Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

"παραπολιτικά" Τάσος Ορφανίδης


εκεί που βαδίζω σκεπτικός να μια κουτσουλιά ,ευλογία μου λένε έχεις τύχη
την επομένη βρέθηκα στο Νοσοκομείο με έμφραγμα. 
μπορεί και νάχα τύχη

στρέφω το βλέμμα μου προς τον ουρανό και τι να δω, ένα πουλί μου 'κλεισε το μάτι.
περίεργο σκέφτηκα, παρακάτω ένα γέροντας με χαιρέτησε και ένα παιδί μ’ έπιασε από το χέρι, ένιωσα να χάνω όλο το βάρος και να πετώ παρέα με το πουλί που με προσπέρασε

ένα αυτοκίνητο πέρασε αργά από μπροστά μου, αλλά εγώ κοντοστάθηκα έχω την εντύπωση ότι διέκρινα γνώριμες φυσιογνωμίες μάλλον ήταν αυτοί που τα πίναμε χθες παρέα

το μηχανάκι συνεχίζει να κάνει την ίδια φασαρία, αλλά εγώ έπαψα να τ’ακούω,
 μου έγινε συνήθεια

τα ξύλα στο τζάκι δεν δίνουν φλόγα αρνούνται να μου κάνουν την χάρη, 
έχουν κι αυτά τις επιλογές τους

ο αέρας έξω από το σπίτι είναι δυνατός, πόσο ακόμη να το υπομείνω προσμένοντας το αύριο

μου είπαν ότι έχει κρύο αλλά εγώ ζεσταίνομαι από τον ήλιο,
 ζω με ψευδαισθήσεις

πόσο χρειάζεται για να χάσω το μυαλό μου έχω σταθμίσει όλες τις δυνατότητες,
 αλλά ο καθρέφτης  με διαψεύδει

κάθε φορά που πλένω τα χέρια μου βρίσκομαι σε διαμάχη με τα μικρόβια,
 δεν έχει νικητή ο αγώνας

προτιμώ τα φυτικά φάρμακα αλλά το δηλητήριο είναι κοινό,
 καταλήγουν στον ίδιο σταθμό που έχει χάσει το φωτισμό του

από το πρωί ετοιμάζομαι να πάω στην συγκέντρωση στον Λ.Πύργο,
 πόσο αξίζουν τόσες ώρες με ένα σύνθημα ,
 η γλώσσα μας έγινε αδιάβαστη, μόνο στα σχολεία διδάσκεται

μ’ έσπρωξε κάποιος ,γυρίζω και βλέπω έναν γέροντα , μου θύμισε τα νιάτα μου

δεν μπορώ να σηκώσω σημαία, το βάρος της με συνθλίβει, ίσως να αγγίξω την άκρη της

ο κόσμος έγινε πολύς, το πλήθος γέμισε την πλατεία, οι φωνές δυνάμωσαν αλλά  το σύνθημα το παίρνει ο άνεμος , λες να μη τα ακούν

είμαι βέβαιος ότι το τοίχος είναι παντού, στο σπίτι στην πόλη στην χώρα στην ψυχή και στην καρδιά, εγώ πώς να τ’ αντέξω που λαβώθηκα

μού ’δωσαν μια μπουκιά αλλά δεν έφθασε, ζήτησα ολόκληρο ψωμί για τους υπόλοιπους αλλά δεν μ’ άκουσαν κι εγώ την επέστρεψα

είχα ένα ρούχο, πήρα κι άλλο , μου άρεσε ακόμη ένα ,δεν φόρεσα κανένα τα προόριζα για το πλήθος αλλά δεν είχα τα μέτρα τους


το βήμα μου είναι αργό αλλά το βλέπω σταθερό , γίνομαι  αποφασισμένος

2 σχόλια:

  1. Ο αποφασισμένος δεν καταλαβαίνει από αναποδιές και λαβωματιές!!!!
    Υπέροχο Τάσο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή