Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

¨φωνές παιδιών¨,Κωνσταντίνα Λουκέρης Λιβιεράτου



Πνίγεσαι..... πνίγεσαι κι ανοίγεις το παράθυρο.... από το δρόμο έρχονται φωνές παιδιών. Παιδιών που κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Παίζουνε....πέφτουνε.... τα γόνατα και τους αγκώνες τους γδέρνουν. Πέφτουν και σηκώνονται και συνεχίζουν το παιχνίδι.... δεκάρα για το πέσιμο δε δίνουν.... και εσύ... εσύ... ένα μικρό....... τρομαγμένο.... ανθρωπάκι που δεν ξέρει πως να ζήσει τη ζωή που του χαρίστηκε.
Αν τα μάτια σου έχουν το φως.... αν αντικρίζεις κατάματα....... τότε ο φόβος καταλαγιάζει...... γίνεται φίλος και σε βοηθάει σε κάνει επινοητικό.... προσεκτικό. Αν το μυαλό σου δεν ξεφεύγει σε εικόνες που τις σταμπάρουν υπηρέτες του ανίερου.... κι ενός λάθους επιλεγμένου από δίβουλους και πονηρούς......θα βρει την αλήθεια...... ανάμεσα σε χίλια σερβιρισμένα ψέματα.'Αν 'όχι....
Κλείνεις το παράθυρο...... μαζί του και κάθε ελπίδα ανάσας..... τρέχεις να κρυφτείς κάτω από το παχύ σου πάπλωμα..... κάτω από το πηχτό σου σκοτάδι. κάτω από το βολικό σου τίποτα.
έτσι.... πάλι... θα σε πάρει ο ύπνος....

με την τηλεόραση αναμμένη και τ' όνειρά σου σβηστά...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου