Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

"Αυτές οι μέρες" Λίνα Δημοπούλου

(Στους φίλους, που εννοούν τη φιλία, παρά τις διαφορές μας.)
Αυτές οι μέρες…

Σουγιάδες σε χέρια επιδέξιου φονιά καιρού, σφάζουν, κομματιάζουν όσα μπόρεσες, ψίχουλο-ψίχουλο, να μαζέψεις και να αποθηκεύσεις στο μικρό πατάρι, που σου παραχώρησε το επίγειο σύμπαν, σκορπίζουν στον αέρα, φυγαδεύοντας ύπουλα φιλίες, γέλια, όρκους κι αγάπες σ’ ένα σκοτεινό άγνωστο.

Ακούγονται λόγια που άλλα θέλουν να πουν κι άλλα λένε, αιχμηρά, ευθύβολα στην αδυναμία της αμυνόμενης ζωής απέναντι, γίνονται ρουκέτες που σημαδεύοντας τον αληθινό εχθρό, εξοστρακίζονται σε μυστικούς, προσωπικούς τοίχους και πετυχαίνουν καρδιές.

Σε νιώθω κι εγώ μερικές φορές θέλω να σε χτυπήσω και δεν κουράζομαι καθόλου να βρω το σημείο, αυτές οι μέρες είναι γεμάτες εμπνευσμένο μίσος, εκτοξεύεται το δηλητήριο προτού ολοκληρωθεί η φράση, όλοι είμαστε στόχοι κι όλοι θύτες. Φοβιστικό, ε;
Κοίτα να κρατηθούμε μαζί, εγώ δεν έχω κανέναν, ούτε εσύ…

Ο πατέρας μας πέθανε, η μάνα μας γέρασε μόνη στο άδειο διαμέρισμα, το σπίτι στο χωριό δεν αξιωθήκαμε να το ζήσουμε καθόλου, κοψοχρονιά το πήρε ο γείτονας, τότε που είχαμε τις δόσεις για τ’ αυτοκίνητο, στάβλο το έκανε, τα ζώα κουρνιάζουν τις νύχτες στο ντιβάνι που ξαπλώσανε τον παππού λαβωμένο και πέθανε μάρτυρας ίδιου διωγμού, τίποτα δε μας ανήκει παρά μόνο αυτή η ώρα, που αν δε με κρατήσεις θα καταρρεύσω κι αν δε στηριχτείς πάνω μου θα σωριαστείς.

Τα φώτα της πόλης χαμηλώνουν, το τσίρκο πακετάρει για ταξίδι κι εμείς, που όση ώρα χειροκροτούσαμε τις τούμπες της αρκούδας, δεν καταλάβαμε πως το χέρι μιας εκπαιδευμένης μαϊμούς ψαχούλεψε και καταλήστεψε τις τσέπες και τη χαρά της ψευδαίσθησης απ’ το έκθαμβο βλέμμα μας, κοιταζόμαστε καχύποπτα.

Μην κατηγορείς εμένα, το δικό μου χέρι βρισκόταν μέσα στο δικό σου, -δε θυμάσαι;- ούτε κι εγώ έχω που να πάω τώρα, ίδια με σένα θυμωμένος θεατής είμαι εγώ, ξεγελασμένος κι ανήσυχος, η πόλη σκοτείνιασε και κάνει κρύο.

Ας κάτσουμε στο πρώτο ελεύθερο παγκάκι που θα βρούμε με την αφή αυτό το μαύρο χειμώνα, με την αφή ξανά, αγάπη μου, φίλε μου, γείτονά μου, ας ψηλαφίσουμε τις άδειες, παγωμένες παλάμες ο ένας του άλλου, οι γραμμές της ζωής δε σβήνουν απ’ την επιφάνεια κι αν σκαλίσουμε λίγο παραμέσα θα ζωντανέψει το αίμα, θα ορθωθούν οι φλέβες κόκκινες και ζεστές ανάμεσα σε μένα και σε σένα, ανάμεσα σε όλους, σημάδι πως ακόμα ζούμε, ένας χειμώνας είναι, βρε αδερφέ θα τον παλέψουμε όπως μπορούμε, όπως μπορεί ο καθένας μας..

Κοίτα μόνο να κρατηθούμε μαζί…
Αυτές οι μέρες δεν θα μας διαλύσουν.

Λ.Δ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου