Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

"τα αδέσποτα συντρόφια", Τάσος Ορφανίδης


Σήμερα δέχθηκα την επίσκεψη του γέροντα πατέρα μου και της μάνας μου. Κάλυψαν την δική μου απόσταση στην αδυναμία μου να τους επισκεφθώ. Οι σκάλες μεγάλο εμπόδιο προς το παρόν.Αναρωτιέμαι πότε θα μπορέσω ν’ ανέβω πάλι στις κορυφές . Θα ανεβαίνω το υψόμετρο όπως ανεβαίνω τώρα τις σκάλες του σπιτιού μου, αργά .

Πόση δύναμη χρειάστηκαν για να το κάνουν οι γέροντες. Πέρασαν 42 μέρες από την δύσκολη μέρα του εμφράγματος . Οι καιρικές συνθήκες δεν έδωσαν ευκαιρίες για εξόδους.
Ο χειμώνας ήταν σκληρός φέτος με μένα ,φαντάζομαι τα δόντια του πόσο αιχμηρά φάνηκαν στους άστεγους και στους ανήμπορους.

Τέτοιες μέρες ταξιδεύει η σκέψη μου ανάμεσα σε εικόνες του Νοσοκομείου ,  στους άστεγους σε δρόμους σε παγκάκια, κάτω από γέφυρες, χωρίς σκεπάσματα, με λειψή μέριμνα της πολιτείας. Ο χιονιάς έκαμε την επίσκεψη του σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα . 

Ανάμεσα σε πληροφορίες για τις Ευρωπαικές εξελίξεις, την αγωνία για τις αποφάσεις, έπαιζαν και οι εικόνες από άστεγους να προσπαθούν να ζεσταθούν και να ζεστάνουν τα ζώα που είχαν στην προστασία τους. Η άρνηση τους συνήθως να αφήσουν το στέκι τους για να τους παρασχεθεί βοήθεια σε στέγες κοινωνικές, σχετίζεται με τα ζώα τους που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν και τ’ αποκαλούν « τα συντρόφια μας». 

Είναι άξιο απορίας  άλλοι να παρατάνε  τα ζώα τους γιατί βαρέθηκε το παιχνίδι του το παιδί τους κι άλλοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα να μη τ’ αποχωρίζονται και να μοιράζονται μαζί τους  το πενιχρό γεύμα τους.


Εδώ προκύπτει η απάντηση στο ερώτημα ποιόν εμπιστεύεσαι για την φροντίδα των αδέσποτων,    
                                      «μα έναν αδέσποτο»  






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου