τα βυζαντινά ονομαζόταν «Χρυσή Πύλη» και που ήταν κάτι το ανάλογο με την επίσημη Πύλη της τότε πρωτεύουσας».
Η χρυσή πύλη κατεδαφίστηκε το 1874 από τον Μιδατ πασά για να μην εμποδίζεται η κυκλοφορία της Εγνατίας του είχε διαπλατυνθεί το 1868. Ευτυχώς διασώθηκε το βόρειο τείχος και ο Πύργος του Τοπ Χανέ στα σημερινά δικαστήρια.
Σε μικρή απόσταση από την Πύλη, ανάμεσα στον σταθμό των τρένων και το λιμάνι έστησαν οι πόρνες την δική τους πολιτεία και άνοιξαν τα δικά τους σπίτια για να εξυπηρετούν τον διερχόμενο κόσμο και ειδικά τους πελάτες που διανυκτέρευαν στα χάνια και αναζητούσαν τα πρώτα βράδια τους λίγη διασκέδαση.
Η συνοικία Μπάρα όπως ήταν γνωστή, ήταν στο τετράγωνο που ορίζεται από τις οδούς Μοναστηρίου, Λαγκαδά, Αφροδίτης Βάκχου, Οδυσσέως, Ταντάλου Προμηθέως, που οι Τούρκοι ονόμαζαν dudulak (δρόμος της ηδονής).
Η ονομασία Μπάρα, σύμφωνα με τον Γιώργο Ιωάννου, ετυμολογικά αναφέρεται στα νερά από τον βούρκο που σχηματιζόταν σε διάφορα σημεία της περιοχής. Κατά τον Ηλία Πετρόπουλο, Μπάρα ονομάζανε ένα κοίλωμα με λιμνάζοντα ύδατα, το οποίο κάποτε σκεπάστηκε, επιχωματώθηκε και επάνω εκεί άρχισαν να χτίζονται σπίτια μικρά, ευτελούς κατασκευής. Στην περιοχή παρέμειναν αρκετές εστίες με στεκούμενα νερά, ρυάκια και μικρές γέφυρες για να περνάει ο κόσμος από την μια πλευρά στην άλλη, όπως φαίνεται από φωτογραφίες εκείνης της εποχής. Η λέξη μπάρα λοιπόν από λέξη περιγραφική άρχισε να έχει σημασία τοπωνύμιου και έχασε με τον καιρό την κυριολεκτική της σημασία. Τα σπίτια που χρησίμευαν ως οίκοι ανοχής, ήταν συνήθως μονώροφα με μια κουζίνα και ένα δωμάτιο που ήταν και ο χώρος εργασίας και το υπνοδωμάτιο. Σπάνια υπήρχε ένα δεύτερο δωμάτιο δίπλα στο άλλο η σε ένα δεύτερο πάτωμα. Οι περισσότερες κοπέλες έμεναν εκεί, στον ίδιο χώρο όπου και εργάζονταν. Η είσοδος ήταν μια στενή πρόσοψη καλυμμένη από μια πόρτα της οποίας το πάνω κομμάτι ήταν παράθυρο. Αυτό βοηθούσε τις πόρνες τα κρύα βράδια του χειμώνα με την πολλή υγρασία και τον αέρα να στέκονται πίσω από αυτό (κάτι σαν βιτρίνα) και να καλούν τους πελάτες τους μέσα. Το καλοκαίρι στέκονταν στο κατώφλι του σπιτιού και περίμεναν συνήθως όρθιες ή σε χαμηλά καθίσματα. Αφού είχαν συμφωνήσει τι θα κάνουν και ποια θα είναι η τιμή έμπαιναν μέσα με τον πελάτη, τραβούσαν την κουρτίνα του παραθύρου η κλείνανε την πόρτα και αυτό σήμαινε ότι η πόρνη αυτού του σπιτιού είναι απασχολημένη. Στο δωματιάκι εκτός από το κρεβάτι σπάνια θα υπήρχε μια καρέκλα ή ένα μικρό τραπεζάκι και το μαγκάλι το οποίο κρατούσε ζεστό το χώρο. Στην περιοχή, εκτός από τους οίκους υπήρχαν και σπίτια με οικογένειες οι οποίες τοποθετούσαν μια επιγραφή στην πόρτα που έλεγε «Προσοχή οικογένεια» και κανείς δεν πλησίαζε εκεί και δεν ενοχλούσε.
Οι πόρνες της Μπάρας σε αντίθεση με άλλα πορνεία της πόλης ήταν μοναχικές, δούλευε μία σε κάθε σπίτι. Εκεί συναντούσες κορίτσια κάθε ηλικίας και καταγωγής, όπως από Ιταλία, Σουηδία, Γαλλία και Σερβία. Πολύ καλή φήμη είχαν οι Βολιώτισσες, οι Σμυρνιές και οι Εβραίες. Πολλά κορίτσια που ήρθαν πρόσφυγες με την οικογένεια ή και μόνες κατέληξαν από ανάγκη στους δρόμους της Μπάρας. Θεωρούνταν, σε σχέση με άλλες περιοχές, γυναίκες «χαμηλής ποιότητας», με πελάτες επαρχιώτες και κυρίως στρατιώτες και ταξιδευτές που δεν έδιναν σημασία στην ομορφιά και στις λεπτομέρειες της εμφάνισης. Σ' αυτά τα σπίτια μετά την συνουσία δεν πλένονταν ούτε η πόρνη ούτε ο πελάτης και τα στρώμα δεν το ξέστρωναν ποτέ κατά την διάρκεια της ημέρας. Σχεδόν καθημερινά στην Μπάρα έβλεπες διαπληκτισμούς κοριτσιών με τους αγαπητικούς και τους νταβατζίδες, διάφορα αλισβερίσια περίεργων και σκοτεινών ανθρώπων που δρούσαν σε όλη την περιοχή σαν συμμορίες.
Από τις θρυλικές μορφές της Μπάρας ήταν ο Άλκης Πετσάς, ο επονομαζόμενος και «Βασιλιάς της Μπάρας». Το στέκι του ήταν ένα χασισοποτείο στην οδό Αφροδίτης απέναντι από το μπορντέλο της Μαντάμ Ερασμίας. Το 1932 έφθασαν στην Μπάρα δύο νταήδες από την Αθήνα, Σμυρνιοί στην καταγωγή. Ήταν δύο αδέρφια οι Αυγουλάδες. Σύντομα ο υπόκοσμος της πόλης χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα: στους «Κωνσταντινοπολίτες» του Άλκη Πετσά και στους «Σμυρνιούς» των Αυγουλάδων. Ένα βράδυ το πρωτοπαλίκαρο του Άλκη Πέτσα, ο Κέρκυρας, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον μεγάλο αδελφό Αυγουλά. Αυτός ορκίστηκε εκδίκηση. Οι Αυγουλάδες παρακολουθούσαν τις κινήσεις του Άλκη για να βρουν ευκαιρία να τον χτυπήσουν. Οι Αυγουλάδες, προφασιζόμενοι ότι ήθελαν να του μιλήσουν, τον πυροβόλησαν πολλές φορές με δύο πιστόλια και μετά άρχισαν να τον μαχαιρώνουν. Ζούσε ακόμη όταν τον πήγαν στο νοσοκομείο. Είχε φάει επτά σφαίρες και 11 μαχαιριές. Στην κηδεία του, που έγινε την επόμενη μέρα, παραβρέθηκαν όλοι οι νταήδες της Σαλονίκης και οι πόρνες της περιοχής που συνόδευαν το φέρετρο ενώ όλα τα «σπίτια» και όλες οι χαρτοπαικτικές λέσχες της Μπάρας παρέμειναν την ίδια μέρα κλειστά ως ένδειξη πένθους. O Κέρκυρας αν και καταδικασμένος για φόνο δεν έκανε φυλακή μιας και ήταν ταγματασφαλίτης, το μάτι και το αυτή της αστυνομίας. Διατηρούσε με το γιό του Γιώργο μαγαζί από το οποίο και πέρασαν όλοι οι γνωστοί ρεμπέτες Μπάτης, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου. Ένα πρωινό βρέθηκαν δολοφονημένοι έξω από το μαγαζί τους για ξεκαθάρισμα υπόπτων συναλλαγών.
Μεγάλες δόξες η Μπάρα γνώρισε από το 1912 ως το 1918, στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, όταν η Στρατιά της Ανατολής, που αριθμούσε 300.000 άνδρες, αποβιβάστηκε στην Θεσσαλονίκη. Σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή πόλη δεν είχαν συγκεντρωθεί έως τότε τόσες πολλές και διαφορετικές φυλές μαζί με τους Εβραίους, Έλληνες, Τούρκους που είχε ήδη η πόλη. Η Θεσσαλονίκη έζησε μεγάλες στιγμές την περίοδο εκείνη. Η συνοικία της Μπάρας είχε πάνω από 2000 με 3000 πόρνες, έτοιμες να εξυπηρετήσουν τον στρατό για τον οποίο ήταν το αγαπημένο στέκι, κάτι σαν την Τρούμπα στον Πειραιά. Όταν τελείωσε ο πόλεμος έμειναν λιγότερες από 1000 μέχρι την δεύτερη εποχή ακμής της περιοχής, στα 1940 -1949. Τότε γέμισαν ξανά τα σπίτια με φαντάρους, αγρότες, ταγματασφαλίτες και μαυραγορίτες και κάθε λογής κόσμο που περνούσε από την πόλη. Στη δεκαετία του 60, το πρόσωπο της περιοχής αλλάζει για να εξελιχθεί στον Βαρδάρη, με μοντέρνες πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, λαϊκά σινεμά, βιοτεχνίες, αγορά ρούχων, υπεραστικά λεωφορεία του ΚΤΕΛ, καμπαρέ και μπαρ, παραμένοντας σημείο αναφοράςστην πόλη. Υμνήθηκε σε πολλά ποιήματα και μυθιστορήματα από τον Ιωάννου, τον Χριστιανόπουλο, τον Κοροβίνη, τον Γρηγοριάδη και πολλούς άλλους συγγραφείς μελετητές και λογοτέχνες. Η ολοκληρωτική παρακμή της περιοχής ξεκινά με την καινούργια χιλιετία.
Στις μέρες μας στα στενά του Βαρδάρη τα «κόκκινα φωτάκια» σπανίζουν, οι άδειες δεν ανανεώνονται και τα σπίτια μετακομίζουν έξω από την πόλη όπως και τα ΚΤΕΛ. Ο Βαρδάρης δείχνει να επιθυμεί να ενταχθεί στο κέντρο της πόλης και να ξεκολλήσει τη ρετσινιά της κακόφημης περιοχής. Η ανθρωπογεωγραφία των επισκεπτών αλλάζει και σιγά σιγά μόνο ελάχιστοι πιστοί θιασώτες της περιοχής επιστρέφουν εκεί, εκτός κι αν είναι κάτοικοι. Αυτοί είναι και οι τελευταίοι Βαρδαρίσιοι, όπως τους λένε, είναι οι τελευταίες χαρακτηριστικές φάτσες του Βαρδάρη. Σήμερα οι λαμαρίνες του μετρό έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν της περιοχής και βάζουν στο ψυγείο οποιοδήποτε σχέδιο αναβάθμισης της Πλατείας.

Πηγές
Χρήστος Ζαφείρης «Έρως σκέπει την πόλη» εκδόσεις Εξάντας
Ηλίας Πετρόπουλος «Το μπουρδέλο» Εκδόσεις Νεφέλη
Αρχείο του ιστορικού Κωνσταντίνου Νίγδελη
- See more at: http://www.parallaximag.gr/thessaloniki/i-amartoli-istoria-tis-polis#sthash.YgGHG1C9.dpuf