Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

ΑΡΗΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ(1948-2014) , γράφει ο Βαγγέλης Μαρκάκης


Τον Άρη τον πρωτογνώρισα, λίγο μετά τον διορισμό μου στην Τράπεζα, στα τέλη του 1976.Θυμάμαι την μορφή του που για εκείνη την εποχή και την δουλειά που κάναμε ήταν εκκεντρική. Μεγάλη μαύρη γενειάδα, σκουλαρίκι, φουλάρι, μπότες, μικρόσωμος αλλά με στυλ,ματιά δυνατή, ερευνητική και σοβαρή μαζί. Είχαμε ένα κοινό σημείο, είχα και εγώ τότε σχετικά μεγάλα γένια. Θάχει κότσια ο τύπος σκέφθηκα και τον καταχώρησα στους ενδιαφέροντες συναδέλφους. 
Εργαζόταν στο λογιστήριο με προϊστάμενο τον αξέχαστο Κώστα Σταματίου,εγώ στη πλατφόρμα του καταστήματος Μητροπόλεως στην αρχή, μετά και για περίπου τρία χρόνια με στρίμωξαν στο Ταμείο με προϊστάμενο τον επίσης εξαιρετικό Αλέκο Αθηναίο. Στη αρχή ανταλλάσσαμε ένα γεια σαν συνάδελφοι μετά σιγά σιγά, πιάναμε και καμιά κουβέντα για μηχανές και φωτογραφία, ψιλοάσχετος εγώ τότε με αυτά και για ταξίδια που όμως μπορούσα να συμμετέχω σχεδόν ισότιμα, γιατί είχα κάνει ήδη δύο ταξίδια στο εξωτερικό, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για την εποχή και την ηλικία μας. 
Ένα Σάββατο προς το μεσημέρι ,τότε δουλεύαμε και τα Σάββατα, έρχεται στο ταμείο και με σοβαρό ύφος μου λέει. Αύριο θέλω νάρθεις μαζί μου με την μηχανή στην Ακροκόρινθο, το έχουμε πει τόσες φορές, αλλά μέχρι τώρα δεν έγινε τίποτα. Ήμουν τότε σε άλλη φάση έξω από μηχανές και τέτοιου είδους ταξίδια, με τις παρεούλες , τα ταβερνάκια μας, τα ρεμπέτικα, τις ροκιές μας, στις ελεύθερες ώρες μας. Αλλά ήταν συνάδελφος και τον εκτιμούσα. 
Την άλλη ημέρα το πρωί αγουροξυπνημένος, άλλωστε τα Σαββατόβραδα βγαίναμε τότε, πήγα στο σπίτι του στο Θησείο, για να προετοιμαστούμε για το ταξίδι που είχε σχεδιάσει, πρέπει να ήταν άνοιξη του 1978.Μπαίνοντας στο σπίτι βλέπω βιβλιοθήκες, κράνη διάφορα, στολές, φωτογραφικές μηχανές ένα σπίτι σαν μουσείο. Μου δίνει κράνος, μπουφάν μοτοσυκλέτας, ζώνη μέσης, γάντια, ένιωθα λίγο σαν διαστημάνθρωπος, ανεβήκαμε στην κατά κόκκινη 900σάρα LAVERDA, έκανα από μέσα μου τον σταυρό μου και ξεκινήσαμε. 
Η συγκεκριμένη μηχανή αν θυμάμαι καλά έγραφε στο καντράν 220 Km.O Άρης εκείνη την μέρα πρέπει να ξεπέρασε τα 180 km ανά ώρα,γιατι εκεί για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι ο γύρω χώρος μπορεί υπό προϋποθέσεις να φανεί επίπεδος .Στην διαδρομή μου έφυγε το γείσο του κράνους που μου είχε δώσει και θυμάμαι καλά ότι σκεπτόμουν ότι δεν έχω κάνει διαθήκη ,αλλά γιατί ,για την ανύπαρκτη ως τότε περιουσία μου? Τέλος πάντων φτάσαμε σώοι και αβλαβείς. 
Πριν καθίσουμε στην πλατεία της Ακροκορίνθου για την καθιερωμένη από ότι κατάλαβα εκ των υστέρων,‘ ’τελετή’’ της ουζοκατάνοιξης, επισκεφθήκαμε την αρχαία Σικυώνα όπου για πρώτη επίσης φορά γνώρισα τον Blue guide που είχε πάντα μαζί του ο Άρης, για να μαθαίνει, τι είχε γίνει και τι ήταν στην αρχαιότητα το κάθε μέρος που επισκεπτόταν. Το άλλο που είχε πάντα μαζί του εκτός από τον εξοπλισμό της motto του,ήταν η φωτογραφική του μηχανή. 
Εκεί πριν καβαλήσουμε την μηχανή,για το ταξίδι της επιστροφής είπε το περίφημο’ ’τρία ούζα την ημέρα κάνουν την LAVERDA σφαίρα’’. Μετά από αυτή την εμπειρία και σύμφωνα με τον χαρακτήρα μου, που γούσταρε περιπέτεια και αδρεναλίνη, ήταν πολύ φυσικό να τον ακολουθώ σε πολλές διαδρομές, εκδρομές κ.λπ. μέχρι που αγόρασα και εγώ το πρώτο μου μηχανάκι ένα HONDA XL185 στις αρχές του 1980. 
Έκτοτε και για αρκετά χρόνια κάναμε πολύ παρέα, με μηχανές, ορειβασίες, τον είχα μυήσει και εγώ στην ορειβασία και του άρεσε, μας ένωνε η κουβέντα, το κρασί, η αγάπη για την φύση και τη Αρχαία Ελλάδα για την περιπέτεια ,την μοτοσυκλέτα, την φωτογραφία, την Rock μουσική. Μας χώριζαν οι πολιτικές απόψεις αλλά αποφεύγαμε να μιλάμε για αυτά όταν είμαστε μαζί για ευνόητους λόγους και κάποιες πλευρές του χαρακτήρα μας. 
Με πρωτοβουλία του Άρη είχαμε φτιάξει το GATOYLIS ENDURO TEAM,όπου συμμετείχα και εγώ, ο Λεωνίδας ο Τρικάτσουλας,ο Νίκος Νίκας, ο Χριστόφορος ο Σανταμούρης,ο Βασίλης ο Μπενάκης ο Σταυρός ο Νεστορίδης,ο Μαυροθαλασσίτης, ο Φαρινόλας και άλλα παιδιά της εποχής μας που τώρα δεν θυμάμαι .Ο Άρης επίσης ήταν ιδρυτής του ΣΥΜΟΦΕ.Κατά διαστήματα έκανε ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο,όπως και αναρρίχηση με τον Αχιλλέα τον Μανεσιώτη,τον Νίκο τον Νίκα, τον Θανάση Αβραμόπουλο τον Σταύρο Νικολάου.Συν τοις άλλοις έγραφε σε περιοδικά μοτοσυκλέτας για τις εμπειρίες του τις απόψεις του, τις σκέψεις του,τα συναισθήματα του. Ήταν ένας πολύ δραστήριος,οργανωτικός, γεμάτος ιδέες άνθρωπος. 
Κάποια στιγμή άτυχη, έγινε μια παρεξήγηση μετά έφυγα για Κρήτη,χαθήκαμε. Από κοινούς γνωστούς έμαθα ότι εγκατέλειψε την Τράπεζα, και ότι είχε πάει εκεί στα Ιεροσόλυμα που από παλιά πήγαινε με την μηχανή να επισκεφθεί, τα εκεί ορθόδοξα μοναστήρια,ασχολήθηκε με την Θρησκεία και ότι τελικά εκάρει μοναχός.Δεν ήξερα τι από όλα αυτά ήταν αλήθεια παρόλο που γνώριζα από παλιά την αγάπη του για την ορθοδοξία. Δυο χρόνια πριν περίπου πηγαίνοντας προς Γκάζι πέρασα τυχαία έξω από το σπίτι του, τον είδα να μιλάει με κάποιον τον πλησίασα,με γνώρισε δεν είχε αλλάξει πολύ εξωτερικά απλά είχε γκριζάρει,το μάτι του όμως είχε ακόμα εκείνη την περίεργη λάμψη. Αγκαλιαστήκαμε ανταλλάξαμε τηλέφωνα είπαμε σύντομα τα νέα μας μου είπε ότι είχε κάποια προβλήματα υγείας, είπε ότι θα ερχόταν να με δει στην Κρήτη. Είχαμε να συναντηθούμε πάνω από 20 χρόνια. Έκτοτε είχαμε τηλεφωνηθεί μερικές φορές, νομίζω ότι τελευταία φορά μιλήσαμε στα μέσα του 2014. 
Πριν λίγες μέρες κάποιος παλιός φίλος από τις μηχανές από Αθήνα, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι βρήκαν τον Άρη νεκρό στο σπίτι του. Στενοχωρήθηκα πολύ γιατί παρόλο που είχαμε χρόνια πολλά να κάνουμε παρέα, παρ’ολη την απολυτότητα και τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις που εξέφραζε ,υπήρξε καλός μου φίλος και Δάσκαλος. 
Ο Άρης μ' έμαθε όχι μόνο ν' αγαπάω τις μηχανές και την φωτογραφία αλλά έμμεσα μου έδειξε ότι αν δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, δεν θα κάνουμε τίποτα σ' αυτήν την μικρής διάρκειας ζωή μας .
Με αυτό το κείμενο σε χαιρετώ φίλε μου, ελπίζοντας να βρήκες την ελευθερία και την γαλήνη που πάντα αναζητούσες. 

Βαγγέλης Μαρκάκης ΧΑΝΙΑ,ΚΡΗΤΗΣ.      

1 σχόλιο:

  1. Πολύ σκληρό το τέλος για τον Άρη ,δεν του έπρεπε τέτοιος θάνατος,πάρα πολλές μέρες μόνος στο σπίτι. Τον γνώριζα από το 1975. Να είσαι καλά Βαγγέλη για αυτά που έγραψες για τον κοινό μας φίλο.
    Γιώργος Αστέρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή