Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

"Γύμνια" Απροσδόκητος ποιητής


Φοβάμαι που δεν μου μιλάς. Δεν αντέχω να μην είμαι η αγαπημένη σου … η καλύτερή σου επιλογή κάθε λεπτό … νιώθω ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω χωρίς εσένα … έχω ανάγκη την πίστη και την εμπιστοσύνη σου … δεν μου αρκεί η δική μου … δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τις αμφιβολίες του κόσμου.
Προχωράω και προχωράω και όταν τρέχω χαρούμενη για τα ανέλπιστο νιώθω να γκρεμοτσακίζομαι. Δεν έχω τη σιγουριά που δεν μπορώ ν αντλήσω από εσένα. Η έλλειψη ησυχίας γίνεται κενό και εγώ απορώ για το πότε θ αντικρίσω τη μέρα ξανά ανέμελα, γαλήνια χωρίς να νιώθω κατατρεγμένη.
Κατατρεγμένη από την πόλη που με κλώτσησε, σαν μάνα που ήθελε να με σπρώξει να περπατήσω στις λάσπες … στις λάσπες που επέλεξα, σ’ αυτές που έχω τη δύναμη και την ψυχή ν αψηφώ.
Αλλά όταν εσύ με κοιτάς με αμφιβολία, με απέχθεια, σχεδόν απογοητευμένη, νιώθω μόνη, νιώθω να μην μπορώ και γεμίζω με απορία, με ενοχή, με φόβο.
Πώς γίνεται η αδικία να μετατρέπεται σε ενοχή?  Πώς γίνεται να τρέχω μονίμως να σωθώ και να, ξαφνικά να είμαι η απολογούμενη?
Πώς μπορώ να φορώ τα δύο ρούχα ταυτόχρονα? Δεν είναι δικά μου, αλλά ίσως είμαι γυμνή, νεογέννητη χωρίς αυτά.
Ως νεογέννητη μπορώ να πεθάνω χωρίς τη στήριξή σου. Ακόμα και η τροφή δεν μου φτάνει!
Δεν το αντέχω να μη με πιστεύεις, ν αμφιβάλλεις!

Φοβάμαι που με δικάζω χωρίς κατηγορία ή που με κατηγορώ χωρίς έγκλημα!!!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου